இந்தத் தலைப்பே என்னை ஈர்த்தது. எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் எழுதிய இக்கதை எனக்குப் பிடித்த மிகச் சிறப்பான கதைக்கருவைக் கொண்ட கதைகளில் ஒன்று. உங்களில் பலரும் வாசித்திருப்பீர்கள்.
ஒரு யுகம் முடிந்து மறு யுகம் தொடங்கும் போது அதாவது காலகட்டம் முடிந்து மற்றொரு காலகட்டம் தொடங்கும் போது நம்மை அறியாமலேயே உள் நுழையும் மாற்றங்கள், எண்ணங்கள், பார்வைகள்… காலம் மாறிக் கொண்டு இருக்கிறது. அதற்கேற்ப எண்ணங்களும் மாறுகிறது, என்பதாகச் சொல்லப்படும் கதை. மனிதர்களும் மாறுகிறார்கள். அதுவும் இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் விஷயம் கண்டிப்பாக நிறைய மாறியிருக்கிறது
என்று சொல்லலாம். நல்ல விதமான மாற்றங்கள் அது. ஆனால் மாற்றங்களை ஏற்க மனப்பக்குவம் வேண்டுமே.
பாட்டி கௌரி தான் பிரதான கதாபாத்திரம்.
பாட்டியின் ஆஸ்தான நாவிதனுக்குப் பிறக்கும் மூன்றாவது குழந்தை ஆண்குழந்தை என்பதைக் கேட்டதும், “நீ அதிர்ஷ்டக்காரன்தான்...எந்தப்பாடாவது
பட்டுப் படிக்க வச்சுடு, கேட்டியா?"
"காலம் வெகுவாய் மாறிண்டு
வரதுடா; உன் அப்பன் காலமும் உன் காலமும் தான்இப்படிப் பொட்டி தூக்கியே போயிடுத்து...
இனிமே இதொண்ணும் நடக்காது.... புருஷாள் எல்லாம் ஷாப்புக்குப் போறா... பொம்மனாட்டிகள்
லேயும் என்னை மாதிரி இனிமே கெடையாதுங்கறதுதான் இப்பவே தெரியறதே....ம் ...எல்லாம் சரிதான்;
காலம் மாறும் போது மனுஷாளும் மாறணும்.... என்ன, நான்சொல்றது?"
பாட்டி அந்தக்காலத்து ஆச்சாரமான
மனுஷி என்றாலும் அவள் பார்வை முற்போக்காக மாறி வருவதைச் சொல்லும் இடங்கள், வசனங்கள்
க்ளாஸ்!
16 வயதில் கையில் ஓர் ஆண்
குழந்தையுடன் விதவையாகிவிடும் பாட்டியின் ஒரே மகனின் மூத்த மகள் கீதாவும் 10 மாதங்களில்
விதவையாகிட தன்னைப் போல் ஆகிவிட்டாளே என்று வருந்தினாலும் அவளைத் தன் ஒட்டுதலில் இருத்திக்
கொண்டு வளர்க்கிறாள். ஹைஸ்கூலோடு நின்றிருந்த கீதாவின் படிப்பைத் தொடர அவளை ஆசிரியப்பயிற்சியில்
சேர்க்க விரும்பும் தன் மகனிடம் மகிழ்வுடன் சேர்க்கச் சொல்கிறாள்.
பாட்டியம்மாள்,
மாறிய காலத்தில் பிறந்த கீதாவின் பாக்கியத்தை எண்ணி மனத்துள் பூரித்தாள்...
பயிற்சி முடிந்து பல காலம்
உள்ளூரிலேயே வேலை செய்தவளுக்கு நெய்வேலிக்கு வேலை மாற்றலாக அவள் தந்தை கணேசய்யர் பாட்டியிடம் அவர் கருத்தைக் கேட்க, அதைப் பாராட்டி, தான் கூடச் சென்று இருக்கிறேன் என்கிறார். காரணம் எங்கே முப்பது வயதைக்கூட எட்டாத தன் கீதா வைதவ்ய இருட் கிடங்கில் அடைப்பட்டுப்
போவாளோ என்ற அச்சம்தான்.
பேத்தி கீதா பல காலம் யோசித்துக்
குழம்பி, பின், ஒரு முடிவை எடுக்கிறாள். அதை வீட்டினருக்குக் கடிதம் மூலம் தெரியப்படுத்துகிறாள். வீட்டில் யாருக்கும் அதை ஏற்க முடியாமல் அவளைத் திட்டுகிறார்கள்.
அப்போது பாட்டி தன் மகனைப் பார்த்து ஒரு நியாயமான, யதார்த்தமான கேள்வி கேட்கிறார்.
முடிவில் ஜெயகாந்தன் அவர்களின் வரிகள் அருமை.
பாட்டி, கீதாவின் முடிவை ஆதரிக்கிறாரா இல்லையா அவரது நிலைப்பாடு என்ன என்பதை ஜெயகாந்தனின் கதைகளை வாசித்திராதவர்கள்
இச்சுட்டியில் வாசிக்கலாம். முதல் கதையே யுகசந்திதான். எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் எழுதியது சிறுகதை என்றால்
எழுத்தாளர் வாசந்தி இதே தலைப்பில் நாவல் எழுதியுள்ளார். இந்த நாவலை நான் இன்னும் வாசிக்கவில்லை. இந்த நாவலைப் பற்றிய நம் பானு அக்காவின் அழகான விமர்சனத்தை இந்தக் காணொலியில் நேரமிருக்கும் போது கேட்டுப் பாருங்கள். இங்கு ஒரு வேளை காணொலி வேலை செய்ய மறுத்தால் கீழே யுட்யூப் சுட்டியும் தந்துள்ளேன்.
https://www.youtube.com/watch?v=p_cOJ25KMaQ
எழுத்தாளர் வாசந்தி அவர்களின் நாவல் யுகசந்தி பற்றியது இது
