அனுகூல்-ANUKUL

 

அனுகூல். நான் ரசித்துப் பார்த ஒரு குறும்படம்.  அதைப் பற்றிச் சொல்லும் முன் கொஞ்சம் கதைத்தல்.

 நான் ஏற்கனவே இயற்கை வலியது என்ற கதையை எழுதிய போது (எபி யில் வந்தது) அப்போது இந்தப் படம் கண்ணில் படவில்லை. அக்கதை எழுதிய பின் மேலும் சில கற்பனைகள் மனதில் ஓடியதை  வைத்து எழுதத் தொடங்கிய ஒரு கதை அப்படியே ப்ரேக் போட்டு நிற்கிறது.

செயற்கை நுண்ணறிவு (ஆர்ட்டிஃபிஷியல் இன்டெலிஜென்ஸ்) குறித்து கொஞ்சம் தரவுகள், புதிய ஆய்வுகள் என்று எடுக்க அவ்வப்போது இணையத்தில் தேடுவதுண்டு. சில மாதங்களுக்கு முன் அப்படித் தேடிய சமயம் கிடைத்த குறும்படம்தான் இந்த அனுகூல்.

சத்யஜித்ரே 1976ல் எழுதிய அனுகூல் எனும் சிறுகதையைத் தழுவி படத்தை இயக்கியவர் சுஜாய் கோஷ். 2017 ல் வெளிவந்திருக்கிறது.

படம் பார்த்ததும் கதையின் மூல வடிவம் கிடைக்கிறதா என்று தேடினால் பெங்காலியில்தான் கிடைத்ததே அல்லாமல் ஆங்கிலத்திலோ ஹிந்தியிலோ கூடக் கிடைக்கவில்லை.

இதைப் பற்றி நான் எழுதத் தொடங்கிய சமயம், பானுக்கா, தான் ரசித்த கதை என்று 2003 ல் சுஜாதா எழுதிய “ரிசப்ஷன் 2010” கதையைப் பற்றி எழுதியிருந்தது எபியில் சனிக்கிழமை அன்று வந்திருந்தது. அதில் மனிதர்களைப் போலவே வித்தியாசம் தெரியாமல் இயந்திர மனிதர்கள் உலாவிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று வரும். நான் பதிவு எழுதத் தொடங்கியிருந்ததால் அனுகூல் பற்றி நான் கருத்தில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

மனித வாழ்க்கைக்குள் இயந்திர மனிதர்கள் புகுந்துவிட்டால் விளைவுகள் என்ன? ஃபிக்ஷனாக 1976ல் அனுகூல் கதையில் சொல்லியிருக்கிறார் சத்யஜித்ரே.  ஆனால் இப்போது அது சாத்தியமாகி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அவருக்கும் அறிவியல் தொழில்நுட்பங்கள், ஆர்ட்டிஃபிஷியல் இன்டெலிஜென்ஸ் பற்றி மிகுந்த ஆர்வம் உண்டாம். அதனால் அதைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள நிறைய வாசித்ததாகத் தெரிகிறது.

கதை இதுதான்…

https://www.youtube.com/watch?v=J2mqIgdae5I

ஒரு ஹிந்தி ஆசிரியர் தனக்கு உதவிக்காக ரோபோ ஒன்றை வாடகைக்கு எடுக்கிறார். ரோபோவின் பெயர் அனுகூல். இப்போதெல்லாம் வீட்டு வேலை, பிற வேலைகளுக்கு ஆட்கள் அனுப்பும் ஏஜன் போன்று ரோபோவை வாடகைக்கு விடுபவர்  சொல்வார், எல்லா நாளும் அனுகூல் வேலை செய்வார், கூடுதல் மணிநேரம் வேலை செய்வதற்கு மேலதிகப் பணம் கொடுக்கத் தேவையில்லை என்று.  ஆனால் மனிதர்களை வாடகைக்கு விடும் ஏஜண்டுகள் அப்படிச் சொல்வதில்லையே! எனவே வீட்டு வேலைகளுக்கு படத்தில் சொல்வது போல் வரும் காலம் அருகில்தான்.

அனுகூல் இவரது வீட்டிற்கு வந்து உதவி செய்கிறார்/து. நிறைய புத்தகங்கள் இருப்பதைப் பார்த்து ஆர்வம் பெற்று வாசிக்கத் தொடங்குகிறார்/து.  ஆசிரியரும் அனுகூலும் நல்ல புரிதலில் இயங்குகிறார்கள். இருவருக்குள்ளும் ஒரு பிணைப்பே ஏற்படுகிறது!!!!

ஒரு நாள் ஆசிரியரின் சித்தப்பா/பெரியப்பா மகன் வீட்டிற்கு வருகிறார். தனக்கு ரோபோவின் வருகையால் வேலை போனதாகச் சொல்கிறார். அப்போது ஆசிரியரின் உத்தரவுப் படி அனுகூல் அங்கு தேநீர் கொண்டுவர அனுகூல் ரோபோ என்று தெரிந்ததும் சகோதரருக்குக் கோபம் வருகிறது.  வீட்டிற்குள் செல்பவர் அனுகூல் துணி தேய்த்துக் கொண்டிருந்த போது அந்த இஸ்திரிப் பெட்டியாலேயே அனுகூலைத் தாக்குகிறார். அனுகூல் செயலிழந்துவிடுகிறார்/து.

சேவையாளர் வந்து அனுகூலை உயிர்ப்பிக்கிறார். (இதன் அடிப்படையில் எனக்கு ஒரு கற்பனை தோன்றியது. அதுவும் நான் ஆஇ ஒட்டி எழுதும, இப்போது ப்ரேக் போட்டு இருக்கும் கதையில்)

“இந்த முறை அனுகூல் எதுவும் செய்யவில்லை அதனால் உங்கள் சகோதரர் தப்பித்தார். இனி அவர் மீண்டும் தாக்கினால் அனுகூல் சும்மா இருக்கமாட்டார் எலக்ட்ரோ சார்ஜ் செய்துவிடுவார்” என்று எச்சரிக்கை செய்துவிட்டுப் போகிறார்.

இரவு ஆசிரியர் தூக்கம் வராமல் நடந்து கொண்டிருக்க, அறையில் அனுகூல் புத்தகம் வாசிப்பதைப் பார்க்கிறார். அனுகூல், ஆசிரியரிடம் ஏதாவது வேண்டுமா என்று கேட்க, தனக்குத் தூக்கம் வரவில்லை என்று சொல்லி விட்டு, “நீ தூங்கவில்லையா” என்று கேட்க அனுகூல் சொல்கிறார்/து “எனக்குத் தூக்கம் ஏது?” என்று

அனுகூல் தான் பகவத் கீதை வாசிப்பதாகவும் புரியவில்லை என்று சொன்னதும் ஆசிரியர், “நீ எனக்கு தினமும் உதவுகிறாய். இன்று நான் உனக்கு உதவுகிறேன்” என்று சொல்லி “உனக்கு என்ன புரியவில்லை? கேள்” என்று சொல்லி உரையாடுகிறார். ஆசிரியர் அனுகூல் கேட்கும் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்கிறார்.

இதை நான் இங்கு சொல்வதை விடப் படம் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். மிக மிக அழகான காட்சி. சிந்திக்க வைத்த உரையாடல்கள்.

உரையாடலின் இடையே அனுகூல் கேட்பார்/கும்

“யார் இந்த நீலமனிதர்”

“பகவான் கிருஷ்ணர்” - ஆசிரியர்.

“ஏன் அவர் நீலமாக இருக்கிறார்?”

ஆசிரியர், கிருஷ்ணர் நீலமாக இருப்பதற்கான, விஷம் குடித்த கதையைச் சுருக்கமாகச் சொன்னதும்,

 “அவர் இறக்கவில்லையா?” என்று கேட்கிறது அனுகூல்.

“அவர் பகவான். எப்படி இறப்பார்?” என்று ஆசிரியர் சொன்னதும், உடனே அனுகூல் சொல்கிறார்/து

“நானும் இறக்க முடியாது” என்று!!!!!

ஆசிரியர் கொஞ்சம் ஜெர்க் ஆகி, “இல்லை அது வெவ்வேறு விஷயங்கள். அதை விடு, உனக்கு கீதையில் என்ன புரியவில்லை அதைச் சொல்” என்று சொல்லி தர்மம், கடமை என்பதை பற்றி அனுகூல் கேட்க ஆசிரியர் பதில் சொல்கிறார்.

சரி எது தவறு எது, நியாயம் இதெல்லாம் எப்படி முடிவு செய்யப்படும் என்று அனுகூல் கேட்க ஆசிரியர் நெஞ்சைத் தொட்டு, “மனசாட்சி” என்று சொல்லும் போது அனுகூலும் தன் நெஞ்சில் கை வைத்துப் பார்த்துக் கொள்ளும்.

இதன் அர்த்தம் படத்தின் முடிவில் உங்களுக்குப் புரியும்.

இதைப் பார்க்கும் போது கிட்டத்தட்ட மனித மூளைக்கு நிகரான இயந்திர மனிதன் என்பது புரிகிறது. இப்போது இந்தக் கதையில் வரும் அனுகூல் போல கிட்டத்தட்ட வந்தாயிற்று. அனுகூல்  போலவே விரைவில் வந்து விடும் என்றே தோன்றுகிறது.

இதோ கீழே உள்ள சுட்டியைப் பாருங்கள். சவுதி அரேபியாவின் குடியுரிமை (சிட்டிசன்ஷிப்) பெற்ற சோஃபியாவைச் சந்தியுங்கள். (ஏன் பெண்? பெண் ரோபோதான் ஈர்க்கும் என்றோ?!!)

https://www.youtube.com/watch?v=uDoBKpTckuU

மனிதனுக்கும், மனிதனால் உருவாக்கப்படும் ரோபோவுக்கும் உள்ள வேறுபாடுகள் மனிதனுக்கு இருக்கும் சுய சிந்தனை, இரக்கம், வருத்தம், ஆசாபாசங்கள் போன்ற நுண்ணுணர்வுகள். இவை எல்லாம் ரோபோவுக்குள் சில்லு சில்லுகளாய் நிறுவப்பட்டால், ரோபோக்கள் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினால், அப்படி மனித மூளைக்கு நிகராகச் சிந்தித்து முடிவு எடுக்கத் தொடங்கினால்? என்னாகும்? மனிதன் தன் சுயநலத் தேவைக்கு ஏற்ப ரோபோவை வடிவமைத்தால்…? உலகம் ரோபோ உலகமாகிவிடும் அபாயம் இருக்கிறதோ?

Artificial Intelligence is the manifestation of the failure of humanity to understand natural intelligence. It is going to snatch away the nature from everybody’s life, in second by second basis and is designed to swallow humans from nature forever. Nature wins!

-------கீதா

விவேகானந்தம் - குறும்படம்

அனைவருக்கும் வணக்கம்.

எங்கள் குறும்படம் விவேகானந்தம் பற்றி எனது முந்தைய பதிவில், படத்தை யுட்யூபில் பதிவேற்றம் செய்ததும் இங்கும் தருகிறேன் என்று சொல்லியிருந்த நினைவு. ஆனால் தாமதமாகிவிட்டது. முகநூலில் பகிர்ந்திருந்தேன்.  பல பணிகள், பிரயாணங்கள், மகனின் மருத்துவக் கல்லூரி அட்மிஷன் மனதில் குழப்பங்கள் என்று நேரம் டைட்டாகச் செல்கிறது.

இதோ யுட்யூப் சுட்டி. மலையாள வசனங்கள் ஆங்கில சப்டைட்டிலுடன். விவேகானந்த கேந்த்ர படனம் என்ற கல்வி நிறுவனத்தை வளர்த்த ஒரு சிறந்த மனிதரைப் பற்றியது. நேரம் இருக்கும் போது பாருங்கள். பார்த்துவிட்டு உங்கள் மேலான கருத்துகளைப் பதியலாம்.

படத்தில் போதை மருந்து பற்றிய ஒரு உரை வரும் அதைப் பேசுபவர் தான் அம்மனிதர்  பாஸ்கர பிள்ளை சார்.  அவர் தான் இக்கல்வி நிறுவனத்தை நிறுவுபவர்.

மிக்க நன்றி

அன்புடன் துளசிதரன்

விவேகானந்தம்

“விவேகானந்தம்” தயாராகிவிட்டது. அடுத்த வாரத்தில் முன்னோட்டக் காட்சி திரையிடப்படும் என்று நம்புகிறோம். அதன் பின் யுட்யூபில் பதிவேற்றம் செய்யப்படும். எல்லா நட்புகளும், நலன் விரும்பிகளும், உங்களுக்கு நேரம் கிடைக்கும் போது படத்தைப் பார்த்து உங்கள் விலைமதிப்பற்ற கருத்துகளைப் பதிய வேண்டுகிறோம்.

இந்தப் படத்தில் நடுவில் தன் மனைவியுடன் இருப்பவர்தான் திரு கே ஆர் பாஸ்கர பிள்ளை. இப்படத்தின் ஹீரோ. கல்வி நிறுவனத்தை நிறுவுபவர். நிஜத்தில் உண்மையான கேரக்டரான அவரேதான் படத்திலும் தற்போதைய பகுதிக்கு வருகிறார்.

நான் இதுவரை எடுத்த எட்டு படங்களில், ஐந்து வரலாறு சார்ந்த படங்கள் மற்றும் இரண்டு தற்போதைய சமுதாயப் பிரச்சனைகள் சார்ந்தவை. ஆனால் “விவேகானந்தம்”, வரலாற்றையும், தற்போதைய சமூகப் பிரச்சனையையும் உள்ளடக்கிய ஒன்று.

இக்கதை, அரசு உதவி பெற்று நடத்தப்பட்ட பள்ளி ஒன்றில் 1964 ஆம் வருடம் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்த,  கே ஆர் பாஸ்கர பிள்ளை என்ற ஆசிரியரைப் பற்றியது. அவர், என்னைப் போன்ற இலட்சக்கணக்கான ஆசிரியர்கள் போன்றவர் அல்லர். சுவாமி விவேகானந்தாவைப் பின்பற்றுபவர் என்பதால் அவரது பொன்மொழியான “எழுமின், விழிமின், குறிக்கோளை அடையும் வரை உழைமின்!” என்பதற்கு ஏற்ப தன் குறிக்கோளை அடையும் வரை அயராது உழைத்தவர். அவர் உருவாக்கிய கல்வி நிலைய வளாகத்துள் ஒரு மாணவன்/மாணவி தனது இருபது வருட கல்வியையும் தொடர்ந்து பெறமுடியும். அதாவது, எல்கேஜி யிலிருந்து மேல்நிலை பட்டப்படிப்பு மற்றும் ஆசிரியர் பயிற்சி வரை பெற்று விடலாம். ஏறத்தாழ 7000 மாணவ மாணவிகள் இந்தப் படன கேந்தரத்தில் கல்வி பயிலுகின்றனர்.

ஆம்! மிகப் பெரிய தொலைநோக்குப் பார்வையுடனான அண்ணாமலை கல்வி நிறுவனங்கள், அழகப்பா கல்வி நிறுவனங்கள், விஐடி கல்வி நிறுவனங்கள் போன்றவற்றை ஸ்தாபித்தவர்களுக்கு நிகராகப் போற்றப்பட்டு என்றென்றும் நினைவில் வைத்திருக்கப்பட வேண்டியவர்.

தொடக்கப் பள்ளியைத் சொந்தமாக்கிய பின், 50 வருடங்களுக்குள், பல கல்வி நிறுவனங்கள் அடங்கிய ஸ்ரீ விவேகானந்தா படன கேந்த்ரா என்று தற்போது அறியப்படும் கல்வி நிறுவனத்தை தனது அயராத உழைப்பால் நிறுவி நிலை நிறுத்தியவர்.

இப்படம், அப்படி வளர்ந்த ஸ்ரீ விவேகானந்தா படன கேந்த்ரா வைப் பற்றிப் பேசுகிறது. கூடவே, பள்ளி மற்றும் கல்லூரி வளாகங்களில் நிலவும் மிகப் பெரிய ஆபத்தான போதைப் பொருள் பற்றியும், அதிலிருந்து மாணவர்களை மீட்க சமூகம் மேற்கொள்ள வேண்டிய நடவடிக்கையின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. 

அப்படியாக, இப்படம் “விவேகானந்தம்”, அதன் வரலாறு மற்றும் தற்போதைய சமூகப் பிரச்சனையையும் உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்கிறது. நான் காணும் இவ்விரண்டைப் பற்றியும் கண்டபின் இது போல் உங்களிடம் பகிராமல் இருக்க முடியவில்லை. அதனால்தான் இப்படம். படத்தைப் பார்த்து உங்கள் மேலான கருத்துகளைத் தெரிவிக்க மறந்துவிட மாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன். எங்கள் யூட்யூப் சானல் Thulasidharan thillaiakathu https://www.youtube.com/channel/UCQ6LZoqGiZ_chztaUkuexlQ

மிக்க நன்றி அனைவருக்கும்!

அன்புடன்

துளசிதரன்

விவேகானந்தம்

ராகுல் ரஞ்சித்தின் புத்தகமாகிய “Confession of a drug Addict”  01-05-2019 அன்று, பாலேமாடு, ஸ்ரீ விவேகானந்தா அரங்கத்தில் வெளியிடப்படும் நிகழ்விற்கு எல்லோரையும் மகிழ்ச்சியுடன் வர வேற்கிறோம்.

ராகுல் ரஞ்சித், “விவேகானந்தம்” எனும் எங்கள் எட்டாவது குறும்படத்தில் ஒரு கதாபாத்திரம். இப்புத்தகம், கல்வி நிலையங்களை, போதைப் பொருள் மாஃபியாவிடமிருந்து விரைவில் விடுவிக்க வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தைப் பேசும் புத்தகமாகும்..

மிகப் பெரிய தொலைநோக்கு பார்வை கொண்டவரும், ஸ்ரீ விவேகானந்தா படன கேந்திரத்தின் ஸ்தாபகருமான திரு கே. ஆர். பாஸ்கர பிள்ளை அவர்களைப் பற்றிய கதையே இக் குறும்படம் “விவேகானந்தம்”

அவர் எவ்வளவு வெற்றிகரமாக விவேகானந்த படன கேந்திரத்தின் கல்வி நிலையங்களான எஸ்விஎல்பிஎஸ் (SVLPS), எஸ்விஹெச்எஸ் (SVHS), எஸ்விஹெச்எஸ்எஸ் (SVHSS), எஸ்விவிஹெச்எஸ்எஸ் (ESVVHS), எஸ்விபிகே கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, எஸ்வி ஆசிரியர் கல்விக் கல்லூரி, எஸ்விபிகே ஆசிரியர் பயிற்சி கல்வி நிலையம், எஸ்வி சுகாதார ஆய்வாளர் பயிற்சி கல்வி நிலையம் மற்றும் எஸ்வி ஆங்கிலப் பள்ளி எல்லாவற்றையும் ஸ்தாபித்து நிறுவுகிறார் என்பதைப் பற்றிச் சொல்லும் படம்.

1964 ஆம் வருடத்திலிருந்து இத் தனித்தன்மை வாய்ந்த கல்வி நிறுவனத்தின் ஆசி பெற்ற மற்றும் இப்போதும் ஆசி பெற்று வரும் அனைவரும் தவறாது  வந்து இந்த அரிய நிகழ்வில் கலந்து கொண்டு சிறப்பிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். எங்களை வாழ்த்தும் உங்களின் வருகை கண்டிப்பாகப் படம் பிடிக்கப்பட்டு “விவேகானந்தத்தின்” நினைவுகளில் பதியப்படும்.

முதல் நாளான புத்தக வெளியீட்டோடு உங்கள் பங்கும், வாய்ப்பும் முடிந்துவிடும் என்று எண்ணிவிட வேண்டாம். வானமே எல்லை. அதன் பின்னும் கூட உங்களது பொன்னான வாய்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். “விவேகானந்தத்துடன் தொடர்புடைய உங்கள் அனுபவங்களை உங்கள் உறவுடகளுடன், நட்புகளுடன், வாழ்த்தும் நல் உள்ளங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். 1964 ஆம் ஆண்டிலிருந்து “விவேகானந்தா” வின் கீழ் ஆசி பெற்ற அனைவரையும் இந்த “விவேகானந்தம்” இணைக்கட்டும். சாதி, மதம், இனம் என்ற எல்லா சுவர்களையும் தகர்த்தெறியும் “நாம்” என்ற உணர்வு எல்லோர் உள்ளங்களிலும் நிறைந்திருக்கட்டும்.

குறும்படத்தின் படப்பிடிப்பு 2019, மே 1, 2, 3 ஆம் தேதி வரை பாலேமாடு, எடக்கரா மற்றும் பூக்கோட்டும்பாடம் பகுதிகளிலும் சுற்றியும் நடைபெறும். படம் பிடிக்கப்பட்டு அதன் படத்தொகுப்பு வேலைகள் எல்லாம் முடிந்ததும், முன்னோட்டக் காட்சியாகத் திரையிடப்படும். பின்னர், 2019, ஜூன் இறுதியில் யூட்யூபில் பதிவேற்றம் செய்யப்படும்.  

ஆகவே, “விவேகானந்தம்” வெற்றிபெற உங்கள் வாழ்த்துகள், பிரார்த்தனைகள் வேண்டுகிறோம். இவ்வளாகத்தில் வாழ்ந்து அதை நேசித்த எல்லோருக்கும் உரித்தானது. இதற்கு பண உதவி எதுவும் தேவையில்லை. இதற்கு அரசியல் ஆதாயமும் கிடையாது. உங்களின் ஆளுமைத் திறனையும் அறிவையும் வளர்த்த “விவேகானந்தா” எனும் இக்கல்வி நிறுவனத்தை நினைவு கூர்ந்து அதன் தொடர்பான உங்களது பசுமையான நினைவுகளை எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே இதன் விருப்பம்.

-------துளசிதரன்

பரோல் - திரைப்படமும், எனது குறும்படமும்

பரோல் - மம்முட்டி நடித்த புதிய மலையாளப்படம். துரதிர்ஷ்டவசமாக நிகழும் சம்பவங்களினால் சிறைக்குச் செல்லும் அலெக்ஸ் எனும் கதாபாத்திரத்தில் மம்முட்டி. சிறையில் சக கைதிகளாலும், அதிகாரிகளாலும் நேசிக்கப்படும் மிக நல்ல உள்ளம் கொண்ட அலெக்ஸை அவரது மகன் வெறுக்கிறான். அலெக்ஸ் சிறைக்கு வரக் காரணம் என்ன என்ற மர்மத்தின் முடிச்சுகளை அவிழ்க்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவர் பரோலில் வெளியே வந்து எப்படி தன் உறவினர், சுற்றத்தினரை எதிர்கொண்டு முடிச்சுகளை அவிழ்க்கிறார் என்பதுதான் கதை என்று சொல்லப்படுகிறது. உண்மைச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட படம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. நான் இன்னும் படம் பார்க்கவில்லை.

சரி அப்படியானால் எதற்கு இதைப் பற்றி? வேறு ஒன்றுமில்லை. இப்படி மெகா ஸ்டார் மம்முட்டியின் படத்தைச் சொல்லி, சிறு இடைவெளியில் 6 வருடங்களுக்கு முன், உண்மைச் சம்பவத்தின் அடிப்படையில், சாமானியனான நான் எங்கள் குழுவின் உதவியுடன் எடுத்த பரோல் எனும் குறும்படத்தைப் பற்றியும் (இங்கு முன்பு சொல்லியிருந்தாலும்) இப்போது இங்குச் சொல்லி, பார்க்காதவர்கள் பார்க்கலாமே என்ற ஒரு சிறு விளம்பரத்திற்காக என்றும் சொல்லிக் கொள்ளலாம்!

எனது குறும்படத்தில் சொல்ல முயற்சி செய்திருப்பது இதுதான். நொடிப் பொழுதில் குற்றம் புரிந்துவிட்டுப் பின்னர் அதற்காக வருந்தி, உறக்கத்தைத் தொலைத்து தவிக்கிறார்கள் பெரும்பான்மையான கைதிகள். செய்த குற்றத்தினால் அவர்களின் மனசாட்சி அவர்களை வதைத்துவிடுகிறது. சிறைத் தண்டனையை விட அவர்களின் மனசாட்சி அவர்களின் உறக்கத்தைப் பரித்து அவர்களை வதைப்பது மிகப் பெரிய தண்டனையே. இதைப் பெரும்பான்மையான கொலையாளிகள் தங்கள் சக கைதிகளிடம் சொல்லி அரற்றுவார்கள் என்பதையும் கேட்டதுண்டு. குற்றம் புரிந்த நெஞ்சு குறுகுறுக்கத்தானே செய்யும்!

அப்படித் தாங்கள் செய்த தவற்றை நினைத்து மருகி, திருந்தி வருபவர்களை இந்தச் சமூகம் ஏற்றுக் கொள்வதில்லைதான். மாற்றுத் திறனாளிகளையும், மனநோயாளிகளையும் கண்டு இரக்கப்படும் நாம், ஒரு சில நொடித்துளிகளில் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் குற்றம் இழைத்துச் சிறைக்குச் சென்று அப்புறம் வருந்தித் திருந்தி வெளியில் வந்தாலும் அவர்களின் மீதான நம் பார்வை வித்தியாசமாகத்தான் இருக்கிறது. நாம் அவர்களை ஏற்கத் தயங்கத்தான் செய்கிறோம். இவர்களும் ஒரு வகையில் மன ஊனம் அடைந்தவர்கள்தாம்.

உடலில் ஏற்படும் நோய் குணமாக நாம் அதற்கான காலம் கொடுத்து அந்நோயைக் குணப்படுத்துவது போல நொடியில் உணர்ச்சிகள் பிறழ்வதால்  மனதில் ஏற்படும் இவ்வகையான ஊனம் குணமாக அவகாசம் கொடுப்பதில்லை. அவர்கள் திருந்தி, அவர்களுக்கு உரிய தண்டனையை அனுபவித்த பிறகு அக்காலம் முடிந்து வெளியில் வரும் போது குடும்பத்தாரும், சுற்றத்தாரும் ஏற்றுக் கொண்டு நல்வழிப்படுத்தி அவர்களும் இச்சமூகத்தில் நல்லதொரு வாழ்க்கை வாழ்ந்திட உதவிடலாமே. அவர்களும் இச்சமூகத்தில் வாழ்வதற்கான உரிமை உண்டுதானே! அவர்களது வாழ்க்கையிலும் வெளிச்சத்தை இச்சமூகம் கொண்டுவரவேண்டும் என்பதே படத்தின் கரு.

20 நிமிடப் படம் தான். ஆனால் இரு பாகமாக இருக்கிறது. தங்களது மேலான கருத்துகளை வரவேற்கிறேன்.இதோ படத்திற்கான காணொளிகள். மிக்க நன்றி. 

------துளசிதரன் 

எல்லோருக்கும் எங்கள் இனிய தமிழ்ப்புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

செயின்ட் த க்ரேட் குறும்பட அனுபவங்கள்

இம்முறை குறும்படத்தின் வேலைகளின் தொடக்கமே சற்று பரபரப்புடன் தான் தொடங்கியது. படப்பிடிப்பிற்கான தேதி பெரும்பாலும் ஏப்ரல்மாதம் இறுதி வாரத்தில் இருக்கும். இம்முறை, தவிர்க்க முடியாத, என் நெருங்கிய உறவினர் கல்யாணம் இருந்ததால் படப் பிடிப்புத் தேதி மே மாதம் 6, 7, 8 என்று துளசி முடிவு செய்தார். ஆங்கிலத்தில் எடுப்பதால், பெரும்பாலும் தேதி முடிவு செய்தவுடன், 2 மாதங்கள் அல்லது 1 ½ மாதத்திற்கு முன் கதை, வசனம் எழுதி முடித்து, பிரதி எடுத்து முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் அனைவருக்கும் கொடுத்துவிடுவது வழக்கம்.

கொடுங்கல்லூர் பகவதி கோயில்

கொடுங்கல்லூர் கோயில் வளாகத்தில் ஒரு காட்சி படம் பிடிக்கப்பட்டது அதைச் சரி பார்க்கும் புகைப்படக் கலைஞர் மற்றும் துளசி

விவேகானந்தரின் கேரள வருகை பற்றி, குறிப்பாக அவர் கேரளத்தைப் பற்றிச் சொன்ன, “கேரளா ஒரு பிராந்தாலயம்” என்ற கருத்துதான் இக்குறும்படத்தின் மையக்கருத்து. என்றாலும் சம்பவங்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு கதாபாத்திரங்களின் பெயர்களை மாற்றித்தான் எடுத்திருக்கிறார். (இது வரை எடுத்த வரலாறு சார்ந்தவை எல்லாம் அப்படித்தான் எடுத்துள்ளார்) அப்படித்தான் இப்படத்திலும் ஸ்வாமி சதாநந்தா.

வரலாற்று நிகழ்வுகளை இருவருமாகச் சேகரித்து, அதைப் பற்றிக் கலந்தாலோசித்துக் கதையை 10 தினங்கள் முன் தான் எழுதி முடித்தார். கதையை எழுதி முடிக்க முடியாமல் அவருக்கு வீட்டு வேலைகளின் பணி அழுத்தியது ஒருபுறம் என்றால் தேர்வுப் பணிகள் மறுபுறம். அதன் பின் கதையை எழுதி முடித்துவிட்டு என்னுடன் கலந்துரையாடினாலும், முன்பு போல் என்னால் பல திருத்தங்கள் நேரமின்மை காரணமாகச் சொல்ல இயலவில்லை. எல்லோருக்கும் மின் அஞ்சல் மூலம் நான் அனுப்பிவிட விடுமுறையில் சுற்றுலா செல்ல அவர் குடும்பத்தினர் திட்டமிட்டாலும் இறுதிவரை அது நடக்குமா என்ற உறுதியின்மையும் இருந்து வந்தது. இறுதியில் துளசி தன் குடும்பத்துடன் ஏப்ரல் 29 ஆம் தேதி தில்லிப் பயணம் மேற்கொண்டார்.

பயணம் முடிந்து ஷொர்னூர் வந்து சேர்ந்தனர். நான் சென்னையிலிருந்து ஷொர்னூர் சென்றேன். அன்றே படப்பிடிப்பு என்பதால், நான் ஏற்கனவே ரயில் நிலையத்தில் துளசியின் குடும்பத்திற்கான பயணிகள் அறை பதிவு செய்திருந்ததால், அங்குக் குளித்துவிட்டு, அன்றைய காட்சி கொடுங்கல்லூர் பகவதி அம்பலத்தில் என்பதால், படப்பிடிப்பிற்குக் கொடுங்கல்லூர் நோக்கி அக் காட்சியில் இடம் பெறுவோர் மட்டும் பயணம் செய்தோம். 2 1/2 மணி நேரப் பயணம்.

எனக்கு இப்படத்தில், ஸ்வாமியைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரை எழுதுவதற்கானத் தகவல்களைத் திரட்டும் எழுத்தாளராக, பாலமீனாட்சி எனும் கதாபாத்திரம். முதலில் நடிக்க மாட்டேன் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த என்னை துளசி சம்மதிக்க வைத்துவிட்டார். வேறு வழியில்லை. பள்ளி, கல்லூரியில் எவ்வளவோ நாடகங்கள், போட்டிகளில் கலந்து கொண்டிருந்தாலும் ஒளிப்படக் கருவி முன் நிற்பது, அதுவும் 30 வருடங்களுக்குப் பிறகு, இதுவே முதல் முறை. எப்படியோ சமாளித்துவிட்டேன். (அப்படினா, உங்கள் கல்யாணத்தில் வீடியோ முன் நிற்கவில்லையா? என்று ஸ்ரீராம் கேட்பது கேட்கிறது. என் கல்யாணத்தில் வீடியோ கிடையாது. எடுக்கக் கூடாது என்று சொல்லிவிட்டேன்! சரி போகட்டும், நீங்கள் கல்யாணங்களில் எடுக்கப்படும் வீடியோவின் முன்? என்று அடுத்த கொக்கி போடுகிறார்கள் இரண்டுத் தமிழன்கள்-மதுரை மட்டும் நெல்லை…!!!)

குறும்படத்தின் முக்கியக் கதாபாத்திரத்தில் நடித்த நண்பர் ஆவியின் ஒப்பனையைப் பார்வையிடும் துளசி - கூடவே ஒப்பனைக் கலைஞர்கள் தாஸ் சேட்டன், சந்திரன் சேட்டன் (கண்ணாடி அணிந்திருப்பவர்)

மருத்துவராக, பல வருடங்களுக்கு முன் துளசி முதலில் வேலை பார்த்த க்ளாசிக் கல்லூரியின் முதல்வர் சோனி சார், ,  மற்றும் உதவி ஒப்பனைக் கலைஞர் திரு சந்திரன் சேட்டன்

சுகப்பா கதாபாத்திரத்தில் நடித்த நண்பர் குடந்தை ஆர் வி சரவணன் மற்றும் ஒப்பனைக் கலைஞர் தாஸேட்டன். (முகம் மறைந்து விட்டது.

பங்களூரில் நம் நண்பரும் மூத்த பதிவருமான ஜிஎம்பி சாரின் வீட்டிலும் படப்படிப்பு நடந்தது. ஜிஎம்பி சாருக்கு மருத்துவரின் கொள்ளுப்பேரன் கதாபாத்திரம். அன்று அவர்கள் வீட்டில் நல்ல மதிய உணவு. அன்பான விருந்தோம்பல். சாருக்கும், அம்மாவிற்கும் எங்கள் மனமார்ந்த நன்றி.

துளசியின் பெரியப்பா மகன்-துளசியின் சகோதரருக்கு, சுகப்பாவின் கொள்ளுப் பேரன் கதாபாத்திரம். அவர்கள் வீட்டில் தான் நாங்கள் தங்கியிருந்தோம். படப்பிடிப்பும் அங்குதான். சரி நான் எழுதுவதை விட குறுந்திரைக்குப் பின்னான காட்சிகள் சுவாரஸ்யம்தானே! என் கேமராவில் க்ளிக்கியவை….

திருநள்ளாயி அக்ரஹாரம், பாலக்காடு இங்கு சில காட்சிகள் படம் பிடிக்கப்பட்டன

அக்ரஹாரத்தில் வீடுகள்

 அழகான வேலைப்பாடுடன் கூடிய தூண்கள்

ஒளிப்பதிவாளர் பிஜு - துளசியின் சகோதரியின் மகன்

கீழே உள்ள படங்களில்.....படத்திற்கான வசனங்களைப் படிக்கும் மாணவர்கள்!!! பரீட்சைக்குப் படிப்பது போல!!!

 ஆசிரியர் பாடம் நடத்துகிறார்!!! 

 ஆவியும் அவரது அத்தை பையனும் பரீட்சைக்குக் கூட இப்படிப் படித்திருப்பார்களா என்று தெரியவில்லை!!!!

 இந்தப் புகைப்படத்தில் வலது புறத்தில் கண்ணாடி அணிந்திருப்பவர் திரு கோபாலகிருஷ்ணன் துளசியின் நண்பர், ஆசிரியர். அவரும் படத்தில் நடித்துள்ளார். ஒப்பனையில் திரு பாலகிருஷ்ணன் அவரும் ஆசிரியராக வேலை செய்தவர். 

ஆசிரியரும் மனனம் செய்கிறார்!!!!

ஒப்பனை

 ஒப்பனைக் கலைஞர் சந்திரன் சேட்டன் - இவர் உதவியாளர்

ஒப்பனைக் கலைஞர் தாஸ் சேட்டன் - இவர்தான் துளசியின் படங்களுக்கு ஆஸ்தான ஒப்பனைக் கலைஞர் தமிழ் ஓரளவு பேசுவார்.

கொடுங்கல்லூர் காட்சிகள் சில அஞ்சு மூர்த்திக் கோயில், ஆனிக்கோடு, மாத்தூர் அருகில் படம் பிடிக்கப்பட்டது, அங்கிருந்த ஆற்றங்கரையில் எடுத்த சில இயற்கைக் காட்சிகள்

ஜிஎம்பி சார் வீட்டு அபூர்வமான பூ-இதைப் பற்றி அவரது தளத்திலும் எழுதியிருந்தார். 

.....கீதா

(பங்களூரில் எடுத்த காட்சிகளை நான் எனது நிழற்படக் கருவியில் படம் பிடிக்கவில்லை. எனவே இங்கு தர இயலவில்லை.)

தண்ணீரில் வரையப்படும் கோலங்கள் - 2

சென்ற பதிவின் தொடர்ச்சி...

ஒருவழியாய், ராமன் குட்டி எனும் அச்சோதனைச் சாவடி அதிகாரி என் கையிலிருந்த என் கல்லூரி அடையாள அட்டையைப் பரிசோதித்த பின் அவர்களிடம், “நீங்கள் நினைப்பது போல் திருடன் அல்ல இவர். நடந்தே கொல்லூர் மூகாம்பிகைக் கோயிலுக்குச் செல்லும் பக்தர்”. என்று சொல்லி அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பினார். அப்பகுதியிலுள்ள வீடுகளில் அரபு நாடுகளுக்குச் சென்றவர்களின் குடும்பங்களிலுள்ள பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர்கள் வாழும் வீடுகளை அறிந்து, இரவு நேரங்களில் அவர்களைத் தாக்கிக் கொள்ளையடிக்கும் சம்பவங்கள் இடையிடையே நடப்பதால், இளைஞர்கள் கூட்டணி அப்பகுதியில் புதிய மனிதர்களைக் கண்டால் இப்படிக் கூட்டமாகக் கூடி, விசாரித்து அடி உதை கொடுத்து போலீசாரிடம் ஒப்படைப்பார்களாம்.  எப்படியோ, நான் அதிலிருந்துத் தப்பியதற்கு எல்லாம் வல்ல இறைவனுக்கும், அந்த ராமன் குட்டிக்கும் நன்றி சொன்னேன்.

இடையிடையே, அன்றிரவு, அந்த நாட்களில் பிரபலமான சித்ரா பாடிய “ஆயிரம் கண்ணுமாய் காத்திருந்னு நின்னே ஞான்” (ஆயிரம் கண்களால் உன்னைக் காக்கிறேன் நான்) என்ற பாடலை திரு ராமன் குட்டி பாடிக் கொண்டே இருந்தார். இந்தப் பாடலைக் கேட்கும் போதெல்லாம் என் கண்களில் நீர் நிரைவதுண்டு. அன்று அவர் பாடிய போது என் உடல் சிலிர்த்தது. இறைவன் நேரடியாக நம்மைக் காக்க வரமாட்டார். ஆனால், அவரது உதவி இது போல் ஏதாவது ஒருவரது உருவில் நமக்குத் தேவையான நேரத்தில் கிடைக்கும் என்பது எவ்வளவு உண்மை!

“நாளையும், நீங்கள் இன்று கடந்த தூரத்தைப் போல கடந்து மஞ்சேஸ்வரம் செக் போஸ்டை அடைய வேண்டும். அங்கு நீங்கள் தங்குவதற்கு அனுமதிக்க அங்குள்ள அதிகாரிகளுக்கு நான் ஒரு கடிதம் தருகிறேன்” என்று சொல்லி ஒரு கடிதமும் தந்தார். அருகில் இருந்த ஒரு ஓட்டலில் உணவருந்திக் கொண்டிருந்த போது, ஜாஃபரும், ஃபைசலும் சின்ன குற்ற உணர்வுடன் வந்து என்னுடன் பேசினார்கள். நான் ஓடாமல் ஒரு நிமிடம் தாமதித்திருந்தால் அவர்கள் என்னை அடித்திருக்கலாம். அதன் பின் இதை விட அதிகமான குற்ற உணர்வுடன் என்னிடம் வந்து பேசியும் இருந்திருக்கலாம். இதுதான் மனித இயல்பு.

ராமன்குட்டி சாருக்கு நன்றி சொல்லி, அதிகாலை 6 மணிக்கு அங்கிருந்துக் கிளம்பினேன். அவருக்காகவும் அதன் பின் பிரார்த்திக்கத் தொடங்கினேன். வழியில் பலமுறை தடுத்து நிறுத்தப்பட்ட போது அவர் தந்த கடிதம் மிகவும் உதவியாக இருந்தது. இரவு 7 மணிக்கு மஞ்சேஸ்வரம் சோதனைச் சாவடியை அடைந்து அக்கடிதத்தைக் காட்டிய பின் அவர்கள் காட்டிய இடத்தில் நிம்மதியாகத் தூங்கினேன். மஞ்சேஸ்வரம் தாண்டிவிட்டால் பிறகு கர்நாடகா. அங்கு பயப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்று ராமன் குட்டி சார் சொல்லியிருந்தார்.

மறுநாள், மஞ்சேஸ்வரத்திலிருந்து புறப்பட்டேன். கர்நாடகா மங்கலாபுரத்திலிருந்து 10 கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள ஒரு கணபதி கோயிலை அன்று இரவு அடைந்து பூசாரியிடம் அங்கு தங்க முடியுமா என்று கேட்டேன். தங்க முடியாது என்றார். கோயிலை வலம் வந்து கொண்டிருந்த இளங்கலை முதல் வருடம் படித்துக் கொண்டிருந்த சந்தோஷ் எனும் இளைஞன் 13 வயது சிறுவன் ஒருவனை அழைத்து விவரம் சொல்ல, எனக்குத் தெரிந்த கன்னடத்தில் (நான் பிறந்து வளர்ந்த ராசிங்கபுரத்தில் 85% கன்னடம் பேசுபவர்கள்) அச்சிறுவனிடம் விவரம் சொல்லி, ஒரு சைவ உணவகத்திற்குச் சென்று உணவுண்டு, அவன் அழைத்துச் சென்று காட்டிய, சாவடி போல் தோன்றிய அறையில் தூங்கினேன்.

10 ஆம் நாள், குந்தபுரா அருகே பிரம்மவரா எனும் ஊரிலுள்ள மல்லிங்கேஸ்வரர் கோயிலில் இரவு தங்க அனுமதி கேட்டேன். அங்கே வாமன சாமி என்றொருவர் தங்கியிருக்கிறார். அவர் 7 மணி அளவில் அங்கு வருவார். அவருடன் தங்கிக் கொள்ளலாம் என்றும் சொன்னார்கள். கோயில் குளத்தில் குளித்து வந்த போது, வாமனசாமி அடுப்பு மூட்டிக் கொண்டிருந்தார். நான் அருகிலுள்ள உணவகத்தில் சாப்பிட்டு வருகிறேன் என்றதும், “உங்களுக்கும் சேர்த்துதான் உலை வைத்திருக்கிறேன். நான் சமைப்பதை என்னுடன் உண்பதில் ஆட்சேபனை இல்லை என்றால் சாப்பிடலாம். கஞ்சிதான். கடையிலிருந்து வாங்கிய ஊறுகாய் இருக்கிறது. அரிசியை நான் கடையிலிருந்துதான் வாங்குகிறேன்”, என்றார்.

பிச்சை எடுத்துப் பிழைக்கும் அவருடன் நான் இருந்த அந்த இரவு என் வாழ்வில் ஏற்படுத்திய மாற்றத்தின் விளைவுதான் இக்குறும்படங்கள். அவரதுக் குடும்பத்தைப் பற்றி அதிகம் சொல்லவில்லை. 10 வருடங்களுக்கு முன் மாவேலிக்கரைக்கு அருகே தன் பெயரிலிருந்த இடம் மற்றும் வீட்டை மனைவியின் பெயரில் எழுதிக் கொடுக்கச் சென்ற போது மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளைப் பார்த்ததாகவும், அதுவே கடைசி என்றும் சொன்னார். அச்சமயத்தில் அவர் திருச்சி தாயுமானவர் கோயிலில் தங்கியிருந்தாராம். மலையாளம், தமிழ், கன்னடம், துளு, இந்தி மொழிகளில் சரளமாகப் பேசினார். நானும் என் மனம் திறந்து பலவற்றைப் பகிர்ந்து கொண்டேன். என் ஜென்ம நட்சத்திரம், பிறந்த இடம் பற்றிக் கேட்ட அவர் இடையே என் கை ரேகைகளையும் பார்த்தார். “ஆன்மீக வாழ்க்கை அல்ல, இல்லற வாழ்க்கைதான். விதி ரேகை பலமாக இருப்பதால் இறையருள் உண்டு என்றார்”. பிறகு “கடந்த 15 வருடங்களாக ஆன்மீக சுகம் தேடி அலையும் என்னிடம் பல இடங்களில் பலர் சொன்ன விஷயங்களையும், நான் அறிந்தவைகளையும் உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் போல் தோன்றுகிறது”, என்றவர் கூறியவைகளை முதலில் அவரை மகிழ்விப்பதற்காகக் கேட்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால், அவை எல்லாம் என்னுள் பசுமரத்து ஆணி போல் பதிந்துவிட்டது. அவை சரிதானா என்று என்னால் இயன்றமட்டும் நீண்டகாலம் பரிசோதித்துப் பார்த்து அவை எல்லாம் உண்மைக்குப் புறம்பல்ல என்றும் உணர்ந்தேன்.

“எப்போதாவது சீர்காழி சட்டநாதன் கோயிலுக்குப் போங்கள். அப்போது அக்கோயிலுக்கும், கேரளாவிற்கும் உள்ள தொடர்பு உங்களுக்கு விளங்கும்”.

“மார்த்தாண்டவர்மா “படையோட்டம்” நடத்தி பறிமுதல் செய்த, என்றென்றும் காக்கப்பட வேண்டிய, நம் முன்னோர்கள் சன்மானமாக வழங்கிய ஓலைச் சுவடிகளை எல்லாம் எரித்துச் சாம்பலாக்கி, விலைமதிக்கவியலா ஆபரணங்களை எல்லாம் பத்மநாபரின் காலில் புதைத்தும் விட்டார்.”

“கேரளத்தில் வைணவம், சைவத்தை முழுதுமாக விழுங்கிவிட்டது. பிரணவ மந்திரத்தைத் தந்தைக்கு உபதேசித்து குருவான, குருவாயூரப்பன், உடுப்பியில் சிவ சுதனான சுப்ரமணியன் உடுப்பிக் கிருஷ்ணனாக மாறியது போல், முருகன் திருப்பதியில் திருமாலாய் ஆனது போல், முருகன் உன்னிக் கிருஷ்ணனாக மாறியது ஓர் உதாரணம். அது போல் கர்நாடகத்தில் வைணவம் வளராததற்குக் காரணம் பசவண்ணாதான்”.

“வட இந்தியாவில் உள்ள கோயில்களில் சமஸ்க்ருதம் தெரியாதவர்களை அடித்து விரட்டுவார்கள். பலரும் நெற்றியில் நாமம் போட்டு வாயே திறக்காமல் இருப்பார்கள். நாமம் போட்டவர்களை அங்குள்ளவர்கள் ஏனோ தொல்லை செய்வதில்லை. நாமம் போடாதவர்களைப் போடச் சொல்லி வற்புறுத்துவதும் உண்டு. இதற்கெல்லாம் பின்னில், சைவத்தை வேறோடு பிடுங்கி எறிய முயலும் சிலர் இருக்கிறார்கள் என்பது உறுதி”. இது போன்ற அவரது வார்த்தைகள் ஏனோ என் மனதை விட்டு நீங்க மறுக்கிறது.

கொல்லூர் மூகாம்பிகை கோயில் இணையத்திலிருந்து

அப்படி 12 ஆம் நாள் இரவு 7 மணி அளவில் நான் கொல்லூரை அடைந்தேன். கால் பாதத்தில் பல இடங்களில் ரத்தம் கசிய மூகாம்பியைக் கண் குளிரக் கண்டேன். என்ன வேண்டுவது என்று தெரியாமல் கண்களில் நீர் கசிய நின்றேன். அன்று 5 ரூபாய் அறையில் தங்கினேன். அடுத்த நாள் முழுவதையும் கோயிலில் செலவிட்டேன். மதிய உணவு அன்ன தானம். அடுத்த நாள், காலுக்குத் தேவையான ஓய்வு கிடைத்ததால், சிரமமின்றி நடக்க முடிந்தது. வண்டி ஏறினேன். நான் ஒரு நாள் கடந்த தூரத்தை, பேருந்து ½ மணிநேரம் ¾ மணி நேரத்தில் கடந்தது. அடுத்த நாள் நவம்பர் 30 ஆம் தேதி, 10 மணிக்கு வீட்டை அடைந்தேன். மதியம் 12 மணிக்கு ஒரு தந்தி! தாத்தாவிற்கு சீரியஸ் என்று. மாலை 6 மணிக்குத் திருவல்லா வண்டி ஏறினோம். மறுநாள் காலை 9 மணிக்கு வீட்டை அடைந்தோம். முந்தைய இரவு 11 மணி அளவில் தாத்தா இறைவனடி சேர்ந்திருந்தார்.  அன்று மாலை 5 மணிக்கு இறுதிச் சடங்குகள் முடிந்தன.

3 நாள் கழித்து, அம்மாவுடன் நிலம்பூருக்குச் செல்லும் வழியில் நாங்கள் எர்ணாகுளம் களமசேரியிலுள்ள அக்கா மற்றும் மாமாவின் வீட்டிற்குச் சென்றோம். அக்கா என்னை வா என்றழைத்து பாலாடிவட்டம் சந்திப்பில் உள்ள எங்கள் உறவினர் ஒருவர் நடத்தும் நிறுவனமான “லாபெல்லா ஃபினான்சியர்ஸ்”க்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.. அக்கா என் வேலை விஷயமாக வந்தேன் என்றதும் நான் அதிர்ந்தேன். சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வேலையை விட்டுப் போன ஸ்டாக் கீப்பரது வேலையில் நாளையே சேர வேண்டும் என்றார்.  ரூ 450 சம்பளம்.  அப்படி அன்று முதல் இன்று வரை புகுந்த வீட்டில்(கேரளத்தில்) ஓரளவு தேவையான வருமானத்துடன் மகிழ்வுடன் வாழ்கிறேன்.

திருவெறும்பூர் கோயில் இணையத்திலிருந்து

இனி குறும்பட விசயங்கள். அந்த யாத்திரைக்குப் பின்னும் இடையிடையே பாதயாத்திரை மேற்கொள்வது வழக்கம். அப்படி 1996 ஆம் வருடம் திருச்சி தாயுமானவர் கோயிலிருந்து, தஞ்சாவூர் பிரகதீஸ்வரர் கோயிலுக்கு பாதயாத்திரை போனபோது, திருவெறும்பூர் குன்றேறி பூட்டிக் கிடந்த கோயில் முன் களைப்பில் சர்வாங்கமாய் விழுந்தவன் அப்படியே சிறிது நேரம் படுத்துக் கிடந்தேன். “இங்க வந்து படுங்க கொஞ்ச நேரம்”! குரல் வந்த திசையில் ஒரு பெரியவர். பலதும் பேசினோம். இடையே “சட்டநாதரைப் போய் பாருங்க. கோயிலுக்கு உள்ளே படி இருக்கு ஏறணும்”. என்றதும் வாமன சுவாமி நினைவுக்கு வந்தார். “இவ்வளவு படிச்சுருக்கீங்க. உங்க அனுபவங்களையும் நீங்க சொல்லியே ஆக வேண்டியதையும் பயமில்லாம எழுதுங்க. ஏன் முடிஞ்சா படமே பிடிச்சுக் காட்டுங்க”. என்றார். எனக்கு அது ஒரு நினைவுப்படுத்தல் போல் தோன்றியது. இதுதான் என் குறும்படங்களின் பின்புலம்.

இவ்வுலகில் நம் வாழ்வில் நடக்கும் ஒவ்வொரு சிறிய சம்பவங்களுக்குப் பின்னாலும் இறைவன் இருக்கிறான் அல்லது இப்பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் சக்தி இருக்கிறது என்பது என் நம்பிக்கை. அது எல்லோராலும் எல்லா நேரங்களிலும் உணர முடிவதில்லை. அதை உணரவும், உணர்ந்த பின் அதன்படி நம் வாழ்வை அமைத்துக் கொள்ளவும் சிலரால்தான் முடிகிறது. வழக்குரைஞர் காந்தி, காந்திஜியாக மாறக் காரணமாக, தென்னாப்பிரிக்க ரயில் பயணத்தில் அவர் வாசிக்க நேர்ந்த, ரஸ்கினின் முதல்…புத்தகமான “Unto this Last” இருந்தது போல், இச்சம்பவங்கள் என் வாழ்விலும் சில தீர்மானங்களை எடுக்க வைத்தது. நான் காந்தியல்ல. நான் ஆங்கில மொழி கற்பிக்கும் ஒரு சாதாரண ஆசிரியன். இடையில் மனதில் படுவதை எழுதியும், படமாக்கியும் (அவை எல்லாம் தண்ணீரில் வரைந்த கோலங்கள் என்று அறிந்தும்) திருப்தி அடைபவன். அவ்வளவே.

மிகவும் சிரமப்படுத்திவிட்டேனோ? இப்போதைக்கு இதுவே அதிகம். பிறிதொரு சமயத்தில் தொடர்கின்றேன். நேரம் வாய்க்கும் போது (25 நிமிடம்) “செயின்ட் த க்ரேட்” குறும்படத்தைப் பாருங்கள். கருத்துகளைப் பதியுங்கள். லிங்க் இதோ……

தண்ணீரில் வரையப்படும் கோலங்கள் - 1

படம் இணையத்திலிருந்து

அப்படியாக அந்த நாளும் வந்துவிட்டது! 29.07.2016 வெள்ளி அன்று என்று தீர்மானமாகி இருந்த, எங்கள் குறும்படமான “செயின்ட் த க்ரேட்” ன்  முன்னோட்டக் காட்சி, அது நிகழவிருந்த விவேகானந்த படன கேந்திரத்தின் சிற்பியான திரு பாஸ்கர பிள்ளை அவர்களின் வசதிக்காக 28.07.2016 வியாழன் அன்று காலை 10 மணிக்கு, அதே விவேகானந்த படன கேந்திரத்தில் நடத்தப்படவிருக்கிறது. அன்று இரவே “செயின்ட் த க்ரேட்” குறும்படம் யுட்யூபில் பதிவேற்றம் செய்யப்பட்டு உங்கள் பார்வைக்கு வரும்.

எழுத்தார்வம் மிக்க உங்களைப் போன்றவர்களின் நட்பு கிடைக்கப்பெற்ற நான் உண்மையிலேயே அதிர்ஷ்டசாலிதான்.  அதனால், மனதில் உள்ளதை எல்லாம் உங்களுக்குச் சலிக்காத(?) விதத்தில் பகிர்ந்து கொள்ள, கிடைக்கும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்தையும் வீணாக்கிவிடக் கூடாது என்று நினைப்பவன். அது போலத்தான் இப்போதும். இதை இப்போது உங்களோடு பகிந்து கொள்ளாவிட்டால், பின்னர் இது போல ஒரு பொன்னான நேரம் இனி கிடைப்பது சிரமம். அதனால் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

நம் எல்லோரது வாழ்விலும் எத்தனை எத்தனையோ சம்பவங்கள் நடக்கின்றன. அவற்றில் சில நாம் ஒரு போதும் சிந்தித்துக் கூடப் பார்த்திராத பல தீர்மானங்களை நாம் எடுத்தே தீர வேண்டிய கட்டாயத்தை ஏற்படுத்திவிடும். அப்படி ஒரு சம்பவம் தான் என்னை இப்படிக் குறும்படம் எடுக்கும் ஒருவனாக மாற்றிவிட்டது. (இதுக்குப் பேரு குறும்படமா?....குறும்படமும் இல்லை டாக்குமென்ட்ரியும் இல்லை ஏதோ ஒரு புராண நாடகம் மாதிரி இல்ல இருக்கு!) மாஹாமுடி த க்ரேட், கார்பெண்டர் த க்ரேட், பொயட் த க்ரேட். இதோ இப்போது செயின்ட் த க்ரேட்!  இதற்கிடையில் வரலாற்றுப் (ஹிஸ்ட்டாரிக்கல்) பேர்வழி என்ற பெயர் வரக்கூடாதே என்பதற்காக பரோல் மற்றும் பரோட்டா கார்த்திக்.  முடியவில்லை! அடுத்த வருடம் ஒன்று! அவ்வளவே! அதன் பின் எடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசையும் இல்லை. எடுக்கக் கூடிய சூழலும் உண்டாக வாய்ப்பில்லை. (நம் வலையுலக நண்பர்கள் யாராவது குறும்படம் எடுக்க நினைத்தால் ஒரு டீக்கடைக்காரராகவோ, ஒரு பூக்கடைக்காரராகவோ நடிக்க ஒரு வேளை வாய்ப்புக் கிடைக்காமலா போகும்!!)

இனி சுற்றி வளைக்காமல் நேரடியாக விஷயத்திற்கு வருகிறேன். 01.06.1985 முதுகலை ஆங்கில இலக்கிய தேர்வுகளை எழுதி, நாகர்கோயில் எஸ் டி இந்துக் கல்லூரிக்கும், கல்லூரி விடுதிக்கும் வேதனையுடன் விடை சொல்லி நிலம்பூர், கேரளாவை நோக்கிப் பயணமானேன். பிறந்த வீட்டை விட்டு புகுந்த வீட்டை அடைந்த மணப்பெண்ணைப் பிரிந்து செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ராணுவ வீரனான மணமகனுக்கு நேர்ந்தால் அந்த மணப்பெண் அவ்வீட்டில் எப்படி வாழ்வாளோ அப்படி நான் நிலம்பூரில் வாழ்ந்த காலம். எப்போதெல்லாம் இது போன்ற வேதனைகள் நேர்ந்ததோ அப்போதெல்லாம் இறையுணர்வும், பக்தியும் உச்சத்தில் ஏறிவிடும் எனக்கு.

எம் ஏ முடித்தவனை அடுத்த நாளே யாராவது வந்து அழைத்துச் சென்று உயர்ந்த உத்தியோகத்தில் அமர்த்திவிடுவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் வாழ்ந்த பெற்றோரும், உறவினர்களும், நண்பர்களும் மாதங்கள் பல கடந்த பின்னும் வீட்டிலிருந்த என்னை பரிதாபத்தோடும், அதிசயத்தோடும் பார்க்கத்  தொடங்கினார்கள். இனி இப்படி அமைதியாக இருந்தால் சரிப்பட்டு வராது. அழுகின்ற குழந்தைக்குத்தானே பால். அழுது அடம்பிடித்து அன்னையிடமிருந்து பாலை வாங்கிக் குடிக்க முடிவு செய்து, நவம்பர் 16 ஆம் தேதி பெற்றோர் மற்றும் அக்காவின் காலில் விழுந்து வணங்கி, அனுமதி பெற்று கோழிக்கோடு பேருந்து ஏறினேன். அங்குள்ள தளி சிவன் கோயில் மற்றும் ஸ்ரீ கண்டேசுவரர் கோயில் சென்று வணங்கி பாத யாத்திரையைத் தொடங்கினேன். கொல்லூர் மூகாம்பிகையை நோக்கி!

ஒரு நாள் 20 முதல் 30 கிலோமீட்டர் வரை நடப்பேன். வழியில் காணும் ஏதேனும் ஒரு கோயிலில் இரவு தங்கி விடுவேன். கொல்லூருக்கு எவ்வளவு தூரம் என்று தெரியாது. எவ்வளவு நாட்கள் நடக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் தெரியாது. இளங்கன்று பயமறியாதே. வழியில் கண்ணில் படும் கோயில்களுக்கு எல்லாம் சென்று, பூட்டியிருந்தாலும் வெளியில் நின்று வணங்கிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தேன். எத்தனையோ நல்ல மனிதர்கள். அவர்களின் அன்பான முகங்கள் மற்றும் வார்த்தைகள் இப்போதும் மனதில் பசுமையாய் நிற்கின்றது. வடகரைக்கு அருகே ஒரு ஸ்ரீதரன். குழந்தை இல்லாத அவரது குடும்பத்தின் வேதனை எனக்கும் வேதனை தந்தது. அதன் பின் அவருக்காகவும் பிரார்த்தனை செய்யத் தொடங்கினேன். (அவருக்குக் குழந்தை பாக்கியம் கிடைத்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.)

மூன்றாம் நாள் முழப்பலங்காடியில் ஒரு ஜெகன்நாதன் அங்குள்ள கோயிலில் தங்க ஏற்பாடுகள் செய்து தந்தார். கல்யாணப் பருவம் எய்தியிருந்த அவரது மூன்று பெண்களுக்கும் மணமாகி தற்போது நல்வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.  6ஆவது நாள் காசரகோடு அருகே உள்ள செர்க்களாவை அடைந்த போது இருட்டி விட்டது. அருகே ஒரு குன்றின் மேலுள்ள கோயிலிலிருந்து ஒலி பெருக்கி வழியாகப் பாடல் சத்தம் கேட்க, வழி அருகே கூடியிருந்த சில இளைஞர்களிடம் அக்கோயிலுக்குச் செல்ல வழி கேட்டேன். “ஜாஃபரே!, ஃபைசலே! இயாள்க்கு ஆப்பாட்டு கேட்குன்ன அம்பலத்தில் போகணுமென்னு” (ஏய் ஜாஃபர்! ஃபைசல்! இந்தாளுக்குப் பாட்டு கேக்குற அந்தக் கோயிலுக்குப் போகணுமாம்!) எங்கிருந்து வருகிறாய்?....பெயர் என்ன?.....எங்கு போகிறாய்?....இப்படிக் கேள்வி மேல் கேள்வி.

கேள்விக் கேட்கும் ஆட்களின் எண்ணிக்கை கூடிக் கொண்டே இருந்தது.  என் தமிழ் கலந்த மலையாளம் அதில் ஓர் இளைஞனை என் தோளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த துணிப் பையைப் பிடித்து இழுத்துப் பரிசோதித்தே தீர வேண்டும் என்று சொல்ல வைத்தது. இனியும் அங்கு நிற்கும் ஒவ்வொரு வினாடியும் ஆபத்து என்று உணர்ந்த நான், உடனே ஆட்களை விலக்கி ஓடினேன். வரும் போது, ஒரு நூறு மீட்டர் தூரத்தில், ஒரு சோதனைச் சாவடி இருந்தது நினைவுக்கு வர அத்திசையை நோக்கி ஓடினேன். “பிடிக்கு அவன!. விடறது!” (பிடி அவனை. விடாதீங்க!) என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டே என் பின் ஓடி வரும் இளைஞர்கள். மூச்சிரைக்க ஓடிய நான் சோதனைச் சாவடியில் அமர்ந்திருந்த அதிகாரியிடம் “Sir I am on a pilgrimage to Kollur Moogambika Temple. I am from Nagercoil, TamilNadu. I am a student doing M.A.  So, please save me”. என்று பதட்டத்துடன் சொன்னேன்…

தொடரும்.....(நாளை வெளியாகும் அடுத்த பகுதியுடன் முடிவடைந்துவிடும்)

குடந்தை ஆர் வி சரவணனின் “அகம் புறம்” குறும்படத்தின் புறம்

படத்தின் முதன்மையான கதாபாத்திரம் - ஹும் என்னை யாருமே கண்டுக்கிடலை...ஓல்ட் இஸ் கோல்டு??!!!

     நம் பதிவர் நண்பர் குடந்தை ஆர் வி சரவணன் அவர்களது கதை, திரைக்கதை, வசனம், தயாரிப்பில் வெளிவர இருக்கும் இரண்டாவது குறும்படம் தான் அகம் புறம். 

ஸ்ரீதர் (டைரக்டரின் தம்பி), ஆரூர்மூனா - யப்பா இன்னா இஸ்டைலு, பில்டப்பு!

     இப்படத்தின் கதையை நண்பர் எழுதி பல மாதங்களுக்கு முன் அனுப்ப அதில் உள்ள லாஜிக் எல்லாம் பேசப்பட்டு மெருகேற்றப்பட்டு, கதைக் களமான வீடு, அதுவும் வீடு என்றால், அது பல சாதாரணக் குடும்பங்கள் குடியிருக்கும் ஒரு குடியிருப்பு போன்ற அமைப்பு தேவைப்பட்டதால், தேடல் படலம் ஆரம்பித்து, நண்பர் சரவணன் அவர்களின் நண்பரின் வீடு அதற்கு ஏற்ப அமையும் என்று இயக்குநர் நினைத்ததால் இயக்குநருடன், ஆவி, அரசன், கீதா சென்று பார்த்தனர். வீடு ஓகே.  (நண்பர் வீட்டில் விருந்தோம்பல் வித் பொங்கல், சாம்பார், சட்னி, டீ, காஃபி என்று அதகளம்.) நண்பருக்கும் எங்கள் குழுவின் சார்பில் மனமார்ந்த நன்றிகள்!

கார்த்திக் (ஆவியின் தம்பி), துளசி, கார்த்திக் சரவணன் - 3 பேரும் ஏதோ திட்டம் தீட்டுறாங்களோ!?

எங்கு கோணங்கள் வைக்க வேண்டும் எப்படி வைக்க வேண்டும் என்று ஆலோசனை செய்து முடிவு செய்யப்பட்டது.  ஏனென்றால் அது ஒரு தனி வீடு ஆனால் அதில் அமைந்த 3 தளங்கள் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவை. ஒவ்வொரு தளத்திலும் உள்ள வீட்டிற்கு படிகள் எறித்தான் செல்ல வேண்டும். மட்டுமல்ல மிகவும் பழைய வீடு, படிக்கட்டுகள் எல்லாமே மிகவும் குறுகியவை. ஏறுவதற்கு மட்டுமே இடம். நிற்பதற்கு இடம் மிக மிகக் குறைவு. ஒருவர் நின்றாலே கோணம் வைப்பது கடினம்.  அப்படி இருக்க இரண்டு, மூன்று கதா பாத்திரங்கள் ஒரு ஃப்ரேமுக்குள் வர வேண்டுமே, அதை எப்படி அமைப்பது என்று கலந்துரையாடி முடிவு செய்யபட்டு, எங்கள் ஆஸ்தான ஒளிப்பதிவாளர் அஸ்வினையும் அழைத்து வீட்டைக் காட்டி, கதையைச் சொல்லி, கோணம் எல்லாம் சரி வருமா என்று கலந்துரையாடி முடிவு செய்தார் இயக்குநர்.

துளசி அப்படி என்ன சொல்லுறாரு கார்த்திக் சரவணன்கிட்ட? கார்த்திக் ஏன் இப்படிப் பாக்குறாரு..

வீடு மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பதால், வெளிச்சம் பத்தாது என்பதால் விளக்குகள் வாடகைக்கு எடுக்க வேண்டி வரும் என்று அஸ்வின் சொல்ல, அதுவும் முடிவு செய்யப்பட்டது. அவருடனும் கலந்துரையாடி, அதற்கான ஏற்பாடுகள் தொடங்க நினைத்த போது சிறிய தடங்கல் ஏற்பட்டுத் தள்ளி வைக்கப்பட்டது.  மாதங்கள் உருண்டோடின.

     பின்னர், சில மாதங்களுக்கு முன் அதை இயக்கலாம் என்று முடிவு செய்த நண்பர் சரவணன் அதில் பங்கு பெற்ற எல்லோரது வசதியையும் கேட்டுப் படப்பிடிப்பிற்கான தேதி முடிவு செய்ய தொடர்பு கொண்டார். குறிப்பாக வெளியூரிலிருந்து வர வேண்டிய துளசி அவரது மனைவி இவர்களின் தேதி (கால்ஷீட்!!!!!!) வசதியாக இருக்க வேண்டுமே! இருவரும் ஆசிரியர்கள். சுதந்திரதின நாள் வசதியாக சனிக் கிழமை என்று ஆனதால், ஆகஸ்ட் 15, 16 என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.

அரசன் எதுக்குப்பா கத்திய வைச்சுருக்காரு....படம் பார்த்தா தெரிஞ்சுட்டுப் போகுது!!

     அதன் பின் எங்கள் ஒளிப்பதிவாளர் அஸ்வினைத் தொடர்பு கொண்டால், தான் ஒரு வேலையில் சேரப் போவதாகவும், அந்த வேலையைப் பொறுத்து, உறுதிப்படுத்த அவகாசம் தேவை எனவும் இயக்குநரும் நாங்களும் என்ன செய்ய என்று தெரியாமல், அஸ்வினையும் விட மனதில்லாமல் காத்திருந்தோம். இறுதியில் அவர் உறுதி அளித்துவிட்டார்.

கோகுல், இயக்குநரின் மகன் ஹர்ஷா (வளர்ந்து வரும் மிகத் திறமையான படத்தொகுப்பாளர்)

     திரைக்கதையை, இயக்குநர், “திரைக்கதை எழுதுவது எப்படி” என்று தொடர் பதிவு இடும் நம் பதிவர் நண்பர் செங்கோவி அவர்களுக்கு அனுப்பி அவருடன் கலந்துரையாடினார். எங்கள் குழுவின் சார்பில் அவருக்கு எங்கள் மனமார்ந்த நன்றிகள்! அதனைப் பற்றிய முழுவிவரமும் இயக்குநர் தனது அனுபவப் பதிவில் பகிர்ந்து கொள்வார்.

வாத்தியார் பாலகணேஷ்...

குடந்தை ஆர் வி சரவணன் - இயக்குநரின் இயக்கம்

     வீடு மிகவும் குறுகிய தளத்துடன் இருந்தமையால், எல்லோரும் குழுமினால் ஃப்ரேம் வைப்பதுக் கடினம் என்பதால், நடிக்கும் கதாபாத்திரங்களை அந்தந்த ஷாட்கள் வரும் நேரத்திற்கு சற்று முன் வந்தால் போதும் என்று தீர்மானித்து, ஒவ்வொரு சீனுக்கான நேரமும் திட்டமிடப்பட்டது.  திட்டமிட்டபடி நடத்த இயலவில்லை என்பது வேறு விஷயம். துளசி, கார்த்திக் சரவணன், அரசன் இவர்கள் மூவரும் படம் முழுவதும் வரும் கதாபாத்திரங்கள்.

     எல்லாம் முடிவாகி, சுபதினமும் வந்தது. துளசியும் அவரது மனைவியும் கீதாவின் வீட்டில் தங்கினார்கள். மற்றவர்கள் எல்லோரும் சென்னைதானே! “ஆவி”?ஆவி கோயம்புத்தூரிலும் இருப்பார் சென்னையிலும் இருப்பார். கவலை இல்லை. அப்படியாக முதல் நாள் படப்பிடிப்பு சுதந்திர தினத்தன்று காலை 9 மணிக்கு முன் ஆரம்பித்து மாலை 6 மணிக்கு முடிந்தது.  

      அன்று சிறுவர்கள் வரும் காட்சிகளும், துளசி, அவரது மனைவி வரும் காட்சிகளும், கார்த்திக் சரவணன், ஆவியின் தம்பி கார்த்திக், ஆரூர்மூனா அவர்களும், குடந்தை சரவணனின் தம்பி ஸ்ரீதர் இவர்களுடன் துளசியுடனான காட்சிகளும் படமாக்கப்பட்டன. மறு நாள் காலை, ஞாயிற்றுக் கிழமை, வாத்தியார், அரசன், ஆவி, இவர்களுடன் துளசியுடனான காட்சிகளும், சிறுவர்களின் காட்சிகளும் என்று படப்பிடிப்பு மாலை 3 மணிக்கு முடிவடைந்தது.  

கார்த்திக் என்னாச்சுப்பா?  இப்படிப் பேயறைஞ்சாப்புல பாக்குறீங்க?!!

    பின்னர் டப்பிங்க் சென்னையில் நடைபெற்றது.  இயக்குநர் சரவணனும், கீதாவும் பாலக்காட்டிற்குப் பயணப்பட்டு துளசியின் வசனங்களைப் பதிந்து வந்தனர். தற்போது படத் தொகுப்பின் இறுதிக் கட்ட வேலைகள் ஒரு புறமும், படத்திற்கான இசை மறு புறமும் நடந்து கொண்டிருக்க, எல்லாம் முடிந்து முன்னோட்டக் காட்சி விரைவில் சென்னையில் நடை பெற உள்ளது. டீசர் வரும் வெள்ளி அன்று வெளியிடப்படும்.

     சரி இவ்வளவு சொல்றீங்களே கதை என்ன? ஒரு வரியேனும் சொல்லக் கூடாதனு நீங்கள் கேட்பது இங்கு வரை கேட்கின்றது.  மூச்! ஒரு வரிய சொல்லிட்டா அப்புறம் கதையே தெரிஞ்சா மாதிரி...என்னங்க அவசரம்? அதான் அது யுட்யூப்ல வரப் போகுதே விரைவில்! ட்ரெய்லர் நாளை 16.10.2015 முகநூலில் பகிரப்படும். 

     இக்குறும்படம் நல்ல அனுபவம்.  ஏனென்றால் குறுகிய படப்பிடிப்புத் தளத்தில் எப்படி எடுக்க வேண்டும் என்று சவாலாக அமைந்து பாடத்தைப் புகட்டிய படம் எனலாம். 

             படம் வெளியானதும் பார்த்து உங்களது அகத்தில் எழும் நேர்மையான விமர்சனங்களைப் புறத்தில் தெரிவிக்கவும் என்று கேட்டுக் கொள்கின்றோம். உங்கள் எல்லோரது ஆதரவிற்கும் மிக்க மிக்க நன்றி!!