மக்களால், மக்களுக்காக......!!

நம் நாடு குடியரசு நாடாகி, சனநாயக நாடு என்ற பெருமை பெற்று இன்றோடு 68 வருடங்கள் ஆகிறது. எல்லோருக்கும் குடியரசு தின வாழ்த்துக்கள்! இப்படிச் சொன்னாலும், மனதினில் பல சிந்தனைகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றது. சுதந்திரம் பெற்று, குடியரசு நாடாகி நாம் என்ன சாதித்தோம்? என்பதை நினைத்துப் பார்த்தால், முதலில் தோன்றுவது எதிர்மறைதான் என்றாலும் நேர்மறை என்று முதலில் தோன்றுவது நாம் தொழில்நுட்பத்தில் வளர்ச்சியடைந்திருப்பதுதான். அடைந்திருந்தாலும், நாம் இன்றும் வளர்ந்துவரும் நாடுகளின் பட்டியலில்தான் இருக்கின்றோமே அல்லாமல் வளர்ந்த நாடுகள் பட்டியலில் இடம்பெறவில்லை.

ஆங்கிலேய ஆட்சியை விரட்டியடிக்க சுதந்திரப் போராட்டம் நடத்தப்பட்டது.. சுதந்திரம் பெற்றோம் என்று சொல்லிக் கொண்டோம். நம் நாட்டின் சொத்தை எல்லாம், அரிய பொக்கிஷங்களை எல்லாம் ஆங்கிலேயர்கள் சுரண்டி, களவாடிச் சென்றுவிட்டார்கள் என்று அவ்வப்போது குறைபட்டுக் கொள்கின்றோம். சுதந்திரம் பெற்ற பின் இதையேதானே நம்மை இப்போது ஆள்பவர்களும் செய்கிறார்கள்? அப்போது ஆங்கிலேயக் கொடி பறந்தது. இப்போது நம் இந்தியக் கொடி பறக்கிறது அவ்வளவுதான். வித்தியாசம் எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அப்போது அந்நியர்கள். இப்போது நம்மவர்களே நம்மைச் சுரண்டிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அப்போது நம்மை அடிமைகள் என்று சொல்லிக் கொண்டோம். அதே அடிமைத்தனம்தான் மறைமுகமாக இப்போதும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது.

அன்று வெள்ளையர் ஆண்ட போது நமது உரிமைக்காகப் போராடினோம், சரி. இப்போது நம்மவர்கள் ஆளும் போதும் நமது அடிப்படைத் தேவைகளைக் கூடப் போராடித்தான் பெற வேண்டியுள்ளது. மக்களுக்காக என்று சொல்லிக் கொண்டு ஆட்சி செய்பவர்கள் மக்களைக் கருத்திற் கொண்டிருந்தால் நாம் போராட வேண்டியத் தேவையே இருந்திருக்காதுதான். நம் ஒவ்வொரு நாள் வாழ்வியலிலும் ஊடறக் கலந்துள்ள ஊழலையும், கலப்படத்தையும் கூடக் கேள்வி கேட்காமல், உரிமைக் குரல் எழுப்பாமல் அதையும் கடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றோம்.

அப்போது சுதந்திரம் வேண்டும் என்று போராடினோம். அந்நியர்கள் ஓடினார்கள். இப்போது நம்மை ஆள்பவர்களை எங்கு துரத்துவது? என்னெல்லாம் சுரண்டப்படுகிறது, என்னவெல்லாம் நம் நாட்டிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்குக் கறுப்புச் சந்தையில் கைமாறுகின்றது என்பதெல்லாம் நமக்குத் தெரியாமல் இல்லை. ஆனால், நாம் கேள்விகள் எழுப்புவதில்லை.

அன்று நேரடியாக ஆங்கிலேயர் ஆண்டார்கள். இன்று பல பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள் நமது உணவிலிருந்து, விவசாயம், மருத்துவம் என்று எல்லாத்துறைகளிலும் ஆண்டு கொண்டிருக்கின்றன. அன்று ஆங்கிலேயன் பிரித்தாளும் சதியாகச் சாதியைத் தூண்டினான் என்றோம். இப்போது அது இன்னும் வலுவாகியிருக்கிறது. சுதந்திரம் பெற்று, குடியரசாகி என்ன மாற்றம் நிகழ்ந்தது?

குண்டூசியிலிருந்து நாம் உடுத்தும் ஆடைகள் வரை, கணினி எல்லாமே அந்நியப் பொருட்கள் கலந்தவைதான். குடிக்கும் பால் கலப்பினப்பாலாகிப் பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஆழமாக ஊடுருவியிருக்கும் இதனை ஒரே நாளில் களைந்திட இயலாது. அதுவும் கலப்பினப் பாலை மீண்டும் நம் நாட்டுப் பாலாக்க வருடங்கள் ஆகலாம். பேசுவது போல் நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. நம் நாடு அந்தளவிற்குத் தன்நிறைவு அடையவில்லை, ஏனென்றால் நாம் சுயசார்புப் பொருளாதாரத்தைக் கொஞ்சமேனும் கூட நடைமுறைக்குக் கொண்டுவரவில்லை.

இப்போது அதன் விழிப்புணர்வு வந்திருக்கிறது. இப்போது அதையும் உட்படுத்தித்தான் மக்கள் முழக்கமிட்டார்கள். முழக்கமிட்ட இளைஞர்களும் சரி, மக்களும் சரி வெளிநாட்டுப் பானங்களை, உணவுப் பொருட்களை புறம்தள்ளுவார்களா என்பது கேள்விக்குறியே! பொருத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

இதுநாள் வரை கேட்கவேண்டும், குரல் கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கேட்க முடியாமல் உள்ளத்தில் புதைந்து கிடந்துப் புழுங்கியவைதான் வெடித்துள்ளது. அதன் காரணமாக மக்கள் விழிப்படைந்துள்ளார்கள், இனி ஏமாற மாட்டார்கள், ஊழல்களுக்கு எதிராகக் கேள்விகள், குரல்கள் எழுப்புவார்கள் என்ற நம்பிக்கை துளிர்த்தாலும், இனியும் அனுமதிக்கப்படுமா? இல்லை அதிகாரத்தின் கை ஓங்கியிருக்குமா? மக்களுக்காக என்று சொல்லும் அரசியல்வாதிகள் மக்களின் கொந்தளிப்பையும், உணர்வுகளையும் புரிந்துகொண்டால் நல்லது.

நாம் மாற்றம் வர வேண்டும் என்று சொல்லுகின்றோம். நாமும், தனிநபராகத் தினமும் சந்திக்கும் சில ஏமாற்றங்களுக்கோ, அநீதிக்கோ கூட கேள்விகள் கேட்பதில்லை. அப்போது எப்படி மாற்றம் மலரும்? 

இந்தக் குடியரசுதின நாளில் நமது குடியுரிமையை நிலைநாட்ட சிந்திக்கத் தொடங்குவோம்! எல்லோருக்கும் எங்கள் குடியரசு தின வாழ்த்துக்கள்!

(இன்று சாக்லேட்டுகளுக்குப் பதில் நம் நாட்டு இனிப்புகளாகிய கடலைமிட்டாய், கடலை உருண்டை, எள்ளுருண்டை, எள்ளு மிட்டாய்களைக் குழந்தைகளுக்கு வழங்கலாம் என்று நல்லதொரு பரிந்துரையை முத்துநிலவன் அண்ணா வாட்சப்பில் பகிர்ந்திருந்தார். நல்லதொரு தொடக்கம், இனிதே மலரட்டும்!)

-----கீதா

தமிழகத்திற்குத் தாயாகிய அம்மு

படம் இணையத்திலிருந்து

கோமளவல்லி! பாட்டியின் பெயர் சூட்டப்பட்டவர. 1948 ஆம் வருடம், ஃபெப்ருவரி மாதம் 24 ஆம் தேதி கர்நாடக மாநிலத்தில் உள்ள மேலக்கோட்டையில் பிறந்தார்.. பெற்றோர் வேதவல்லி-ஜெயராம். கோமளவல்லி, ஜெயலலிதா ஆன பிறகும், அம்மு என்று அவரது அம்மாவாலும், சுற்றத்தாராலும், பின்பு அவருடன் நடித்தவர்களாலும், நட்பு வட்டத்தாராலும் அழைக்கப்பட்டவர்.

சிறு வயதில் தாத்தா பாட்டியால் வளர்க்கப்பட்டவர். அன்னையின் அருகாமைக்கும், அன்பிற்கும் ஏங்கியவர். அன்னை வேதவல்லி, சந்தியா எனும் பெயரில் வெள்ளித் திரையில் நடித்துவந்ததால், அம்மு சென்னைக்கு வந்து அவருடன் இருந்த போதும், மிகவும் நன்றாகப் படித்து 10 வது வகுப்பில் மாநிலத்தில் முதல் மாணவியாக வந்தாலும் அந்த மகிழ்வைப் பல குழந்தைகளைப் போல், தன் தாயுடன் நேரம் செலவிட முடியாததால் கொண்டாடிட முடியவில்லை. பள்ளியில் நட்புகள் வட்டத்தில் இவரை நடிகையின் மகளாகச் சற்று ஏளனமாகப் பார்த்ததால் நட்புகள் இல்லை. கல்லூரியில் தொடர்வதற்கான உதவித் தொகை கிடைத்தும் தொடர முடியவில்லை. விருப்பமானதைச் செய்ய முடியவில்லை.

பதின்ம வயதில், அவருக்குப் பிடிக்காத திரை உலகில் அவரது தாயாரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவர். பிடிக்கவில்லை என்றாலும், பல்வகை நடனக் கலையிலும், இசையிலும் சிறந்து விளங்கியதாலும், தான் எடுத்துக் கொண்ட தொழிலைச் சீராகச் செய்ததாலும், தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம் என்று பல படங்களில் நடித்து அத்துறையில், அப்போதைய காலக்கட்டத்தில், முன்னணி நட்சத்திரமாகத் திகழ்ந்தவர்.

அவரது 23 வது வயதில் தாய் சந்தியாவை இழந்திட, அதுவரை எந்தவிதப் பொறுப்புகளும் கையாண்டிராத அவர் என்ன செய்வதென்று அறியாமல் தவித்திருக்கிறார். பள்ளிக்காலம் முதல் எப்போதும் தனிமையிலேயே இருந்ததால், பல கசப்பான அனுபவங்களுக்கும் உட்பட்டு அதனால் நேர்ந்த பல அனுபவங்கள் அவரது அமைதியான,  அச்சத்துடன் இருந்த இயல்பை மாற்றத் தொடங்கியிருக்கிறது.

படம் இணையத்திலிருந்து

பல படங்களில் எம்ஜிஆருடன் நடித்திருக்கிறார் என்பது மட்டுமின்றி ஜெயலலிதாவின் திறமைகளால் கவரப்பட்ட அவர், ஜெயலலிதாவை அரசியலில் அறிமுகம் செய்தார். ஜெயலலிதாவிற்கு அதில் விருப்பமில்லை என்றாலும் ஜெயலலிதாவிற்கும் அவரிடம் ஈர்ப்பு இருந்திருக்கிறது. விரைவிலேயே புகழ்பெறத் தொடங்கிக் கொள்கைப் பரப்புச் செயலாளராகவும், ஆங்கிலப் புலமையினால் ராஜ்யசபா உறுப்பினராகவும் ஆனார். தமிழ் மொழி தவிரப் பிற தென்னிந்திய மொழிகளும் அறிந்தவர்.

மக்கள்திலகத்தின் மறைவிற்குப் பிறகு எம்ஜிஆரின் வாரிசாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுக் கட்சியில் பல போராட்டங்களைச் சந்தித்து, கட்சியின் தலைவராகி, முதன் முதலாக எதிர்க்கட்சித் தலைவரானார். பின்னர், தமிழ்நாட்டின் முதல் இளம் வயது முதல்வராகி 3 முறை முழுமையாகத் தமிழகத்தின் முதல்வராக இருந்தார். பல தவறுகள் நேர்ந்ததும், சிறைக்குச் சென்றதும் எல்லோரும் அறிந்ததே!.

இப்போது பரவலாகப் பேசப்படும் பெற்றோர் குழந்தை வளர்ப்பு - உளவியல் வழியாகப் பார்த்தால், சிறு வயது, பருவ வயதில் எற்பட்ட தனிமை, தனது இளமைக்கால வாழ்வு குறித்து நிறைவேறாத சில ஏக்கங்கள், அம்மாவின் அன்பு, கூடப் பிறந்த சகோதர, சகோதரி என்ற குடும்ப வாழ்வு இல்லாமை (அவருக்கு ஒரு சகோதரி இருக்கிறார் என்ற செய்தி 2014ல், பங்களூர் தொலைக்காட்சிகளில் பரபரப்பாக வெளிவந்தது. இதைக் குறித்து “நமது” வலைத்தளத்திலும் உள்ளது.), சட்டசபையில் ஏற்பட்ட அவமானம்,  என்று பல காரணங்கள்தான் அவரது கர்வம், பிடிவாதம், மன உறுதி, ஆண்களின் மத்தியிலும், எல்லோரது மத்தியிலும், எல்லாவற்றிலும் தானே முன்னிற்க வேண்டும் என்ற தீவிரம் மற்றும் தன்னை யாரும் நெருங்கவிடாமல் வட்டம் இட்டது என்று அவரது இயல்பிற்குக் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், கல்லிற்குள் ஈரம் போன்று அவருள்ளும் அன்பு இருந்தது என்பதற்கான நிகழ்வுகளும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

தவறுகள் பல செய்தாலும், காவேரி நீர் விவகாரம், முல்லைப்பெரியாறு அணை விவகாரம், சமீப காலத்தில் தமிழீழம் என்று இவற்றில் உறுதியாகவும், சில நல்ல திட்டங்கள், அம்மா நலத்திட்டங்கள் என்று அறிமுகப்படுத்தியும் அதைச் செயலாக்கவும் செய்தார். நடுவண் அரசின் சில சட்டங்களைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ளவும் செய்தார்.

அவரைச் சுற்றி ஒரு முகத்துதிக் கூட்டம். அவரைச் சுற்றி, அவர் நம்பிய ஒரு கூட்டம் அவருக்கு எதிராக விளையாடுகிறது என்பதை அவர் அறிவதற்கு ஏனோ தாமதமாகியது. அறிந்த நேரத்தில் காலம் கடந்து போனது. இறுதியில் எல்லோரையும் கடந்தே போனார். எதிர்க்கட்சியினர் கூட நேர்மறை எண்ணத்தில் கவிபாடினர். அவரது மரணத்தில் பல மர்மங்கள் உள்ளன என்று இப்போது பேசப்பட்டாலும், அவர் மறைந்து இதோ 4 நாட்கள் ஆகிவிட்டன.

படம் இணையத்திலிருந்து

குன்றின் மேல் வைத்த விளக்காய்த் திகழ்ந்து வரலாறாய் மாறிய ஜெயலலிதாவை, அம்முவை அம்மாவாக மாற்றிய தமிழ் இதயங்கள் உண்மையிலேயே அவ்விளக்கை ஒளிர உதவிய குன்று என்பதை நாம் ஒப்புக் கொண்டே ஆக வேண்டும். தமிழினத்தின் பண்பும். அன்பும் அப்படி என் நாட்டவராயினும், எவினத்தவாராயினும், எம்மதத்தவராயினும் அவர்களை எல்லாம் தமிழ் இனத்தின் அன்பிற்கு அடிமை ஆக்கிவிடும். 

செய்நன்றி மறவா தமிழினத்தின் அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ் - பென்னி க்விக்கிற்குத் தமிழினம் கொடுத்த இடத்தைப் பாருங்கள்! குல தெய்வத்திற்கும், திருவள்ளுவருக்கும் இணையான ஓரிடம்!!! குமுளிக்குச் சென்றிருந்த போது அண்ணன் வீட்டில் கிடைத்தது இந்த அழைப்பிதழ்.

அதனால்தானே, இங்கிலாந்திலிருந்து வந்த கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் பொறியியலாளரான பென்னி க்விக், ஆங்கிலேய அரசு வேண்டாம் என்று சொல்லியும் கேளாமல் தன் சொந்தச் சொத்துக்களை விற்று பாலைவனமாய் மாறவிருந்த அன்றைய மதுரை, இராமநாதபுரம் மாவட்டங்களை விளைநிலமாக்க முல்லைப்பெரியாறு அணையைக் கட்டி முடிக்க முடிவு செய்தார்.

நடிப்பார்வத்தில் கேரளாவிலிருந்து வந்த மக்கள் திலகம் எம்ஜிஆர் அதனால்தானே மரணம் வரை தமிழ் இனத்தின் இதயக்கனியாய் நின்று ஆட்சி புரிந்தார். அப்படித் திறமை உள்ளவர்களின் திறனைக் கண்டறிந்து, அவர்களைத் தன்னலமில்லா பொது நலவிரும்பிகளாக்கி, உலகளாவிய பேரையும், புகழையும் அவர்களுக்குத் தேடிக் கொடுத்துத் தானும் பயன் பெறும் இனம்தான் தமிழினம். வந்தாரை வாழவைக்கும் இனம்தான் தமிழ்னம். ஊரார் பிள்ளைகளை ஊட்டி வளர்த்தால் தன் பிள்ளைகள் தானே வளரும் என நம்பும் இனம் தான் தமிழினம். அதுமட்டுமல்ல, நன்மையும், உண்மையும் எங்கிருந்தாலும் எவரிடத்திலிருந்தாலும் அவர்களை எல்லாம் தலை மேல் ஏற்றிக் கொண்டாடும் இனம்தான் தமிழினம்.

அப்படித்தானே “கல்விச் சாலையைத் தந்த ஏழைத் தமிழனாம்” பெருந்தலைவர் காமராசரை அரியணை ஏற்றியது. அப்படித்தானே சாதியும் மதமும் தீண்டாமையும் இறைவனின் தோளிலேறி அட்டகாசம் செய்த போது, சாதிக்கும், மதத்திற்கும் முன் மௌனமாகும் இறைவன் திராவிடர்களுக்குத் தேவை இல்லை என்ற புரட்சித் தலைவர் பெரியாரின் பின்னால் தமிழினத்தவர் அணிவகுத்தார்கள். அதனால்தானே அவ்வழி வந்த அண்ணாவையும், கலைஞரையும், எம்ஜிஆரையும், ஜெயலலிதா பார்ப்பனர், ஐயங்கார் என்பதையும் புறம்தள்ளி திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்பித்து முழங்காலுக்கும் மொட்டைத் தலைக்கும் முடிச்சுப் போட்டு அரியணை ஏற்றி அரசாள வைத்தார்கள். தமிழினத்திற்குத் தெரியும் பிறப்பால் பிராமணக் குலத்தவரான அவர் தமிழினத்துடன் திராவிட வாழ்க்கை வாழ்ந்து இறப்பால் திராவிடக் குலத்தவர் ஆவாரென்று.

அதன் பின், பொறுக்க முடியாதவை நிகழும் போது மட்டும் அரசாளும் பொறுப்பை மாற்றி மாற்றி கலைஞருக்கும், ஜெயலலிதாவிற்கும் கொடுத்ததும் அதனால்தானே. ஆனால், இப்போது இருவரில் ஒருவர் தமிழகத்தை விட்டுச் சென்று விட்டார். மற்றொருவரின் உடல் நலன் குன்றி வருகிறது. இனி யார்? எப்படி என்ற குழப்பம் தமிழ் இனத்தின் இதயத்தைத் துளைக்கிறது. இதே குழப்பம் பேரரறிஞர் அண்ணாவின் மரணத்தின் போதும் மக்கள் திலகம் எம்ஜிஆரின் மரணத்தின் போதும் உண்டானதுதானே. அரியணை ஏற தகுதி உள்ளவர்களைத் தமிழினம் கூடியவிரைவில் கண்டெடுக்கும். கண்டெடுத்து, பாறையிலும் வேர் இறக்கி கல்லுக்குள்ளும் ஈரம் காணும் தமிழினம், அவர்களைப் புடம் செய்து, தமிழினத்திற்கும் அவர்களுக்கும், நன்மையும், பேரும், புகழும் சேர்க்கும் வகையில் மாற்றியெடுக்கும் என்பது உறுதி.

(பின் குறிப்பு: சிற்றின்ப விரும்பிகளே நீங்கள் பேரின்ப விரும்பிகளாகத் தயாராக இருந்தால் மட்டும், செல்வம் சேர்ப்பதை விட - அறிஞர் அண்ணா, பெருந்தலைவர் காமராசர் போல, அப்படியே சேர்த்தாலும், மக்களுக்கும் சேவை செய்து, மக்கள் திலகம் எம்ஜிஆர், அம்மா போன்றவர்களைப் போல மக்களை ஈர்க்கும் சக்தியும், நாடே அழுது கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில் ஆட்சி செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தால் மட்டும் அரியணைப் பக்கம் செல்லுங்கள். இல்லையேல், அவ்வரியணை உங்களை அதிகக்காலம் சுமக்காது. அப்படிச் சில காலம் உங்களைச் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டாலும் உங்கள் மறைவு இது போல் வரலாற்றுச் சம்பவமாக ஆகாது.)

மாவோவாதிகள் தீவிரவாதிகளா?!!

கடந்த வியாழன் அன்று (24-11-2016) தண்டர் போல்ட்ஸ் கமாண்டோக்களுக்கும், நிலம்பூர் வனத்தில் தங்கியிருந்த மாவோவாதிகளுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த போராட்டத்தில் இரண்டு மாவோவாதிகள் உயிரிழந்த செய்தி மிகுந்த பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. மார்க்ஸிஸ்ட் கட்சி ஆளும் கேரளாவிலுள்ள காடுகள் தங்களுக்குப் பாதுகாப்பான இடம் என்று மாவோவாதிகள் நினைத்திருக்கலாம். போராட்டத்தில் கொல்லப்பட்டவர்கள் கிருஷ்ணகிரியைச் சேர்ந்த குப்பு தேவராஜ் என்றழைக்கப்படும் குப்புசாமியும்(60) தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த அஜிதா என்றழைக்கப்படும் காவேரியும்(40). இதில் குப்புதேவராஜிற்கு எதிராக முன்பு மதுரை வங்கிக் கொள்ளை சம்பந்தமாக வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாம். ஆனால், அஜிதாவிற்கு எதிராக இதுவரை எந்த வழக்கும் பதிவு செய்யப்படவில்லையாம்.

படம் இணையத்திலிருந்து

சமூகத்தில் நிகழும் அநீதிக்கு எதிராக ஆயுதம் ஏந்திப் போராட வேண்டும் என்ற தத்துவத்தை மேற்கொண்டு போராட்டத்தில் இறங்கிய மார்க்ஸிஸ்ட் லெனினிஸ்ட் போராளிகள் இப்போது மாவோயிஸ்டுகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். 1976ல் மறைந்த சீனாவின் கம்யூனிஸ்ட் தலைவரான மாவோ சேதுங்கின் கொள்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதால் இப்பெயர் அவர்களுக்கு இடப்பட்டதாகவும் அல்ல இப்பெயரை அவர்களே தேந்தெடுத்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. இப்போதைய சிபி(P)ஐ (மாவோயிஸ்ட்) பொதுச்செயலாளர் கணபதி என்றழைக்கப்படும் முப்பளா லக்ஷமணராவ்(67) என்பவர். இவர் கொண்டப்பள்ளி சீதாரமய்யா போன்ற நக்சலைட்டுகளுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்தவர் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

 எப்படியோ மாவோவாதிகள் இந்தியாவில் அங்கிங்காய் தங்களது இயக்கத்தை நலிய விடாமல் பார்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதென்னவோ உண்மைதான். ஜார்க்கண்ட், சத்தீஸ்கர், ஒரிஸா, ஆந்திரா, கர்நாடகா போன்ற மாநிலங்களில் வேரூன்றியிருக்கும் மாவோவிஸ்டுகளுடன் இந்திய அரசு நீண்டகாலமாகவே போராடி வருகிறது. சத்தீஸ்கர் மாவோவாதிகளிடம் 7000 கோடி ரூபாய் இருப்பதாகவும், ஜார்க்கண்டிலுள்ள மாவோவாதிகள் வருடா வருடம் 200 கோடிக்கும் மேல் பல வழிகளில் சேகரிக்கிறார்கள் என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. சட்டத்தைக் கையிலெடுத்து பல நிரபாராதிகளையும் கொன்று குவித்து நாட்டில் அராஜகத்துவம் நிகழ்த்தும் மாவோவிஸ்டுகளை அழிக்க மத்திய அரசு சில வருடங்களுக்கு முன் அமெரிக்கா மற்றும் இஸ்ரேலின் உதவியுடன் ட்ரான் டெக்னாலாஜி போன்றவற்றைப் பயன்படுத்தி மாவோவாதிகளுடன் போராடி வருகிறார்கள். மத்திய அரசின் “க்ரீன் ஹன்ட்” தனது மூன்றாம் கட்டத்தில் பல மாவோயிஸ்டுகளையும் சுட்டுக் கொல்வதில் வெற்றிக் கண்டிருக்கிறது. அதில் இறுதியாகக் கொல்லப்பட்டவர்கள்தான் குப்பு தேவராஜும், அஜிதாவும்.

இருவரும் படித்தவர்கள். பொறியியலாளராகவும், வழக்குரைஞராகவும், ஆந்திராவிலும், தமிழ்நாட்டிலும் குடும்பமும் குழந்தைகளுமாக வாழ வேண்டியவர்கள் இவர்கள். நிலம்பூர் காடுகளில், நீரழிவு நோயாலும், மஞ்சள் காமாலை நோயாலும் பாதிக்கப்பட்ட அவர்கள், “தண்டர் போல்ட்” சேனையால் சுற்றி வளைக்கப்பட்ட போது, உடனிருந்த மற்ற மாவோவாதிகளைப் போல் தப்பி ஓட முடியாமல் ஒன்பது முதல் பதினெட்டு வெடிகுண்டுகள் வரை உடலைத் துளைத்துச் செல்ல அனுமதித்து உயிரிழந்தவர்கள். அவர்களது உடல்களை போஸ்ட்மார்ட்டம் நடத்த கோழிக்கோடு மருத்துவக்கல்லூரி மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்ற போதுதான், ஓர் உண்மை எல்லோருக்கும் தெரிய வந்தது. இருவரும் அவர்களது உற்றார் உறவினர்களை முறையே 30, 25 வருடங்களுக்கும் மேலாகப் பிரிந்து வாழ்ந்து வந்தவர்களாம்.

பணமும், சுகமான வாழ்வும்தான் அவர்களது இலட்சியம் எனில் அவர்கள் இப்படி இத்தனை காலம் மறைந்து வாழ்ந்து உயிர்நீக்க வேண்டிய தேவையே இல்லையே. சமூகச் சேவைதான் அவர்கள் இலட்சியம் என்றால் இப்படி ஆயுதமேந்திப் போராடாமல், அமைதி வழியிலும், அரசியல் வழியிலும் போராடலாமே!

அஹிம்சையிலும், அரசியலிலும் நம்பிக்கை இல்லாததால்தானே  நாங்கள் இப்படி ஆயுதமேந்த வேண்டியதானது?!

குடியரசு நாடான இந்தியாவில் ஆயுந்தமேந்திப் போராட வேண்டிய அவசியமே இல்லையே!

காடுகளையும், தாதுவளத்தையும் கொள்ளையடிப்பவர்களையும், தொழிலாளர்களைச் சுரண்டி வாழும் தொழிலதிபர்களையும், பதுக்கல்காரர்கள் மற்றும் கடத்தல்காரர்களையும் தண்டிக்காத இக்குடியரசு நாட்டில் எங்களைப் போன்றவர்கள் ஆயுதமேந்திப் போராடத்தான் வேண்டும்!

ஆயிரம் குற்றவாளிகள் தப்பினாலும், ஒரு நிரபராதியும் தண்டிக்கப்படக் கூடாது எனும் கொள்கையைப் பின்பற்றும் இக்குடியரசு நாட்டில், சரிவர விசாரணை செய்யாமல் சிலரைக் கொல்வதும், சிலரைக் கொள்ளையடிப்பதும் தண்டனைக்குரிய குற்றமே.

சமூக நன்மை கருதி போராடும் எங்களுக்கு இடையூராக வருபவர்கள் எவராயினும் அவர்களை நாங்கள் எதிரிகளாகத்தான் காண்போம்!

இப்படி, மாவோவாதிகள் அவர்களுக்குத் தவறல்ல என்று தோன்றியதைச் செய்கிறார்கள். அரசின் பார்வையில் அது தவறானதால், அரசு அவர்களுடன் போராடி அவர்களை ஒடுக்கப் பல வழிகளில் முயற்சி செய்கிறது. முன்பெல்லாம் இது போன்ற போராட்டக்காரர்களை ஆதரித்துவந்த ஏழைகளும், வனவாழ் மக்களும் இப்போதெல்லாம் மாவோவாதிகளைவிட, காவல்துறை மற்றும் வனஇலாகா துறையினருக்குத்தான் ஆதரவு தருவது போல் தோன்றுகிறது. ஒருவேளை, அரசு அவர்களுக்காகச் செய்யும் பல நல்ல திட்டங்களும், உதவிகளும் அவர்களை அப்படிச் செய்யத் தூண்டி இருக்கலாம். எப்படியோ மாவோவாதிகள் யாருக்காகப் போராடுவதாகச் சொல்லிக் கொள்கிறார்களோ, அவர்களது முழுமையான ஆதரவும், ஒத்துழைப்பும் இப்போதெல்லாம் அவர்களுக்குக் கிடைப்பதே இல்லை என்பதுதான் உண்மை.

உலகிலுள்ள மொத்த நிலப்பரப்பில் இரண்டு சதவிகிதம் மட்டுமுள்ள இந்தியாவில் உலக மக்கள் தொகையில் 18% மக்கள் வாழ்வதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இப்படிப்பட்ட இந்தியாவிலுள்ள காடுகளில் வாழும் வன விலங்குகளுக்கே வாழத் தேவையான இடமில்லாத சூழலில், ஆயுதமேந்திய மாவோவாதிகள் அக்காடுகளில் அதிகக் காலம் மறைந்து வாழ இனியும் முடியுமா என்பது சந்தேகமே. போதாதற்கு அவர்கள் கையில் உள்ள 1000, 500 ரூபாய் நோட்டுக்களை மாற்ற வழியின்றி ஜார்க்கண்டிலும், சட்டீஸ்கரிலுமுள்ள ஏழைகளின் ஜனதன் வங்கிக் கணக்குகளில் முதலீடு செய்வதாகவும் செய்தி வருகிறது.

இப்படி மாவோவாதிகள் இயக்கத்திற்கு எல்லாப் பகுதிகளிலிருந்தும் பிரச்சனைகள் முளைப்பதால் இதையெல்லாம் முறியடித்து இனி எத்தனை காலம் மாவோவாதிகள் எதிர்நீச்சல் போடுவார்கள் என்பதற்கு காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

படம் இணையத்திலிருந்து - கானம் ராஜேந்திரன்

கேரளாவில் மார்க்ஸிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உள்ளிட்ட அனைத்து அரசியல் கட்சி பிரமுகர்களும் மாவோவாதிகள் நிலம்பூர் காடுகளில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதை ஆதரித்துப் பேசினாலும், இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) செயலாளரான கானம் ராஜேந்தின், “மாவோவாதிகளைச் சுட்டுக் கொல்வது சரியான செயலல்ல. இதையும் சமூக மற்றும் அரசியல் பிரச்சனையாக மட்டுமே பார்த்து கையாள வேண்டும். உச்சநீதி மன்றம் இது பற்றி வெளியிட்ட அறிக்கையைப் பின்பற்றித்தான் மாவோவாதிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் எடுக்க வேண்டும்.” என்று சொன்ன வார்த்தைகளைத்தான் இங்கு எனக்கும் சொல்லத் தோன்றுகிறது. மாவோவாதிகளின் பலரது தலைக்கும் இலட்சக்கணக்கான தொகை பரிசாக வழங்கப்படும் என அறிக்கைகள் பல வெளியிடப்பட்டிருந்தாலும், வங்கிக் கொள்ளை, ஆக்கிரமிப்பு, மிரட்டல், கொலைக்குற்றம் போன்றவற்றைச் செய்திருந்தாலும், அவர்களைத் தீவிரவாதிகளைப் போல் கண்ட இடத்திலேயே சுட்டுக் கொல்லாமல் சரணடைய விரும்பினால் அவர்களுக்கு அதற்கான வாய்ப்பும், அதன்பின் அவர்களுக்குரிய தண்டனையை அனுபவித்தபின் அவர்களையும் வாழ அனுமதிக்கத்தானே வேண்டும், குடியரசு நாடான நம் இந்தியாவில்? 

தேர்தல் நாள் - உரிமை, அனுபவம் - நோட்டா-2

நம் உரிமையை, கடமையை நிலைநாட்டும் நாளன்று,  ஒரு சாதரண இந்திய, தமிழ்க் குடிமகளாகிய நான் எனது அடிப்படை உரிமைக்காகப் போராட வேண்டியிருந்ததை நினைத்து எழுந்த எனது எண்ண அலைகளை இந்தப் பதிவு நீண்டு வருவதால் அடுத்த பதிவில் தொடர்கின்றேன். என்று முடித்திருந்தேன். இதோ தொடர்ச்சி....

நம்மில் எத்தனை பேர் சிறு உடல்நலப் பிரச்சனைகளுக்கேனும் அரசு மருத்துவமனைகளுக்குச் செல்கின்றோம்? நம்மில் எத்தனை பேர் அரசு அலுவகங்களில் சேவைக்குண்டான பணம் தவிர கையூட்டு கொடுக்கமாட்டோம் என்ற உறுதியில் இருக்கின்றோம்? நம்மில் எத்தனை பேர் காவல் நிலையத்திற்குத் தைரியமாகச் சென்று புகார் கொடுக்கின்றோம்.

இன்னும் பல அடுக்கலாம்....மனதில் இருக்கும் எனது நெடுநாளைய கேள்வி. இங்கு நாம் அரசு வழங்கும் சேவைகளைப் பயன்படுத்தி, அதில் ஊழல்கள், குறைகள் நேரும் போது, தனியாகவும், ஒட்டு மொத்தமாககவும், குரல் கொடுத்து எதிர்த்து, ஒரு நல்ல எதிர்க்கட்சி போல செயல்பட்டிருந்தால், செயல்பட்டால் மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு என்பது போல், அரசு அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் மக்களின் சக்தி கண்டு மரியாதை வழங்கியிருப்பார்களோ? ஆனால் நாமோ, “சுயமரியாதையை அரசியல்வாதிகளிடமும், அதிகார வர்க்கத்திடமும் அடகுவைத்து விட்டதால்தான், இங்கு இவர்களின் ஆட்டம் கொடி கட்டிப் பறக்கிறது.” என்று முந்தைய பகுதிக்கு நம் நண்பர் உயிர்நேசன் கொடுத்த கருத்தை வழிமொழியத் தோன்றுகின்றது.

அதே சமயம், நமது அரசின் அடிப்படைச் சேவைகளான பள்ளி முதல், கல்லூரிவரை, நுகர்வோர் நியாய விலைக் கடைகள் முதல் மருத்துவம் வரை, நாட்டைப் பாதுக்காக்க வேண்டிய காவல் உட்பட சீராக மக்கள் பயன்படுத்தும் வகையில் இல்லாமல், ஊழல் புரையோடிக் கிடப்பதாலும் அதை மக்கள் எந்தவிதத்திலும் எதிர்க்காத, எதிர்க்க முடியாத காரணங்களினாலும், அரசின் அடிப்படைக் கடமைகள் தனியார்களுக்குத் தாரைவார்க்கப்பட்டு அதில் அதிகாரவர்கமும், அரசியல்வாதிகளும் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் கோலோச்சி நிற்கின்றனர்.

குறிப்பாகப் படித்தவர்கள், நடுத்தரவர்க்கத்தினர், குரல் கொடுக்காததன் காரணம், பொது இடத்தில் குரல் எழுப்பினால் நமது கௌரவம் பாதிக்கப்படும் என்று கருதுவதாலும், அரசு அதிகாரிகளின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டிக் குரல் கொடுத்து காவல்நிலையம் வரை செல்ல நேர்ந்தால் நமது வேலைக்கு வேட்டு வந்துவிடுமோ என்ற பயத்தினாலும்தான் என்றே தோன்றுகிறது.

அப்படியே குரல் கொடுத்துப் போராட்டங்கள் செய்தாலும் எந்தப் போராட்டமும் இங்கு வலுவாக இல்லை. எல்லாமே அந்தந்த நேரத்திற்கு மட்டுமே. பின்னர் வலுவற்றுப் போய்விடுகின்றன. ஒருவர் குரல் கொடுத்தாலும் அவருடன் சேர்ந்து ஆதரவாகக் குரல் கொடுக்க யாரும் முன்வராததால், பல விஷயங்கள் தனி மனிதப் போராட்டமாக வலுவற்றுப் போகின்றது. (வெங்கட்ஜி அவர்களும் இந்தக் கருத்தை முன்வைத்துள்ளார் முந்தையப் பதிவில், பின்னூட்டத்தில்.)

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், தேர்தலில் முதலில் எனக்கு வாக்களிக்க விருப்பமில்லைதான். ஏனென்றால், நமது இந்தியக் குடியுரிமை, பிறப்புரிமைக்கான உண்மையான விருப்பத்தை, அடிப்படை உரிமையை, அதாவது எங்களுக்கு நல்ல தலைவர்/ஆட்சி வேண்டும் என்ற உரிமையைப் பதிய முடியவில்லை என்பதால், 100% நல்ல தலைவர் வேண்ட முடியாதுதான் என்றாலும் இருக்கும் தலைவர்களிலேனும் நல்லவர்களில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியவில்லையே என்பதால்...

நாம் போராடினாலும் பந்தாடப்படுவதால். பல இடங்களில் பணம் கொடுத்து காரியம் சாதிக்க வேண்டிய நிலைமை இருப்பதால். அப்படிப்பட்ட ஊழலுக்குத் துணை போக வேண்டியுள்ளதே என்ற வருத்தத்தினால், நாம் நமது விருப்பப்படி ஓட்டுப் போட்டாலும் எந்த மாற்றமும் வரப் போவதில்லை, ஒன்று ஜெஜெ இல்லை முக, இவர்களைத் தவிர யாரும் வரப் போவதில்லை என்பதால் என்று பல காரணங்கள்.

இது பொதுவாகச் சென்னையில் வாழும் நடுத்தரவர்க்கத்துச் சிந்தனைதான். எல்லோரும் மாற்றத்தை விரும்பினார்கள். குறிப்பாக வெள்ளத்திற்குப் பிறகு. கட்சிகளின் நிலைப்பாட்டினால், இரு பெரும் கட்சிகளில் ஒன்றுதான் மீண்டும் என்பது ஊகிக்க  முடிந்ததால், அட போங்கடா என்று இங்கு ஓட்டுப் பதிவு குறைந்திருக்கலாம்.

எனக்கு நோட்டா ஆர்வம் இருந்தது. நமக்கு எந்த வேட்பாளரும் பிடிக்கவில்லை என்பதை இப்போதைய சூழ்நிலையில், பெரும்பான்மையோர் பதிந்தால், ஒரு வேளை இந்த நோட்டா வாக்குகள், ஓட்டு வாக்குகளை விடக் கணிசமான விகிதத்தில் அதிகமாக இருந்தால், தேர்தல் ஆணையம் பெரும்பான்மையான மக்களின் முடிவை ஏற்று தமிழ்நாட்டை ஆளுனரின் ஆட்சிக்குக் கீழ் கொண்டுவந்தால், அரசியல்வாதிகளுக்கு மக்களிடம் பயமும், மக்களின் மீது மரியாதையும் ஏற்படாதோ, அதனால் நாம் விரும்பும் மாற்றம் படிப்படியாகவேனும் ஏற்படாதோ என்ற ஒரு நப்பாசை மனதில் எழுந்தது. ஆனால் நோட்டாவைப் பற்றிக் கூகுளில் தேடிய போது, அது எத்தனை வருடப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது என்பதும் தெரிந்தது. மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்க வேண்டிய நோட்டாவிற்கு எந்தவிதப் பவரும் இல்லை, நம் வாக்கை வேறு ஒருவர் போடாமல் இருக்க மட்டுமே உதவும் என்றும் தெரிந்தது.

(நோட்டா பற்றி மூங்கில்காற்று முரளிதரன் மிக விரிவாகப் பதிவுகள் எழுதியுள்ளார்)

நோட்டா அளிக்காதீர்கள் என்று எனக்குப் பலரும் அறிவுரை வழங்கினார்கள். ஏன் பதியக் கூடாது? பின்னர் எப்படி நமக்கு வேட்பாளர் யாரையும் பிடிக்கவில்லை, நம்மை ஆளும் தலைவர்களைப் பிடிக்கவில்லை என்ற நமது உரிமையைப் பதிய முடியும்? மக்கள் நாம் தானே நமது தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றோம் எனும் போது அந்த உரிமை நமக்கு இல்லையா? அதுவும் கடமைதானே? அப்படி இல்லை என்றால் எதற்காக நோட்டா?

தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்ததும் நோட்டாவுக்கு வந்த 5 லட்சத்திற்கும் மேலான வாக்குகளைக் கண்டு எனக்குச் சற்று மகிழ்ச்சி ஏற்படத்தான் செய்தது. வாக்களித்தவர்கள் பெரும்பாலானோர் இளைஞர்கள். அவர்களுக்கு கட்சிகள், தலைவர்கள் என்பதை விட தாங்கள் நடைமுறையில் சந்திக்கும் ஊழல்களை விரும்பாததால் அதை எதிர்த்துத்தான், மாற்றம் வேண்டும் என்று நோட்டாவிற்கு வாக்கு அளித்திருப்பார்கள் என்று தோன்றுகின்றது. அழகாகத் தெரிவித்துவிட்டார்கள்.

இவ்வளவு ஏன்? இங்கு ஒரு ஓட்டுநர் உரிமம் கூட, நாம் நேரடியாக வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகம் சென்று, அந்தச் சேவைக்கான பணம் மட்டும் செலுத்தி நேர்மையான முறையில் வாங்க முடிகின்றதா? சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்? ஓட்டுநர் பயிற்சிப்பள்ளிகள்/ஏஜண்டுகள் மூலம்தானே வாங்க முடிகின்றது? நான் அமெரிக்காவில் ஓட்டுநர் உரிமம் வாங்கிய போது எந்தவித லஞ்சமும் கொடுக்கவில்லை. நேரடியாக அலுவலகம் சென்று, அதன் சட்டத்தைக் கண்டு, தேர்விற்கு உட்பட்டுப் பெற்றதைக் கண்டு வியந்து போனேன்.  

எனக்கே இப்படி இருக்கும் போது, இப்போது பல இளைஞர்களும் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று வருவதால், அவர்களும் அங்கிருக்கும் நல்ல சூழல்களை, மாற்றத்தை இங்கும் விரும்புவார்கள்தானே. அந்த உணர்வில்தான் அவர்கள் நோட்டாவுக்கு வாக்களித்திருக்கலாம் என்றும் தோன்றுகின்றது.

இப்போதைய நோட்டா வாக்குகளைப் பார்த்த போது, நோட்டா வாக்குகள் வேட்பாளர்களின் வாக்குகளையும் விட அதிகமாக இருக்கும் தொகுதியிலேனும் ஆட்சியாளரின் ஆட்சியின் கீழ் அந்தத் தொகுதி வந்தால், நோட்டாவிற்கு இன்னும் பவர் கூடி முக்கியத்துவம் பெறும் அல்லவா? என்ற ஆதங்கம்.

எப்படியோ, நோட்டா வாக்குகளைப் பார்க்கும் போது அதற்கும் மக்கள் முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றார்கள் என்று தெரியவருவதால், எதற்காக நோட்டா பல கடினமான போராட்டங்களுக்குப் பின் கொண்டுவரப்பட்டதோ, அதற்காக, நோட்டாவின் பவரை வலிமையாக்கி உறுதிப்படுத்தினால் அடுத்த தேர்தலிலேனும் நாம் விரும்பும் மாற்றங்கள் ஏற்படலாமே என்று தோன்றுகின்றது.  பார்ப்போம் பொறுத்திருந்து.

-----கீதா

படங்கள் இணையத்திலிருந்து. (பி கு: இதில் எனது அறியாமை இருக்கலாம். என் மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களைப் பதிந்துள்ளேன்..அவ்வளவே...)

மாறுமா தமிழகத்தின் தலைவிதி?! - 3

இதுதான் இப்போதைய அரசியல்கட்சிகளின் நிலைமை - என் மின் அஞ்சலுக்கு வந்த படம்

முந்தைய பதிவின்  http://thillaiakathuchronicles.blogspot.com/2015/12/Will-The-Fate-Of-TamilNadu-Change.html  தொடர்ச்சி...இந்தப் பொதுச் சுகாதாரச் சுத்தம் என்பது தமிழகத்தின் எல்லா பகுதிகளுக்கும் பொருந்தும். இது ஒருபுறம்... மறுபுறம்.......

மற்றொருபுறம் தொலை நோக்குப் பார்வையில் திட்டங்கள். “உங்கள் அரசு தொலைநோக்குப் பார்வையில் என்ன செய்யப் போகின்றது?” இது என்னுடன் பயணித்த வெளிநாட்டுப் பயணி ஒருவர் கேட்ட கேள்வி. வெள்ளத்தின் போது பாண்டிச்சேரியில் இருந்தாராம். நான் மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டுச் சமாளித்தேன் ஏதோ சொல்லி.  வேறு என்ன சொல்ல? நம்மை விட்டுக் கொடுத்துப் பேசவா முடியும்? என் மனதிற்குள் தோன்றியது இதுதான். 

சென்னையை என்பதைவிட சென்னையின் சுற்றுப்புறத்தையும், கடலூரையும், மற்றும் தமிழகத்தையே மீட்டெடுப்பது என்பது எளிதான காரியம் அல்ல. நல்ல வலுவான தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் கூடிய, ஆக்கப்பூர்வமான திட்டங்களும் அதைச் செயல்படுத்தும் முறைகளையும் நம் அரசு அதைச் செய்யுமா என்பது சந்தேகமே.  மக்களின் மனதை மாற்றும் பணிகளும், இன்னும் சில மாதங்களில் யார் ஆட்சியைப் பிடிக்கப் போகின்றார்கள் என்பதற்கான செஸ் விளையாட்டுகளும் ஆரம்பித்துவிட்டன.

வழக்கம் போல ஒவ்வொரு கட்சி சார்ந்த ஊடகமும், தொலைக்காட்சிகளும், கட்சிகளையும், அதன் தலைவர்களையும் முன்னிலைப்படுத்தி, விளம்பரங்கள் வெளியிட்டு வருகின்றன. நமது ஆட்சியாளர்கள் கட்சி சார்ந்து, சுயவிளம்பரத்தோடுதான் இருக்கின்றார்களே தவிர மக்கள் நலனைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை. அவர்களுக்கென்ன? மழை அடித்துச் சென்றதிலும் அள்ள வேண்டியவை இருக்கின்றதே. விளம்பரத்திற்கு உதவுவது எது தெரியுமா? வெள்ளம்தான்.

இயற்கை அன்னை இப்போது வருந்துகின்றாள். ஏன் புயலாய் வெள்ளமாய் அவதாரம் எடுத்தோம், குறிப்பாகச் சென்னையிலும், கடலூரிலும் என்று. “என்னை இப்படித் தங்கள் விளம்பரத்திற்குச், சுயநலத்திற்கு, ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்கு உபயோகப்படுத்துகின்றார்களே என்னைச் சுட்டிக் காட்டி! இதற்கா நான் வெள்ள அவதாரம் எடுத்தேன்? இவர்கள் எல்லோருக்கும் பாடம் புகட்ட அல்லவா எடுத்தேன்! இப்போது நான் பகடைக் காயாகிவிட்டேனே! என்ன மனிதர்கள் இவர்கள்! இனி நான் சென்னைப் பக்கம்....இல்லை தமிழகத்தின் பக்கமே திரும்பிப் பார்க்க மாட்டேன்” என்று வருந்தி சாபமே கூட இட்டுவிடலாம்.

இப்போது கூட இருகோடுகள் தத்துவமும், இதுவும் கடந்து போகும் எனும் தத்துவமும்தான் வீறுநடை போட்டுக் கொண்டிருப்பதாகத் தெரிகின்றது. பல ஆக்கப்பூர்வமான திட்டங்களுக்காகக் குரல் கொடுத்து, வாதாடி, வலுவான தூணாக இருந்து அரசைச் செயல்படுத்த வைப்பதை விடுத்து, ஊடகங்கள் சில செய்திகளைப் பற்றி மட்டுமே பேசிப் பெரிதாக்கி முக்கியமானவற்றைப் புறம் தள்ளி இந்தச் செய்திகள் முன்னில் நிற்பது அரசியல் விளையாடுவதை ஊர்ஜிதப் படுத்துகின்றது.

திட்டங்கள் எதுவுமே தொடர்வதில்லை என்பதுதான் மிகவும் வேதனை. ஒரு ஆட்சி தொடங்கும் திட்டம், மற்றொரு ஆட்சியால் தொடரப்படாமல் கிடப்பில் இட்டு முந்தைய ஆட்சியைக் குறை சொல்லுவதில் காலத்தைக் கடத்தி, அவர்கள் வேறு திட்டம் என்று ஏதோ ஒன்றைத் தொடங்கி அதுவும் கிடப்பில் இட்டு ஒவ்வொரு கட்சியும், ஆட்சியும் மற்றவர்களைக் கைகாட்டி, இப்படிக் கோடிக் கோடியாகப் பணம் ஏப்பம் விடப்படுகின்றதே அல்லாமல் எதுவும் நடந்ததாகத் தெரியவில்லை. போதாக் குறைக்கு யார் ஆட்சியில் இருக்கின்றார்களோ அவர்களது படங்கள் வேறு.

நம் தமிழகம் எப்படி இருக்கின்றது தெரியுமா? சாலை விபத்துகளில் முதலிடம், நீர்நிலைகளைப் புறக்கணிப்பதில், சுற்றுலாத்துறை வருவாய் குறைவு, (நன்றி கூட்டாஞ்சோறு செந்தில்சகோ) டாஸ்மாக் டார்கெட் வைத்து டாப்பில், ஊழல்களில் இந்தியாவிலுள்ள மாநிலங்களில் முதல் 5 இடங்களுள் என்று விரிகின்றது புகழ்!!!!

எனக்கு அரசியல் சட்டம் பற்றியோ, அரசியல் சாசனம் பற்றியோ தெரியாது. ஆனால், எனது மனதில் நெடுங்காலமாக இருந்துவரும் எண்ணம் ஒன்று.

திரைத்துறை, கட்சி, கொடி, பஞ்ச் அறிக்கைகள், முதல்வர் என்ற அரியாசனத்தின் பாதிப்பு, மாலைகள், தோரணங்கள், பந்தல்கள், சால்வைகள், அல்லக்கைகள், விளம்பரங்கள், விளம்பரப் பதாகைகள், இலவசங்கள் எதுவும் இல்லாத, நேர்மையான, நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான, நல்ல கல்வியறிவு பெற்ற அதிகாரிகளை வைத்துக் கொண்டு, எப்பேர்ப்பட்ட மக்களும் எளிதில் சந்தித்துத் தங்கள் குறைகளைக் கூறி நிவர்த்தி கேட்க முடிந்த, மக்களோடு மக்களாகக் கலந்து, மக்களின் பார்வையில் தொலை நோக்கில் நல்ல சீரிய வகையில் திட்டங்கள் தீட்டி தமிழகத்தை மேம்படுத்தும் ஒரு நல்ல ஆளுமை நிறைந்த, கேரிஸ்மாட்டிக் தலைமையைக் கொண்டு வருவது இயலாதா?! எந்தக் கரையும் வேண்டாம்! கறையும் வேண்டாம்! இதற்கு ஏற்ற, நேர்மையான அதிகாரிகள் பலர் உள்ளனர். இவர்கள் அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து, தமிழகத்தை வழிநடத்த முடியாதா?

அரசியலைப் பகிரங்கமாகத் தைரியமாகப் போட்டுத் தாக்கும் மதுரைத் தமிழனும், அதைவிடச் சற்றுக் காரம் குறைவாகத் தாக்கும் இபுஞாவும், விசுவும், மனசு குமாரும், மற்றும் இதன் நுணுக்கங்கள் அறிந்தவர்களும்  இதை வாசிக்க நேர்ந்தால், இது என்ன சின்னப்புள்ளத்தனமா இருக்கே என்று நினைத்துச் சிரிக்கலாம். அப்படியேனும் புதியதொரு தமிழகம் மலராதா என்ற ஆதங்கத்தின் வெளிப்பாடுதான்.  உங்களில் யாரேனும் பதில் தெரிந்தால் பதில் சொல்லுங்களேன்..

ஒன்றுமட்டும் உறுதி. மக்கள் விழிப்புணர்வுடன், தங்கள் உரிமைகளை நிலைநிறுத்த வேண்டும். சாலைவிதிகள், பொதுச்சுகாதாரம், இவற்றில் மக்களும் பொறுப்புடன் ஒருங்கிணைதல், நல்ல சாலைகள், ஊழல் புரையோடிக் கிடக்கும் தொடக்கக் கல்வித்துறையிலிருந்து உயர்கல்வி வரை தரமான கல்வியுடன் அரசு மயமாக்குதல், ஊழலற்றக் காவல்துறை, அரசாங்க மருத்துவமனைகளில் நல்ல மருத்துவம், விலைவாசி, தரமான பொருட்கள் என்று அன்றாட வாழ்வாதாரத் தேவைகள் வரை உரிமைகள் நிலைநாட்டப்படும் விழிப்புணர்வு வேண்டும். மக்களின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான, மக்களை நல்ல முறையில் வழிநடத்தும் நல்ல ஆளுமை பொருந்திய ஒரு அரசு அமைந்து, மக்களும் பொறுப்புடன் ஒருங்கிணைந்தால் மட்டுமே தமிழகத்தின் தலைவிதி மாறும்! விதி மாற வழியில்லையெனின் அது தமிழகத்தின் சாபக்கேடு என்பதைத் தவிர வேறு என்ன சொல்ல என்று தெரியவில்லை!

(பின்குறிப்பு: எங்கள் பகுதியில் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நிவாரணம் வரவில்லை.  கொஞ்சம் கூட வெள்ளமே வராத பகுதி மக்களுக்கு வந்திருக்கிறது நிவாரணம்!!!)

---------கீதா

வரலாற்றுச் சான்றுகளாக மாறிய பேசும் (புகை) படங்கள். -1

லியானார்டோ டா வின்சியின் லாஸ்ட் சப்பர்

ராஃபேலின் “ஸ்கூல் ஆஃப் ஏதென்ஸ்

ரெம்ப்ராண்டின் “அப்டக்ஷன் ஆஃப் யூரோப்

லியானார்டோ டா வின்சியின் லாஸ்ட் சப்பரும்”, ராஃபேலின் “ஸ்கூல் ஆஃப் ஏதென்ஸும்” ரெம்ப்ராண்டின் “அப்டக்ஷன் ஆஃப் யூரோப்”பும், ரவி வர்மனின், “தர்பைப் புல் முனை காலில் தைத்த சகுந்தலையும்” எப்போதாவது ஏதேனும் புத்தகத்திலோ, நாளிதழிலோ நாம் காண நேரும் போது அவை நம்மை நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த, அவற்றுடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகளை நம் மனதில் கொண்டு வரும்.  அது போன்ற சித்திரங்கள் பேசுவதெல்லாம் காலத்தால் அழியாத வரலாற்று உண்மைகள்.  இப்போதும் வரலாறு படைக்கும் சித்திரங்கள் வரையப்படாமல் இல்லை.  ஆனால், அவற்றை விட இப்போதெல்லாம் வரலாற்று உண்மைகளை உலகிற்கு உணர்த்திக் கொண்டிருப்பைவகள் என்னவோ வரலாறு ஆகவிருக்கும் சம்பவங்களைக் காண நேரும்  புகைப்படக் கருவியின் கண்களுடன் சுற்றித் திரியும் புகைப்பட நிபுணர்கள் ஒற்றி எடுக்கும் புகைப்படங்கள்தான்.

ஐலான் குர்தி

     சிரியா நாட்டு அகதிகள் அவர்கள் நாட்டிலிருந்து வெளியேறுதல்

  இவர்களைப் பார்க்கும் போது நாம் சொர்கத்தில் வாழ்கின்றோம் இல்லையா...ஆனால் கிடைத்த சொர்கத்தையும் நாம் கெடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றோம்...

 சிரியாவிலிருந்து க்ரீஸுக்குப் படகில் தப்பிச் சென்ற போது விபத்துக்குள்ளான ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்த 3 வயது ஐலான் குர்தியின், கரையில் ஒதுங்கிய, உயிரற்ற உடலைக் காண்பித்த புகைப்படம் அது போல் ஒன்றே. சிரியா, லிபியா, ஆப்கானிஸ்தான் போன்ற நாடுகளிலிருந்துத் தப்பி, ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு அடைக்கலம் தேடிச் சென்ற 3 1/2 கோடி மக்களின் துயரத்தையும், உயிரைப் பணையம் வைத்து அவர்கள் மேற்கொண்ட அப்பயணத்தின் உயிர் நீத்தவர்களையும் நினைக்க வைக்கும் அப்புகைப்படம் சமீபத்தில் உலகை உலுக்கிய ஒன்றும் கூட. எப்படியோ, அப்புகைப்படம் சிரியாவின் அகதிகளைத் தங்கள் நாடுகளுக்குள் அதுவரை அனுமதிக்காமல் இருந்த பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் மனதை மாற்றி அவர்கள் நாட்டுக் கதவுகளை சிரியா அகதிகளுக்காகத் திறக்கச் செய்தது.

ஆர்க்கோ டத்தா எடுத்த ஒரு புகைப்படம்

     அது போலவே 2004 ஆம் ஆண்டு புலிட்ஸர் விருது பெற்ற ஆர்க்கோ டத்தா எடுத்த ஒரு புகைப்படம்.  சுனாமியில் உயிரிழந்த கணவனின் சடலத்தருகே மண்டியிட்டு அழும் ஒரு பெண்ணின் அப்புகைப்படம், காண்போரது மனதில் தீக்கங்குகளை வாரி இரைத்துச் சுனாமியை நினைவுபடுத்தும் ஒன்று.

தன்னைக் கொல்ல வேண்டாம் எனக்கெஞ்சும் குத்துப்பின் அன்சாரி மற்றும் வாளுடன் இரு கைகளை உயர்த்தி எதிரிகளைக் கொல்லத் தயாராய் நிற்கும் அசோக் மோச்சி தற்போது தாங்கள் செய்த தவறை உணர்ந்து மதக்கலவரம் கூடாது என்று பிரச்சாரம். பாராட்டுவோம்.

  அது போலவே கண்கலங்கி கைக்கூப்பித் தன்னைக் கொல்ல வேண்டாம் எனக்கெஞ்சும் குத்துப்பின் அன்சாரி மற்றும் வாளுடன் இரு கைகளை உயர்த்தி எதிரிகளைக் கொல்லத் தயாராய் நிற்கும் அசோக் மோச்சியின் புகைப்படங்கள் குஜராத்தில் நடந்த மதக் கலவரத்தை நினைவுபடுத்துபவை. 

கடந்த வருடம் இவ்விருவரும் இந்தியாவெங்கும் பல இடங்களில் ஒரே மேடையில் தோன்றி கலவரத்திற்கெதிராகப் பிரச்சாரம் செய்தார்கள்.  செருப்புத் தைத்துக் கொண்டிருந்த தான் அன்று சிந்திக்காமல் செய்த தவறுக்கான பிராயச் சித்தம்தான் இப்போது தான் மேற்கொள்ளும் பிரச்சாரம் என்று அசோக் மோச்சி சொல்லி வருந்துவதைப் பார்த்த போது மதக் கலவரத்தில் பங்கெடுப்பவர்களில் பலரும் இப்படிச் சிந்திக்காமல், காளை ஈன்றது எனக் கேட்கும் போது கயிற்றை எடுத்துக் கொண்டு கன்றினைக் கட்டப் போகின்றவர்களே என்று எனக்குத் தோன்றியது.

நிக் உட் - கிம்  ஃபுக் தற்போது....

கிம் ஃபுக், தற்போது, யு . என். குட்வில் அம்பாசடராக இருக்கிறார்

அது போல் 43 வருடங்களுக்கு முன், 1972 ஜீன் மாதம் 8 ஆம் தேதி வியட்நாம் போரின் போது எடுக்கப்பட்ட ஒரு புகைப்படம்.  தென்வியட்நாம் ராணுவத்தின் குண்டு வீச்சில் அகப்பட்டுத் தீப்பிடித்த ஆடையை அவிழ்த்தெறிந்து நிர்வாணமாக கதறி அழுது ஓடும் ஒன்பது வயதான கிம் ஃபுக்கின் புகைப்படம். வியட்நாம் யுத்தமும் அதில் அமெரிக்கா மற்றும் ரஷ்யா வகித்தப் பங்கையும் அதன் விளைவுகளையும், வியட்நாமியரின் துயரத்தையும் நம் மனத்திரையில் ஓடச் செய்கின்ற ஒரு புகைப்படம் அது. 

அப்புகைப்படத்தை எடுத்த நிக் உட் என்ற 21 வயது இளைஞன் உடனே அக்குழந்தையின் உடலில் பற்றிப் பிடித்த தீயை அணைத்துத் தான் அணிந்திருந்த கோட்டால் அவளைப் போர்த்தித் தன் காரில் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்று அச்சிறுமியை உயிர்பிழைக்கச் செய்தார்.  இப்போது கானடா, டோரோண்டோவில் வாழும் கிம்ஃபுக் யுனைட்டெட் நேஷனின் குட்வில் அம்பாசிடராகவும் இருக்கின்றார்.  சமீபத்தில் ஒரு விழாவில் பங்கெடுத்த கிம்ஃபுக் மற்றும் நிக் உட்டின் புகைப்படம் நாளிதழ்களில் வெளியிடப்பட்டதைப் பார்த்த போது 1972 ஆம் வருட புகைப்படம் நம் மனதில் உண்டாக்கிய வேதனை கொஞ்சம் குறைந்தது போல் ஒரு உணர்வு. 

தொடரும் பேசும் புகைப்படங்கள்.....

 புகைப்படங்கள் அனைத்தும் இணையத்திலிருந்து...