கல்வியால் ஆய பயனென்கொல்?

 

(இது  கொஞ்சம் பெரிய சீரியஸ் பதிவுதான். மன்னிக்கவும். முடிந்தால், ஆர்வமிருந்தால் வாசியுங்கள். )

சாதிக்க விரும்பும் மாணவ மாணவிகளுக்கான பதிவு (பெற்றோரும் வாசிக்கலாம்) என்று, மதுரைத்தமிழனின் அருமையான சமீபத்திய பதிவின் தொடர்பாக என் எண்ணங்கள் பதிவாக….

பயணக்கட்டுரைகள், நகைச்சுவை, ஜனரஞ்சகமான பதிவுகள், அனுபவப்பதிவுகள், புத்தகங்கள் பற்றிய பதிவுகள், சமையல், கதைகள், என்று என்னை ஈர்க்கக் கூடியவற்றின் இடையே கொஞ்சம் சீரியசான கல்வி, உளவியல் என்று வந்தா நமக்குத்தான் உடனே ஆர்வம் மேலோங்கிவிடுமே.

இப்பதிவே கூட கோர்வையாக, சரியாக எழுதியிருக்கிறேனா என்பது எனக்குச் சந்தேகம்தான். சரி புலம்பலை விட்டு பதிவிற்கு வருகிறேன்…

மதிப்பெண்ணிற்கு அப்பாற்பட்டு விரிவான அறிவு தேவை என்று அழகாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கும் அப்பதிவு ஆசிரியர்களுக்கும் பொருந்தும். அவர்களும் அதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் கருத்துகளைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். தங்களின் அறிவை வளர்த்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஆசிரியர்களும் இறுதி வரை மாணாக்கர்தாம்.

விசாலமான அறிவுவளர, குழந்தைகளைக் கேள்வி கேட்க அனுமதிக்கவேண்டும், ஆசிரியர்களும் சரி, பெற்றோரும் சரி. அதுதான் முதல் படி. அதுதான் சிந்தனையைத் தூண்டும். சீரியசிந்தனைகள் அதாவது தருக்கச் சிந்தனைகள் (logical thinking) எத்தனை முக்கியமோ அதைப் போல வித்தியாசமாகச் சிந்தித்தல் லாட்டரல்திங்கிங்க்தான் ஒருவரைத் தனித்தன்மை உடையவராகக் காட்டும்.

விடை தெரியவில்லை என்றால் பொதுவாக, குழந்தைகளைக் குட்டி, அதிகப்பிரசங்கித்தனமா கேக்காத, தொணதொணன்னு, அடுத்த க்ளாஸ் போறப்ப படிப்ப, தொந்தரவு செய்யாத, சொல்லிக்கொடுத்தது புரியலையா? அப்படியே மனப்பாடம் செய், என்று சொல்லி முடக்கப்படுகிறார்கள் கட்டிப் குழந்தைகளின் ஆர்வமும், தைரியமும் அடக்கப்படுகின்றன.

இது ஒரு வகை என்றால் சில பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளை ஊக்குவிக்கிறோம் என்ற பெயரில் ரொம்ப புத்திசாலி என்று பிரகடனப்படுத்தி ஓவராகத் தலையில் தூக்கி வைத்தும் கொண்டாடுகிறார்கள். குழந்தைகள் வயதுக்கு மீறி என்ன பேசினாலும் அதை ரசித்து, பெருமையாகச் சொல்லி அதுவும் இப்போது காணொளியாக வேறு போடுகிறார்கள். முளையிலேயே கிள்ளி எறியப்பட வேண்டிய ஒன்று.

எல்லாப் பெற்றோரும் கல்வி அறிவோ, பண வசதி படைத்தவர்களாகவோ இருப்பதில்லை என்பதால் இங்கு ஆசிரியர்களின் பங்கு மிக மிக முக்கியமாகிறது. (கல்வி அறிவும், வசதியும் உடைய பெற்றோருக்கும் இது பொருந்தும்.)

குழந்தைகள் கேள்விகேட்கும் போது ஆசிரியரும் சரி, பெற்றோரும் சரி, விடை தெரியவில்லை என்றால், “தெரியவில்லை” என்பதை நேர்மையாக ஒப்புக்கொண்டு, “நான் பார்த்து தெரிந்துகொண்டு விளக்குகிறேன்” என்று சொல்லி அதைச் செய்யவும் வேண்டும். குழந்தைகளுக்கு ஆசிரியர்கள் மீது நம்பிக்கை, ஈடுபாடு வரவேண்டும். கற்றலில் (இந்தச் சொல் மிக முக்கியம்) ஈடுபாடு ஏற்படும் படியான சூழலை விதைக்க வேண்டும். இது தொடக்கப்பள்ளியில் ஒரு விதையாக மிக மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. அடுத்து இடைநிலைப் பள்ளியிலும், உயர்நிலைப்பள்ளியிலும் பராமரிக்கப்பட்டால் தானே நல்ல பூத்துக்குலுங்கும் மரமாகும்.

ஆசிரியர்களும் சரி பெற்றோரும் சரி, “இதுகூடத் தெரியலையா, முட்டாள், ஒண்ணுக்கும் உதவாக்கரை, என்னத்தபடிச்ச? நீயெல்லாம் எதுக்குப் பிறந்த, எதுக்கு ஸ்கூலுக்கு வர, எருமை, நாயி, பேசாம மேய்க்கப் போ,” இப்படியான சொற்கள் வீசப்படும் சூழலை புறம் தள்ள வேண்டும். இவை கற்கும் ஆர்வத்தையும் கற்பதையும் முடக்குபவை.

சில குழந்தைகள் இதை அத்தனை சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் கடந்துவிடுவார்கள். ஆனால் எல்லாக்குழந்தைகளுக்கும் மனம் ஒரே போன்று அல்ல. தொட்டாலே உடையும் கண்ணாடி போன்ற மனதுடைய குழந்தைகள் நத்தை போல் ஓட்டிற்குள் சுருங்கிக் கொள்வார்கள். சில குழந்தைகளின் ஒழுக்கத்தையும், ஆளுமை வளர்ச்சியையும் உரசிப்பார்க்கும்.

ஆசிரியப்பயிற்சியில் கல்வி உளவியலின் (Education Psychology) பங்கு மிக மிக முக்கியமானது. ஒவ்வொரு குழந்தையின் மனமுதிர்ச்சி ப்ளஸ் கற்றல் திறன் வேறுபடுவதால் மிக மிக அடிப்படைத் தேவையாகிறது.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் சமுதாயச் சூழல் மாறுபடுவதாலும், அதுவும் இப்போதைய காலகட்டத்திற்கு ஏற்பவும் -  சமூகவலைத்தளங்கள், இணையம், கையடக்க அலைபேசி என்று தொழில்நுட்பமும், மின்னியல் பொருட்களும் சல்லிசமாக இருப்பதால், பிஹேவியரல் அடிக்ஷன் (behavioural addiction) ஏற்படுவதால் - கற்றல் உளவியலில் மேம்பாடு செய்யப்பட வேண்டியது இன்றியமையாத அடிப்படைத் தேவை.  ஆசிரியர், மற்றும் பெற்றோர் அவர்களைச் சிறப்பாகக் கையாளும் திறன் பெற்றிருப்பதோடு, ஒழுக்கம் மிக்கவராகவும் இருக்க வேண்டும்.

ஒரு குழந்தை சாதிப்பதற்குப் – புகழ் பெறவேண்டும் என்றில்லை, கல்வியில் முதலிடம் பெறவேண்டும் என்றில்லை, எந்தத் துறையானாலும் செய்வதை செம்மையாகச் செய்வது, நேர்மையாகச் செய்வது, நல்ல ஒழுக்கத்துடன் மனித நேயத்தை இழக்காமல் செய்வது  என்பதுதான் மிக மிக முக்கியம். குழந்தைகளுக்கான உளவியல், அவர்களது ஆளுமைத் திறனை வளர்ப்பது, சூழல் என்பவை மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. சூழல் சரியில்லை என்றால் கற்பது என்பது மிகக்கடினம்.

பாடங்களை மனப்பாடமாய்ப் படிக்கும் திறன் கூடுதல் உள்ளவர்கள் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று வெற்றி, மெடல் என்று வாங்கிவிட முடியும். ஆனால் அவர்கள் படித்ததை ஆழ்ந்து கற்றார்களா என்றால் அது பெரிய கேள்விக்குறி.

மேலே சொன்ன கருத்தில் இரு விஷயங்களைச் சொல்ல வேண்டும். சாதனை அல்லது வெற்றி (இரண்டிற்கும் சிறு வித்தியாசம் உண்டு என்றாலும்) இவற்றிற்கு இலக்குகள் நிர்ணயிப்பது அவசியம் என்றாலும் அந்த இலக்கை அடைவதற்கு மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகள் நேர்மையானதாக, நல் வழியில் எடுக்கப்படுவதாக இருக்க வேண்டும்.

ஆம்பிஷன் – Ambition – தவறில்லை. ஆம்பிஷியஸ் – Ambitious என்பதும் நல்லதுதான் ஆனால் எப்படியேனும் (இந்த வார்த்தை மிக மிக முக்கியம்) அடைய வேண்டும் என்று வெறித்தனத்துடன் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகள் ஒரு மனிதனின் குணங்களையும், நல்ல பண்புகளையும் வீழ்த்தி ஆளுமைத் திறனைச் சிதைக்கவும் செய்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். கவனம் மிகத் தேவை. வெற்றி, சாதனை என்பதை விட வாழ்க்கையின் எந்தச் சூழலையும் மனம் தளராமல் எதிர்கொள்ளும் திறன் தான் முதலில் போதிக்கப்பட வேண்டும்.

இதற்குத்தான், பல சாதாரணக் குழந்தைகளுக்குக் கற்றலுக்கான, நல்ல ஆளுமைத் திறனை, தலைமைப் பண்பை வளர்த்துக் கொள்ள,  வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளைத் தைரியமாக எதிர்கொள்ள சூழல் இல்லை என்பதால் பள்ளி, கல்லூரி, ஆசிரியர்களின் பங்கு மிகமிக இன்றியமையாததாக ஆகிறது.

குழந்தைகள் உளவியல், கல்வி உளவியல் பயிற்சி பெற்று கவுன்சலிங்க் செய்து வரும் நட்பு ஒருவர் கேட்ட கேள்வி, “எப்படி ஆசிரியர்கள் கல்வி உளவியல், குழந்தைகள் உளவியல் பயிற்சி பெறாமல் ஆசிரியர்களாகிறார்கள் என்பது ஆச்சரியம். கூடவே வேதனை. படித்த பெற்றோரும் குழந்தைகளைக் கையாளத் தெரியாமல்….என்னிடம் உளவியல் கவுன்சலிங்கிற்கு வரும் பல குழந்தைகளைப் பார்க்கும் போது வரும் ஆதங்கம் இது, என்றார்.

ஆசிரியர்கள் பலரும் பாடத்திட்ட வளர்ச்சிக்கும், காலக்கட்டத்திற்கும் ஏற்ப மேம்படுத்திக் கொள்ளாமை, ஆசிரியப்பயிற்சி சரியான விதத்தில் கொடுக்கப்படாமை, அப்பயிற்சியை உணர்ந்து கல்லாமை, அதை நடைமுறைப்படுத்தாமை, மதிப்பெண்களுக்கு மட்டுமே பயிற்றுவித்தல், ஸ்மார்ட்ஃபோனுக்கு அடிமையாதல், பொறுமை இல்லாமை என்று பல காரணங்கள்.

இதில் கற்றல் குறைபாடு உள்ள குழந்தைகளைச் சற்று நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அவர்களில் சாதிப்போர் அதிகம் ஆனால் இவர்கள் முட்டாள் என்று கைவிடப்பட்டு ஒதுக்கப்படும் போது வாய்ப்புகள் இல்லாமல் சுருங்கிப் போகிறார்கள். (கற்றல் குறைபாடு என்று நான் இங்கு குறிப்பிடுவது ஸ்பெஷல் குழந்தைகள் அல்ல.)

ஆசிரியப்பயிற்சி என்பதே சும்மா சான்றிதழ் பெறுவதாக, பல ஆசிரியர்களும் சான்றிதழ் வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், கற்பித்தலில் பூஜ்ஜியமாக இருக்கிறார்கள், சிலர் ஒழுக்கத்திலும் மோசமாக இருக்கிறார்கள் என்பது மிக மிக வேதனையான, ஆதங்கப்பட வேண்டிய விஷயம், என்பதை நான் இங்கு வேதனையுடன் பதிவு செய்கிறேன். சமூகவலைத்தளங்களுக்கு, இணையத்திற்கு அடிமையான ஆசிரியர்கள் பலரின் செயல்பாடுகள்தான் என்னை அப்படி எழுத வைத்தது. (பதிவுலகில் உள்ள ஆசிரியர்கள் என்னை மன்னிக்கவும்.)

ஆசிரியர் என்பவர், மாணவர்களை மையமாகக் கருத்தில் கொண்டு, கருணையுடன், நட்பாக, மெய்யியலாளராக, நல்லவ வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டியவர்கள். இது பெற்றோருக்கும் பொருந்தும். Friend, Philosopher, Guide

இதைப் பற்றி எழுத வேண்டுமென்றால் பெரிய கட்டுரையாக தொடராக உதாரணங்களுடன் எழுதலாம். அத்தனை இருக்கிறது. இங்கு இத்தோடு முடித்துக்கொள்கிறேன்.

நன்றி மதுரைத்தமிழன்.

-------கீதா 

புன்னகையே பொன்நகை - பள்ளி அனுபவம்

பொன்நகை வேண்டாம் புன்னகை ஒன்றே போதும் என்று நாம் சொல்லிக் கொண்டாலும் அந்தப் புன்னகையை நாம் பல நேரங்களில் மறந்துவிடுகிறோம். தொலைத்துவிடுகிறோம்.

உயிரா? மானமா? - 3

“எனக்கு இனி இவ்வுலகில் காண ஒன்றுமில்லை. சாவின் மடியில் தஞ்சமடையப் போகிறேன். என் சாவுக்கு யாரும் பொறுப்பல்ல. இப்படிக்கு டினு அலெக்ஸ்.”

கோட்டயம் அயற்குன்னம் ஆறுமானூர் கொற்றத்தில் அலெக்சாண்டர், தன் முப்பது வயது மகன் டினுவின் படுக்கை அறை மேசையிலிருந்து கிடைத்த இக்கடிதத்தை வாசித்ததும் அதிர்ந்தே போனார்.

இந்த அதிர்ச்சி, அப்பாவின் குடிப்பழக்கத்தால் மனம் நொந்து தற்கொலை செய்து கொண்ட தினேஷ் நல்லசிவம் எழுதி வைத்திருந்த கடிதத்தை வாசித்த அந்த அப்பாவுக்கு ஏற்பட்டது போன்றதல்ல. தந்தையின் குடிப்பழத்தை நிறுத்த அச்சிறுவன் தன் உயிரையே மாய்த்தது நம் எல்லோரது மனதிலும் ஏற்படுத்திய வேதனை .மிகப் பெரிது. அதற்குக் காரணம் அப்பாவின் உடல் நலத்தைப் பற்றிய எண்ணமும் குடிகாரனின் மகனாய் வாழ்வதிலுள்ள அவமானமுமாகத்தான் இருக்கும். சொந்தக் காலில் நிற்கவோ, அப்பாவை திருத்தவோ இயலாத அச்சிறுவனின் பக்குவப்படாத மனதில் தோன்றிய எண்ணங்கள் அவனது உயிரைப் பறித்தேவிட்டது.

ஆனால் பிஎஸ்ஸி படித்த, கோட்டயத்திலுள்ள ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரியும், அரசு வேலைக்கான நேர்முகத்தேர்வை எதிர் நோக்கியிருக்கும் 30 வயதான டினு, இப்படிப்பட்ட ஒரு முடிவு எடுக்கக் காரணமும் ஒரு தன்மானப் பிரச்சனைதான். அர்ஜெண்டினாதான் ஜெயிக்கும் என்று நண்பர்களிடம் வீம்பு பேசிய அவர் க்ரோஷியாவிடம் தோற்றதால் இனி எப்படி அவர்கள் முகத்தில் விழிப்பது? முடியாது! வேறு வழியில்லை! செத்துத்தான் போக வேண்டும்! என்ற முடிவெடுத்து இக்கடிதத்தை எழுதி வைத்து வீட்டை விட்டுக் கிளம்பிவிட்டார்.

தன் தவறால் பிறந்த முதல் கோலுக்குக் காரணமான அர்ஜெண்டினாவின் கோலி வில்ஃப்ரெடோ காபெல்லோரோ தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை. தவறான பல தீர்மானங்கள் எடுத்த நான் தான் தோல்விக்குப் பொறுப்பு கோலியல்ல என்று கதறியழும் யோர்க்கே சம்பவோலியும் தற்கொலை செய்யவில்லை. ஆனால் நம் டினு தற்கொலை செய்தே தீர வேண்டுமென்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டார். கடிதத்தை எழுதும் போதும் மேசை மீது வைத்து விட்டு வெளியேரும் போதும் கண்டிப்பாக அந்த அறையில் தூங்கும் பெற்றொரைப் பற்றி நினைத்திருப்பார். பின் இரவு 1.30க்கு எழுந்த அப்பா, “விளையாட்டு முடியவில்லையா? நாளை ஆஃபீஸ் போக வேண்டும்தானே? தூங்கு டினு” என்று சொல்லிச் சென்ற அப்பாவை நினைக்காமல் இருந்திருக்க முடியாது.

இதுதான் இன்றைய தலைமுறை. தன்மானம் எனும் பிரச்சனையைத் தலையில் ஏற்றித் தாண்டவமாட அனுமதிக்கும் தலைமுறை. தன் மகள் சந்திரா வேறு சாதியான பஜீஷுடன் வாழப் போகிறாள் என்பதைச் சகிக்க முடியாமல் மகளைக் குத்திக் கொன்ற அரிக்கோடு கீழுப்பரம்பில் ராஜனுக்கும் இதே தன்மானப் பிரச்சனைதான். தன் மகளின் காதலனான கெவினை கொன்ற சாக்கோவுக்கும் அவரது மகனுக்கும் இதே தன்மானப் பிரச்சனைதான்.

இப்படி தன்னுயிரைவிட, தனக்குப் பிடித்தமானவர்களின் உயிரைவிட, தன்மானப் பிரச்சனை இப்போதெல்லாம் சாதாரண மனிதர்களை மட்டும் ஏன் வேட்டையாடுகிறது என்று நினைக்கும் போது காரணம் விளங்குவதே இல்லை. ஆனால் இது போன்ற தன்மானப் பிரச்சனைகள் கோடிகளை அபகரித்து வெளிநாடு செல்லும் மல்லையாக்களுக்கும், அவர்களுக்கு உதவிசெய்து கோடிகளை விழுங்கும் அதிகாரிகளுக்கும், அரசியல்வாதிகளுக்கும் ஏனோ ஏற்படுவதில்லை. பாலியல் பலாத்காரம் செய்யும் பசுத்தோல் போர்த்திய புலிகளுக்கும் ஏனோ ஏற்படுவதில்லை. அவர்களெல்லாம் கேள்வி கேட்பவர்களுக்கு முன்னால் வந்து நிற்பதே இல்லை என்பதும் அப்படி நின்றாலும் கேட்க வேண்டியவர்கள் கேட்கத் துணியமாட்டார்கள் என்பதும் தான் உண்மை.

ராஜனிடமும், சாக்கோவிடமும் கேள்வி கேட்பவர்கள் கேள்வி கேட்கப் பயப்படவே மாட்டார்கள். கேட்கட்டும். கேட்டால், “அதற்கு நான் என்ன செய்வது? நடந்துவிட்டது. அவர்கள் அன்பு உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் விருப்பம் நிறைவேறட்டும். இனி வேறு ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை” என்று சொல்ல மனதைப் பக்குவப்படுத்திக் கொள்ளலாம். இப்படித் தன்மானம் என்ற பெயரில் குத்திக் கொலை செய்வது அக்குடும்பத்திற்கு எவ்வளவு பாதிப்புகளைக் கொண்டு வருகிறது?

டினுவின் செயல், ஓர் அற்ப பந்தயத்தில், தான் தோற்றுவிட்டேன் என்பதற்காகத் தன்மானம் என்ற பெயரில் தற்கொலை! இது போல் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டு அவரை நம்பி வாழ்பவர்களை வேதனையில் ஆழ்த்திவிட்டுச் செல்வது என்பது எவ்வளவு கொடூரமானது! இப்படித் தன்மானப் பிரச்சனை மேலோங்கும் போது, ஒரு நொடிப் பொழுதில் புத்தி பிரண்டு எதிர்மறை உணர்ச்சிகள் மேலோங்கி மனம் முந்திக் கொண்டுவிடுகிறது!

பிகு: டினுவின் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்ட போலீஸ் நாய் மோப்பம் பிடித்து ஆற்றங்கரை வரை சென்றது. டினு உயிருடன் திரும்புவாரா? உயிரற்ற சடலமாய் திரும்புவாரா? தெரியவில்லை. அரெஜெண்டினாவின் தோல்வியை எல்லோரும் மறந்து பழைய வாழ்க்கை வாழத் தொடங்கிவிடுவார்கள். ஆனால் இப்படிப்பட்ட ஒரு காரணத்திற்கு உயிரை மாய்க்கப் புறப்பட்ட டினுவின் தந்தை அலெக்சாண்டர், அவரது மரணம் வரை மகனை நினைத்து கண்ணீர் சிந்துவார் என்பதை நினைக்கையில் மனது வேதனை அடைகிறது.

--------துளசிதரன்

பரோல் - திரைப்படமும், எனது குறும்படமும்

பரோல் - மம்முட்டி நடித்த புதிய மலையாளப்படம். துரதிர்ஷ்டவசமாக நிகழும் சம்பவங்களினால் சிறைக்குச் செல்லும் அலெக்ஸ் எனும் கதாபாத்திரத்தில் மம்முட்டி. சிறையில் சக கைதிகளாலும், அதிகாரிகளாலும் நேசிக்கப்படும் மிக நல்ல உள்ளம் கொண்ட அலெக்ஸை அவரது மகன் வெறுக்கிறான். அலெக்ஸ் சிறைக்கு வரக் காரணம் என்ன என்ற மர்மத்தின் முடிச்சுகளை அவிழ்க்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவர் பரோலில் வெளியே வந்து எப்படி தன் உறவினர், சுற்றத்தினரை எதிர்கொண்டு முடிச்சுகளை அவிழ்க்கிறார் என்பதுதான் கதை என்று சொல்லப்படுகிறது. உண்மைச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட படம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. நான் இன்னும் படம் பார்க்கவில்லை.

சரி அப்படியானால் எதற்கு இதைப் பற்றி? வேறு ஒன்றுமில்லை. இப்படி மெகா ஸ்டார் மம்முட்டியின் படத்தைச் சொல்லி, சிறு இடைவெளியில் 6 வருடங்களுக்கு முன், உண்மைச் சம்பவத்தின் அடிப்படையில், சாமானியனான நான் எங்கள் குழுவின் உதவியுடன் எடுத்த பரோல் எனும் குறும்படத்தைப் பற்றியும் (இங்கு முன்பு சொல்லியிருந்தாலும்) இப்போது இங்குச் சொல்லி, பார்க்காதவர்கள் பார்க்கலாமே என்ற ஒரு சிறு விளம்பரத்திற்காக என்றும் சொல்லிக் கொள்ளலாம்!

எனது குறும்படத்தில் சொல்ல முயற்சி செய்திருப்பது இதுதான். நொடிப் பொழுதில் குற்றம் புரிந்துவிட்டுப் பின்னர் அதற்காக வருந்தி, உறக்கத்தைத் தொலைத்து தவிக்கிறார்கள் பெரும்பான்மையான கைதிகள். செய்த குற்றத்தினால் அவர்களின் மனசாட்சி அவர்களை வதைத்துவிடுகிறது. சிறைத் தண்டனையை விட அவர்களின் மனசாட்சி அவர்களின் உறக்கத்தைப் பரித்து அவர்களை வதைப்பது மிகப் பெரிய தண்டனையே. இதைப் பெரும்பான்மையான கொலையாளிகள் தங்கள் சக கைதிகளிடம் சொல்லி அரற்றுவார்கள் என்பதையும் கேட்டதுண்டு. குற்றம் புரிந்த நெஞ்சு குறுகுறுக்கத்தானே செய்யும்!

அப்படித் தாங்கள் செய்த தவற்றை நினைத்து மருகி, திருந்தி வருபவர்களை இந்தச் சமூகம் ஏற்றுக் கொள்வதில்லைதான். மாற்றுத் திறனாளிகளையும், மனநோயாளிகளையும் கண்டு இரக்கப்படும் நாம், ஒரு சில நொடித்துளிகளில் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் குற்றம் இழைத்துச் சிறைக்குச் சென்று அப்புறம் வருந்தித் திருந்தி வெளியில் வந்தாலும் அவர்களின் மீதான நம் பார்வை வித்தியாசமாகத்தான் இருக்கிறது. நாம் அவர்களை ஏற்கத் தயங்கத்தான் செய்கிறோம். இவர்களும் ஒரு வகையில் மன ஊனம் அடைந்தவர்கள்தாம்.

உடலில் ஏற்படும் நோய் குணமாக நாம் அதற்கான காலம் கொடுத்து அந்நோயைக் குணப்படுத்துவது போல நொடியில் உணர்ச்சிகள் பிறழ்வதால்  மனதில் ஏற்படும் இவ்வகையான ஊனம் குணமாக அவகாசம் கொடுப்பதில்லை. அவர்கள் திருந்தி, அவர்களுக்கு உரிய தண்டனையை அனுபவித்த பிறகு அக்காலம் முடிந்து வெளியில் வரும் போது குடும்பத்தாரும், சுற்றத்தாரும் ஏற்றுக் கொண்டு நல்வழிப்படுத்தி அவர்களும் இச்சமூகத்தில் நல்லதொரு வாழ்க்கை வாழ்ந்திட உதவிடலாமே. அவர்களும் இச்சமூகத்தில் வாழ்வதற்கான உரிமை உண்டுதானே! அவர்களது வாழ்க்கையிலும் வெளிச்சத்தை இச்சமூகம் கொண்டுவரவேண்டும் என்பதே படத்தின் கரு.

20 நிமிடப் படம் தான். ஆனால் இரு பாகமாக இருக்கிறது. தங்களது மேலான கருத்துகளை வரவேற்கிறேன்.இதோ படத்திற்கான காணொளிகள். மிக்க நன்றி. 

------துளசிதரன் 

எல்லோருக்கும் எங்கள் இனிய தமிழ்ப்புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!

பொன் வைக்க வேண்டிய இடத்தில் பூ வைத்து…

கடந்த தினம் கேரளா நிதியமைச்சர் திரு. தாமஸ் ஐஸக் கேரள மாநில பட்ஜெட்டை வெளியிட்டார். ஜிஎஸ்டி உள்ளிட்ட பல பிரச்சனைகளால் பணப்பற்றாக்குறையில் தள்ளாடும் கேரள அரசின் செலவுகளைக் குறைத்து வருமானத்தைக் கூட்ட ஆவன எல்லாம் செய்து, பாராட்டிப் பேச அதிகம் ஒன்றுமில்லாத பட்ஜெட்டை வெளியிட்ட அவர், புத்திசாலித்தனமாகப் பொன் வைக்க வேண்டிய இடத்தில் பூவை வைத்து தப்பித்துவிட்டார் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

தமிழகத்திற்குத் தாயாகிய அம்மு

படம் இணையத்திலிருந்து

கோமளவல்லி! பாட்டியின் பெயர் சூட்டப்பட்டவர. 1948 ஆம் வருடம், ஃபெப்ருவரி மாதம் 24 ஆம் தேதி கர்நாடக மாநிலத்தில் உள்ள மேலக்கோட்டையில் பிறந்தார்.. பெற்றோர் வேதவல்லி-ஜெயராம். கோமளவல்லி, ஜெயலலிதா ஆன பிறகும், அம்மு என்று அவரது அம்மாவாலும், சுற்றத்தாராலும், பின்பு அவருடன் நடித்தவர்களாலும், நட்பு வட்டத்தாராலும் அழைக்கப்பட்டவர்.

சிறு வயதில் தாத்தா பாட்டியால் வளர்க்கப்பட்டவர். அன்னையின் அருகாமைக்கும், அன்பிற்கும் ஏங்கியவர். அன்னை வேதவல்லி, சந்தியா எனும் பெயரில் வெள்ளித் திரையில் நடித்துவந்ததால், அம்மு சென்னைக்கு வந்து அவருடன் இருந்த போதும், மிகவும் நன்றாகப் படித்து 10 வது வகுப்பில் மாநிலத்தில் முதல் மாணவியாக வந்தாலும் அந்த மகிழ்வைப் பல குழந்தைகளைப் போல், தன் தாயுடன் நேரம் செலவிட முடியாததால் கொண்டாடிட முடியவில்லை. பள்ளியில் நட்புகள் வட்டத்தில் இவரை நடிகையின் மகளாகச் சற்று ஏளனமாகப் பார்த்ததால் நட்புகள் இல்லை. கல்லூரியில் தொடர்வதற்கான உதவித் தொகை கிடைத்தும் தொடர முடியவில்லை. விருப்பமானதைச் செய்ய முடியவில்லை.

பதின்ம வயதில், அவருக்குப் பிடிக்காத திரை உலகில் அவரது தாயாரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டவர். பிடிக்கவில்லை என்றாலும், பல்வகை நடனக் கலையிலும், இசையிலும் சிறந்து விளங்கியதாலும், தான் எடுத்துக் கொண்ட தொழிலைச் சீராகச் செய்ததாலும், தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம் என்று பல படங்களில் நடித்து அத்துறையில், அப்போதைய காலக்கட்டத்தில், முன்னணி நட்சத்திரமாகத் திகழ்ந்தவர்.

அவரது 23 வது வயதில் தாய் சந்தியாவை இழந்திட, அதுவரை எந்தவிதப் பொறுப்புகளும் கையாண்டிராத அவர் என்ன செய்வதென்று அறியாமல் தவித்திருக்கிறார். பள்ளிக்காலம் முதல் எப்போதும் தனிமையிலேயே இருந்ததால், பல கசப்பான அனுபவங்களுக்கும் உட்பட்டு அதனால் நேர்ந்த பல அனுபவங்கள் அவரது அமைதியான,  அச்சத்துடன் இருந்த இயல்பை மாற்றத் தொடங்கியிருக்கிறது.

படம் இணையத்திலிருந்து

பல படங்களில் எம்ஜிஆருடன் நடித்திருக்கிறார் என்பது மட்டுமின்றி ஜெயலலிதாவின் திறமைகளால் கவரப்பட்ட அவர், ஜெயலலிதாவை அரசியலில் அறிமுகம் செய்தார். ஜெயலலிதாவிற்கு அதில் விருப்பமில்லை என்றாலும் ஜெயலலிதாவிற்கும் அவரிடம் ஈர்ப்பு இருந்திருக்கிறது. விரைவிலேயே புகழ்பெறத் தொடங்கிக் கொள்கைப் பரப்புச் செயலாளராகவும், ஆங்கிலப் புலமையினால் ராஜ்யசபா உறுப்பினராகவும் ஆனார். தமிழ் மொழி தவிரப் பிற தென்னிந்திய மொழிகளும் அறிந்தவர்.

மக்கள்திலகத்தின் மறைவிற்குப் பிறகு எம்ஜிஆரின் வாரிசாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுக் கட்சியில் பல போராட்டங்களைச் சந்தித்து, கட்சியின் தலைவராகி, முதன் முதலாக எதிர்க்கட்சித் தலைவரானார். பின்னர், தமிழ்நாட்டின் முதல் இளம் வயது முதல்வராகி 3 முறை முழுமையாகத் தமிழகத்தின் முதல்வராக இருந்தார். பல தவறுகள் நேர்ந்ததும், சிறைக்குச் சென்றதும் எல்லோரும் அறிந்ததே!.

இப்போது பரவலாகப் பேசப்படும் பெற்றோர் குழந்தை வளர்ப்பு - உளவியல் வழியாகப் பார்த்தால், சிறு வயது, பருவ வயதில் எற்பட்ட தனிமை, தனது இளமைக்கால வாழ்வு குறித்து நிறைவேறாத சில ஏக்கங்கள், அம்மாவின் அன்பு, கூடப் பிறந்த சகோதர, சகோதரி என்ற குடும்ப வாழ்வு இல்லாமை (அவருக்கு ஒரு சகோதரி இருக்கிறார் என்ற செய்தி 2014ல், பங்களூர் தொலைக்காட்சிகளில் பரபரப்பாக வெளிவந்தது. இதைக் குறித்து “நமது” வலைத்தளத்திலும் உள்ளது.), சட்டசபையில் ஏற்பட்ட அவமானம்,  என்று பல காரணங்கள்தான் அவரது கர்வம், பிடிவாதம், மன உறுதி, ஆண்களின் மத்தியிலும், எல்லோரது மத்தியிலும், எல்லாவற்றிலும் தானே முன்னிற்க வேண்டும் என்ற தீவிரம் மற்றும் தன்னை யாரும் நெருங்கவிடாமல் வட்டம் இட்டது என்று அவரது இயல்பிற்குக் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், கல்லிற்குள் ஈரம் போன்று அவருள்ளும் அன்பு இருந்தது என்பதற்கான நிகழ்வுகளும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

தவறுகள் பல செய்தாலும், காவேரி நீர் விவகாரம், முல்லைப்பெரியாறு அணை விவகாரம், சமீப காலத்தில் தமிழீழம் என்று இவற்றில் உறுதியாகவும், சில நல்ல திட்டங்கள், அம்மா நலத்திட்டங்கள் என்று அறிமுகப்படுத்தியும் அதைச் செயலாக்கவும் செய்தார். நடுவண் அரசின் சில சட்டங்களைத் துணிச்சலுடன் எதிர்கொள்ளவும் செய்தார்.

அவரைச் சுற்றி ஒரு முகத்துதிக் கூட்டம். அவரைச் சுற்றி, அவர் நம்பிய ஒரு கூட்டம் அவருக்கு எதிராக விளையாடுகிறது என்பதை அவர் அறிவதற்கு ஏனோ தாமதமாகியது. அறிந்த நேரத்தில் காலம் கடந்து போனது. இறுதியில் எல்லோரையும் கடந்தே போனார். எதிர்க்கட்சியினர் கூட நேர்மறை எண்ணத்தில் கவிபாடினர். அவரது மரணத்தில் பல மர்மங்கள் உள்ளன என்று இப்போது பேசப்பட்டாலும், அவர் மறைந்து இதோ 4 நாட்கள் ஆகிவிட்டன.

படம் இணையத்திலிருந்து

குன்றின் மேல் வைத்த விளக்காய்த் திகழ்ந்து வரலாறாய் மாறிய ஜெயலலிதாவை, அம்முவை அம்மாவாக மாற்றிய தமிழ் இதயங்கள் உண்மையிலேயே அவ்விளக்கை ஒளிர உதவிய குன்று என்பதை நாம் ஒப்புக் கொண்டே ஆக வேண்டும். தமிழினத்தின் பண்பும். அன்பும் அப்படி என் நாட்டவராயினும், எவினத்தவாராயினும், எம்மதத்தவராயினும் அவர்களை எல்லாம் தமிழ் இனத்தின் அன்பிற்கு அடிமை ஆக்கிவிடும். 

செய்நன்றி மறவா தமிழினத்தின் அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ் - பென்னி க்விக்கிற்குத் தமிழினம் கொடுத்த இடத்தைப் பாருங்கள்! குல தெய்வத்திற்கும், திருவள்ளுவருக்கும் இணையான ஓரிடம்!!! குமுளிக்குச் சென்றிருந்த போது அண்ணன் வீட்டில் கிடைத்தது இந்த அழைப்பிதழ்.

அதனால்தானே, இங்கிலாந்திலிருந்து வந்த கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் பொறியியலாளரான பென்னி க்விக், ஆங்கிலேய அரசு வேண்டாம் என்று சொல்லியும் கேளாமல் தன் சொந்தச் சொத்துக்களை விற்று பாலைவனமாய் மாறவிருந்த அன்றைய மதுரை, இராமநாதபுரம் மாவட்டங்களை விளைநிலமாக்க முல்லைப்பெரியாறு அணையைக் கட்டி முடிக்க முடிவு செய்தார்.

நடிப்பார்வத்தில் கேரளாவிலிருந்து வந்த மக்கள் திலகம் எம்ஜிஆர் அதனால்தானே மரணம் வரை தமிழ் இனத்தின் இதயக்கனியாய் நின்று ஆட்சி புரிந்தார். அப்படித் திறமை உள்ளவர்களின் திறனைக் கண்டறிந்து, அவர்களைத் தன்னலமில்லா பொது நலவிரும்பிகளாக்கி, உலகளாவிய பேரையும், புகழையும் அவர்களுக்குத் தேடிக் கொடுத்துத் தானும் பயன் பெறும் இனம்தான் தமிழினம். வந்தாரை வாழவைக்கும் இனம்தான் தமிழ்னம். ஊரார் பிள்ளைகளை ஊட்டி வளர்த்தால் தன் பிள்ளைகள் தானே வளரும் என நம்பும் இனம் தான் தமிழினம். அதுமட்டுமல்ல, நன்மையும், உண்மையும் எங்கிருந்தாலும் எவரிடத்திலிருந்தாலும் அவர்களை எல்லாம் தலை மேல் ஏற்றிக் கொண்டாடும் இனம்தான் தமிழினம்.

அப்படித்தானே “கல்விச் சாலையைத் தந்த ஏழைத் தமிழனாம்” பெருந்தலைவர் காமராசரை அரியணை ஏற்றியது. அப்படித்தானே சாதியும் மதமும் தீண்டாமையும் இறைவனின் தோளிலேறி அட்டகாசம் செய்த போது, சாதிக்கும், மதத்திற்கும் முன் மௌனமாகும் இறைவன் திராவிடர்களுக்குத் தேவை இல்லை என்ற புரட்சித் தலைவர் பெரியாரின் பின்னால் தமிழினத்தவர் அணிவகுத்தார்கள். அதனால்தானே அவ்வழி வந்த அண்ணாவையும், கலைஞரையும், எம்ஜிஆரையும், ஜெயலலிதா பார்ப்பனர், ஐயங்கார் என்பதையும் புறம்தள்ளி திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்பித்து முழங்காலுக்கும் மொட்டைத் தலைக்கும் முடிச்சுப் போட்டு அரியணை ஏற்றி அரசாள வைத்தார்கள். தமிழினத்திற்குத் தெரியும் பிறப்பால் பிராமணக் குலத்தவரான அவர் தமிழினத்துடன் திராவிட வாழ்க்கை வாழ்ந்து இறப்பால் திராவிடக் குலத்தவர் ஆவாரென்று.

அதன் பின், பொறுக்க முடியாதவை நிகழும் போது மட்டும் அரசாளும் பொறுப்பை மாற்றி மாற்றி கலைஞருக்கும், ஜெயலலிதாவிற்கும் கொடுத்ததும் அதனால்தானே. ஆனால், இப்போது இருவரில் ஒருவர் தமிழகத்தை விட்டுச் சென்று விட்டார். மற்றொருவரின் உடல் நலன் குன்றி வருகிறது. இனி யார்? எப்படி என்ற குழப்பம் தமிழ் இனத்தின் இதயத்தைத் துளைக்கிறது. இதே குழப்பம் பேரரறிஞர் அண்ணாவின் மரணத்தின் போதும் மக்கள் திலகம் எம்ஜிஆரின் மரணத்தின் போதும் உண்டானதுதானே. அரியணை ஏற தகுதி உள்ளவர்களைத் தமிழினம் கூடியவிரைவில் கண்டெடுக்கும். கண்டெடுத்து, பாறையிலும் வேர் இறக்கி கல்லுக்குள்ளும் ஈரம் காணும் தமிழினம், அவர்களைப் புடம் செய்து, தமிழினத்திற்கும் அவர்களுக்கும், நன்மையும், பேரும், புகழும் சேர்க்கும் வகையில் மாற்றியெடுக்கும் என்பது உறுதி.

(பின் குறிப்பு: சிற்றின்ப விரும்பிகளே நீங்கள் பேரின்ப விரும்பிகளாகத் தயாராக இருந்தால் மட்டும், செல்வம் சேர்ப்பதை விட - அறிஞர் அண்ணா, பெருந்தலைவர் காமராசர் போல, அப்படியே சேர்த்தாலும், மக்களுக்கும் சேவை செய்து, மக்கள் திலகம் எம்ஜிஆர், அம்மா போன்றவர்களைப் போல மக்களை ஈர்க்கும் சக்தியும், நாடே அழுது கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில் ஆட்சி செய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தால் மட்டும் அரியணைப் பக்கம் செல்லுங்கள். இல்லையேல், அவ்வரியணை உங்களை அதிகக்காலம் சுமக்காது. அப்படிச் சில காலம் உங்களைச் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டாலும் உங்கள் மறைவு இது போல் வரலாற்றுச் சம்பவமாக ஆகாது.)

எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு நாம் என்ன கொடுக்கிறோம்?

“என்னங்க, எப்ப கடைக்குப் போகலாம்?” மனைவியின் குரல் சமையல் அறையில் இருந்து ஒலித்தது.

மகளுக்குப் பட்டுப்பாவாடை, பையனுக்கு ஜிப்பா, தனக்குப் பட்டுப்புடவை என்று துணிப் பட்டியலும், தங்கக் காதணி, கல் வைத்த அட்டிகை என்று நகைக்கடைப் பட்டியலும் தயார் ஆகிக்கொண்டு இருந்தன. தீபாவளிப் பண்டிகை வந்து கொண்டு இருக்கிறதே!!

கணவனும் ஒரு வாரமாக இன்று நாளை என்று ஏதோ ஒரு காரணம் சொல்லிக் கொண்டு தவிர்க்க முயற்சி செய்துதான் வருகிறான். பெரிய செலவு இல்லாமல் சிறியதாகச் செலவு செய்தால் போதாதா என்று. சட்டியில் இருந்தால் தானே அகப்பையில் ரும். இருந்தாலும் முடியாது என்று சொல்ல முடியுமா? மனைவி, குழந்தைகள் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வது தானே கணவனின் கடமை? “எப்படி” என்பது இல்லாமல் “எப்படியாவது” என்பது தானே வழக்கமாக உள்ளது. நடுத்தர வர்கத்துக் குடும்பங்கள் படும் பாடு இது தான். 

கணவனும், மனைவியும் தாங்கள் பெறும் ஊதியம் அனைத்தையும் நாளைய தேவைக்காக அசையா சொதுக்களாகவும், நகைகளாகவும் வாங்கிச் சேமிப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். இன்றய மகிழ்ச்சிக்காக வாழ மறந்து விடுகிறார்கள். இதே வழக்கமாகி, எப்படி, எங்கிருந்து சொத்து வந்து சேரும் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். சுற்றம், சொந்தம், அன்பு, பாசம் எல்லாம் இந்தத் தேடலில் மறைந்து விடுகிறது. படித்தவர்களும் இதில் அடக்கம்.

இப்படிப் பார்த்துப் பார்த்துச் சேர்த்து வைத்த சொத்தைச் சரி பார்த்து 60 வயதில் “அப்பாடா” என்று உட்காரும் போது அதை அவர்கள் அனுபவிக்க முடிவதில்லை. “இனிமேல் நமக்கு என்ன இருக்கிறது, எல்லாம் நம் குழந்தைகளுக்குத்தான்” என்று யோசித்து ஓய்வெடுக்கும் நிலையில், மருமகள், மகன் காதில் முணுமுணுப்பது கேட்கிறது.

“உங்க அம்மாவிற்கு இந்த வயசில் எதற்கு இவ்வளவு நகை? இந்த வயதில் இந்த மினுக்கல் தேவையா?” தானும் நாளை ஒரு வயதான அம்மாவாக மாறப் போகிறோம் என்ற நிதர்சனமான உண்மையை உணராமல் வார்த்தைகள் சீறிப்பாயும்..

“அம்மா, அப்பா சேர்த்து வைத்த சொத்து பிள்ளைகளுக்குதானே. அதற்கு எதற்கு, அவர்கள் காலம் முடியும் வரை காக்க வேண்டும். இப்போதே பிரிக்கச் சொல்லுங்கள்” அப்பா, அம்மாவின் சொத்தோ அல்லது வழி வழியாக வரும் குடும்பச் சொத்தோ இருந்தால் எப்படிப் பங்கு போடலாம் என்பதில் தான் மகன், மருமகள்களின் எண்ணம் உள்ளது. இது பல வீடுகளில் நடக்கும் யதார்த்தம். மகள்களும் கூட இப்படிப் பேசுவதுண்டு, அதே நேரம், எல்லா மகன்களையும், மருமகள்களையும், அப்படிச் சொல்ல முடியாதுதான்.

பெற்றோர்கள் எப்போதும் பிள்ளைகளின் நன்மையை மட்டும்தான் நினைப்பார்கள். இப்போது இந்த நிலை மாறி, பெற்றோர்கள் எப்போது தன் சொத்து தன்னை விட்டு போய் விடுமோ, எப்போது நம் மரியாதை பறி போகுமோ என்ற பயத்தில் இருக்கிறார்கள்.

மனித நேயம், மனிதாபிமானம், அன்பிற்காக உறவு, உறவிற்காக அன்பு என்பது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்து வருகிறது. தன்னைப் பற்றி மட்டுமே மனதில் வைத்து வாழும் மக்கள் அதிகரித்துவிட்டார்கள். இந்த நிலமை மனித வாழ்வில் ஒரு சுழற்சி தான். இன்று மகனாக இருப்பவன்  நாளை அப்பாவாக மாறுகிறான், இன்று மகளாக இருப்பவள் தான் நாளை மருமகளாகவும், அம்மாவாகவும், மாமியாராகவும் மாறுகிறாள். 

தான் தன் பெரியோர்களை நடத்தும் விதம்தான் நாளை தனக்கு வந்து சேரும் என்பதை மறந்து விடுகிறார்கள். இன்று இவர்கள் கற்றுத் தருவதைதான் நாளை இவர்களின் மகன்களும், மகள்களும் பின்பற்றப் போகிறார்கள். அடுத்த தலைமுறையினருக்கு நாம் என்ன கொடுக்கிறோம் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். உலகியல் பொருட்களா இல்லை ஒரு மனிதனை உயர்த்தும் நல்ல குணங்களையும், கலாச்சாரத்தையும், பண்பாட்டையுமா? அடுத்த தலைமுறையினருகு பெற்றோர் அல்லவா எடுத்துக்காட்டாக இருக்க வேண்டும்.

ஒரு முறை, ஒருவர், ஒரு கருத்து சொன்னார். காப்பியின் ருசி அதன் தன்மயில் தான் இருக்கிறது. நாம் அதைச் சாதாரணக் குவளையில் குடித்தாலும் சரி ஆடம்பரக் குவளையில் குடித்தாலும் சரி, காப்பியின் தன்மையும், சுவையும் மாறப் போவது இல்லை. என்னதான் ஆடம்பரமானக் குவளையில் இருந்தாலும் காப்பி நன்றாக இல்லை என்றால் மக்கள் அதை ருசிக்கப் போவது இல்லை. அதே போல்தான் மனித வாழ்க்கையும். நாம் காப்பி போல. நம்மிடம் உள்ள சொத்துக்கள் குவளை போல. நமது நற்குணங்களால் நம்மை நாம் நல்ல தன்மை உள்ள காப்பியாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். வெறுமனே குவளையை மட்டும் ஆடம்பரமாக ஆக்குவதால் பயன் இல்லை. நா சுவைக்க நல்ல காப்பி தேவை. அது போல நம் வாழ்வு ருசிக்க நமக்கு நல்ல குணம் வேண்டும். சொத்து தானாக வரும். வரவில்லை என்றாலும் வாழ்க்கை ருசிக்கும்.

ஆகவே விழித்துக்கொள்வோம். நம் தலைமுறையினருக்கு நல்ல பழக்கவழக்கங்களையும், நல்ல சுற்றத்தை வளர்த்துக்கொள்ளும் அன்பையும் கற்றுக்கொடுப்போம். பொருள்முதல்வாத இச்சையை விட மனித நேயமும் மனிதாபிமானமும்தான் ஒரு மனிதனைக் கடைசி வரை மகிழ்ச்சியுடன் வைத்திருக்கும். நேரம் கை நழுவிப் போகும் முன் விழித்துக்கொள்வோம்.

அனைவருக்கும் இனிய தீபாவளித் திருநாள் வாழ்த்துக்கள்!

(நாலுகால் செல்லங்களுக்கும் மதிப்புக் கொடுப்போம். சுற்றுச் சூழலையும் பாதுகாப்போம்)

--கீதா