ஆணுக்குப் பெண் இளைப்பில்லைக் காண் என்றுக் கும்மியடி...?!?

மார்ச் 8 பெண்கள் தினம். ஒவ்வொரு வருடமும் கொண்டாடப்படுவதைப் போன்று இவ்வருடமும், எல்லோரும் வாழ்த்துக்கள் தெரிவித்து, ஊடகங்களாகிய, இதழ்களில் முக்கியமாகப் பெண்கள் இதழ்களில் கட்டுரைகள் எழுதப்பட்டு, தொலைக்காட்சிகளில் விவாதங்கள், பேச்சுக்கள், பெண்கள் தினம் என்பதற்குச் சம்பந்தமே இல்லாமல், ஆனால் பெண்கள் தின சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் என்று திரைப்படங்களும் ஒளிபரப்பப்பட்டு, வலைகளில் பதிவுகள் பல இடப்பட்டு, விழிப்புணர்வு என்று பேசப்பட்டு, ஒரு வழியாக முடிவடைந்தது. 

நானும் ஒரு பெண்தான் என்றாலும் ஏனோ பெண்கள் தினம் என்றுத் தனியாக ஒரு தினம் அறிவிக்கப்பட்டுக் கொண்டாடப்படுவதில் ஒப்புதல் இல்லை. ஏனென்றால் அதில் எந்தப் பிரயோசனமும் இல்லை என்பதே எனது தாழ்மையானக் கருத்து. ஏன்? இந்தப் பெண்கள் தினமும், நம் சுதந்திர தினம், குடியரசு தினம், மற்றும் பிற தினங்கள் போன்றுக் கொண்டாடப்பட்டு, சாதாரணமாகக் கடந்து போகின்றது. விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் தினம் என்றால், தினமுமே அந்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்திக் கொண்டுதான் இருக்க வேண்டும். ஏனென்றால், எல்லா தினமுமே பெண்கள் தினம் தான் ஒரு பெண்ணிற்குள், ஆண்மையும், ஆணிற்குள் பெண்மையும் கலந்து தான் இருக்கும். அதை விளக்குவதுதான் அர்த்தநாரீஸ்வரத் தத்துவம். இது மட்டுமல்ல, இந்த உலகில் தினமுமே ஏதோ ஒரு இடத்தில், மூலையில் பெண்கள் மிதிக்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள்! இதோ விஷயத்திற்கு வருகின்றேன்.

பெண்கள் தினத்தன்று காலையில் வாசலில் போடப்பட்டிருந்த பால் பாக்கெட்டை எடுக்கச் சென்ற போது, ஒரு முனகல் சத்தம்.  பூனையின் சத்தம் போல இருந்ததால் பூனை என்று திரும்ப யத்தனித்த போது மீண்டும் அந்த சப்தம் என்னை ஏனோ எங்கிருந்து வருகின்றது என்று தேடவைத்தது.  உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டு தொடர்ந்த போது, வீட்டின் எதிரில் இருந்தக் குப்பைத் தொட்டிக்கு அருகில் இருந்து வந்தது. சரி ஏதோ பூனை அடிப்பட்டுக் கிடக்கின்றது போலும், எடுத்து வந்துக் காப்பாற்றலாம் என்று நினைத்து உற்றுப் பார்த்தால் அதிர்ச்சி. அது ஒரு பெண் குழந்தை! தொப்புள் கொடி போலும் உதிராத நிலையில். பிறந்து ஓரிரு நாட்களோ, இல்லை சில மணி நேரங்களோதான் ஆகியிருக்க வேண்டும். அருகில் நாய் ஒன்று அதை முகர்ந்து பார்த்து நக்கத் தொடங்கியது.  அதைப் பெற்றவளும் ஒரு பெண் தானே! அந்தப் பெண் வறுமையினால் எறிந்தாளா? மன நிலை சரியில்லாதவளா? இல்லைத் தவறுதலாக, அப்பன் யாரென்று தெரியாமல் பிறந்தக் குழந்தையாக?  இல்லை அப்பன் ஏற்றுக் கொள்ளாமல், இந்தக் கேடு கெட்டச் சமூகத்தை எதிர் கொள்ள சக்தியில்லாமல் அந்தப் பெண் எறிந்திருப்பாளா? இல்லை பெண் குழந்தை என்பதாலா?

விடை கிடைக்காமல் அந்தக் குழந்தையை வீட்டிற்குள் எடுத்து வந்து, எங்கள் குடும்பத்தில் இருக்கும் பெண் மருத்துவரைத் தொடர்பு கொண்டு அந்தக் குழந்தைக்கு முதலில் தேவையான முதலுதவியைச் செய்துவிட்டுப் பின்னர், அருகிலிருக்கும் காவல் நிலையத்திற்குச் செல்லும் முன், வக்கீலாக இருக்கும் எங்கள் குடும்ப நண்பரைத் தொடர்பு கொண்டேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, அந்தக் குழந்தை, சமூகக் கிருமிகளின் கையில் சிக்கி விடக் கூடாது.  அதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன்.

இப்படி அனாதையாகக் கிடக்கும் குழந்தைகள் யார் கண்ணிலும் படவில்லை என்றால், சமூகக் கிருமிகள் குழந்தைகளைப் பிச்சை எடுப்பவர்களாக ஆக்கிவிடுவார்கள், அதுவும், கண்ணையோ, கையையோ, காலையோ சிதைத்து, இல்லை என்றால் வளர்த்து, சிவப்பு விளக்கிற்குத் தாரை வார்த்து விடுவார்கள். இல்லையேல் தாங்களே பலாத்காரம். எனவே, நான் அந்தக் குழந்தையை பாதுகாப்பான சிறார் இல்லத்திலோ, இல்லை, கிறித்தவக் காப்பகத்திலோ ஒப்படைத்து, அவர்கள் பின்னர் சட்ட ரீதியான முறைகளைக் கையாளட்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தேன். (ஏன் நீயே எடுத்து வளர்க்கலாமே என்று நீங்கள் கேட்கலாம். தற்போதைய நிலைமை, சட்டச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளும் நிலையில் நாங்கள் இல்லாததால்) வக்கீல் நண்பரும் எனது ஆதங்கத்தைப் புரிந்து கொண்டதால், தான் பார்த்துக் கொள்கின்றேன் என்று சொல்லிக் குழந்தையை எடுத்துச் சென்றார். குழந்தை இப்போது நல்ல உள்ளங்களின் கையில். மருத்துவப் பராமரிப்பிலும் இருக்கின்றது. சட்ட ரீதியிலான சிக்கல்கள் தீர்ந்ததும் அந்தக் குழந்தை அயல்நாடு சென்றுவிடும். ஒரு சில காரணங்களால், முழுத் தகவல்களையும் இங்கு என்னால் தர இயலவில்லை.

இப்படி, எத்தனை அனாதைக் குழந்தைகளோ? அன்று பிறந்த பெண் குழந்தைகளை வரவேற்க முடியவில்லை.  அவர்களது எதிர்காலம் குறித்த கவலை வரத்தான் செய்கின்றது. பெண்கள் தினம் என்று சொல்லப்படும் தினத்தில் கூட, எத்தனைப் பெண் குழந்தைகள், சிறுமிகள், பெண்கள் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு உட்பட்டார்களோ? எத்தனை குழந்தைகள், பெண்கள், மூதாட்டிகள் ஆதரவற்றவர்கள் ஆனார்களோ? இது பெண்களுக்கு மட்டும்தான் என்று நினைக்க வேண்டாம்.  ஆண்களுக்கும் தான்.  ஆனால், அது அவ்வளவாகப் பேசப்படுவதில்லை.

என்ன காரணம்? ஆணும், பெண்ணும் சமம் என்று நமது சமூகத்திலும், வீடுகளிலும் வளர்க்கப்படுவதில்லை.  பார்க்கப்படுவதில்லை.  மதுரைத் தமிழன் சொல்லியிருந்தது போல், பெண்கள் எப்போதுமே நளினம் மிக்கவர்கள், பூப் போன்றவர்கள், மென்மையானவர்கள் என்று சொல்லிச் சொல்லி வீக்கர் செக்ஸ் என்று பதியப்பட்டு வளர்க்கப்படுகின்றார்கள். (இதைப் பற்றி ஒரு நல்ல பதிவு அவர்கள் உண்மைகள்

ஆண் என்றால் விலகி இருக்க வேண்டும், அதிர்ந்து நடக்கக் கூடாது, தலை குனிந்து அடக்க ஒடுக்கமாக நடக்க வேண்டும், பெண்கள் நடனம் தான் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும், விளையாட்டுகளில் பங்குபெறக் கூடாது, ஏனென்றால் அவர்களது உடற்கூறு அப்படிப்பட்டது, பொம்பளைப் பிள்ளையா லட்சணமா இருக்கணும், என்று சொல்லப்பட்டே வளர்க்கப்படுகின்றார்கள். பெண் குழந்தைகள் என்றாலே, என்னதான் தற்போது கல்வி கற்று தன் காலில் நிற்கத் தொடங்கியிருந்தாலும், வெகு சீக்கிரமே, சிறு வயதிலேயே கூடக் கல்யாணம் செய்து அனுப்பி விட வேண்டும் என்றும் இன்னும் பல சமூகங்களில், பால்யத் திருமணங்கள் நடக்கத்தான் செய்கின்றன.

 பெரும்பாலான குடும்பங்களிலும், சமூகத்திலும், ஆண் குழந்தைகள் “நீ ஆம்பளைச் சிங்கம்டா”, ஆண்கள் வீறு கொண்டவர்கள், பல சாலிகள், வெளியில் எந்த நேரத்திலும் செல்லலாம், எங்கும் செல்லலாம் என்ற மனப்பாங்குடன் வளர்க்கப்படுகின்றார்கள்.  (சிங்கம் சிங்கிளாத்தான் வரும் என்று அபத்தமான ஒரு வசனம் வேறு. இந்தச் சிங்கங்கள் என்னவோ கூட்டமாக வந்துதான் பெண்களைச் சின்னா பின்னமாக்குகின்றார்கள்!)  பாவம்!  ஆனால், இயற்கையில் பெண்சிங்கம் தான் வேட்டையாடச் செல்லும். ஆண் சிங்கம் குட்டிகளைப் பார்த்துக் கொள்ளும், பெண் சிங்கம் வரும் வரை. பெண் சிங்கங்கள்தான் ஆண் சிங்கங்களை விட வலிமை வாய்ந்தவை என்று சமூகத்திற்குத் தெரியவில்லை! இரு சிங்கங்களும் சமமாகத்தான் இருக்கின்றன. விலங்குகளில் கூட ஆண் பெண் பேதம் இல்லை. மனித இனத்தில்தான்.

 ஆண் குழந்தைகள் தவறு செய்தால் கண்டிக்காமல், ஆம்பளனா அப்படித்தான் என்றும், பெண் பிள்ளைகள் தவறு செய்யும் போது அவர்களை அளவிற்கு மீறித் தண்டித்தல் இல்லை என்றால் கண்டிக்காமல் இருத்தல், ஆண் குழந்தைக்கும், பெண்குழந்தைக்கும் இடையில் சண்டைகள் வரும் போது, “பொம்பளைப் பிள்ளைல நீ விட்டுக் கொடுக்கணும்” என்றும் சொல்லப்பட்டுச், சொல்லப்பட்டு, ஆண்மை அளவிற்கு மீறி உசுப்பேத்தப்பட்டு வளர்க்கப்படுகின்றார்கள். இதில் வளர்க்கப்படும் எந்த அணுகு முறையுமே சரியில்லை. இதற்கு, இப்போது பரபரப்பாகப் பேசப்படும் “இந்தியாவின் மகள்” காணொளியில் பேசிய அந்தக் குற்றவாளியே சாட்சி. பொதுவாக, நம் சமுதாயத்தில் எப்படி ஆண் குழந்தைகள் வளர்க்கப்படுகின்றார்கள் என்பதற்கு. அவன் கூறியதுதான் சரி என்று சில வக்கீல்களும் சொல்லுவதைக் கேட்கும் போது சிரிப்புதான் வருகின்றது. சரி அப்படியே இருக்கட்டும். அப்படி என்றால் வயதான பெண் அதுவும் கன்னியாஸ்த்ரீ 8 கயவர்களால் கற்பழிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். (சகோதரி தென்றல் கீதா அவர்களும் இதைச் சொல்லியிருக்கின்றார்கள்)இதற்கு என்ன பதில்?  இப்படிப் பெண்களுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுக்கும் அதே சமயம் நாம் பெண்ணின் மறுபக்கத்தையும் சிறிது ஆராய வேண்டும். அனாதையான அந்தப், பிறந்த பெண் குழந்தை எந்த அபாயச் சூழலிலும் சிக்கிவிடக் கூடாது என்று நினைக்கும் அதே சமயம் பெண்களைப் பற்றிய வேறு சில எண்ணங்களும் பெண்ணாகிய என் மனதில் தோன்றத்தான் செய்கின்றது. மதிக்கத்தகுந்த பெண்களும் இருக்கின்றார்கள்! மதிக்க முடியாத அளவிலும் பெண்கள் இருக்கின்றார்கள்! 

பெண் என்றால் பேயும் இறங்கும் என்ற வசனம் மிகவும் சரிதானோ என்று எண்ண வைக்கின்றது. பெண்கள் இழிவுபடுத்தப்படுவது ஒரு புறம் இருந்தாலும், பெண்கள் என்றால் ஒரு சில விசயங்கள் கண்டும் காணாமலும் கடத்தப்படுகின்றது என்பதையும், சலுகைகள் அத்து மீறியும் வழங்கப்படுகின்றது என்பதையும் இங்குச் சொல்லியே ஆக வேண்டும். சாலையில் ஆண்களும், பெண்களும் சரிசமமாக வண்டிகள் ஓட்டுகின்றனர்தான்.  ஆனால், பெரும்பாலும் ஆண்களைத்தான் காவல் துறையினர் பிடிக்கின்றனர், தலைக் கவசம் போடவில்லை என்றாலும், உரிமம் மற்றும் வண்டியின் ஆவணங்களைச் சரிபார்க்கவும். பெண்கள் பெரும்பாலும் பிடிக்கப்படுவதில்லை. இதைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக எடுத்துக் கொண்டு எத்தனைப் பெண்கள் உரிமம் இல்லாமல் வண்டி ஒட்டுகின்றார்கள் தெரியுமா? இது சாலையில் மட்டுமல்ல. உரிமம் வழங்கப்படும் இடத்திலும் கூட சலுகைகள் உண்டு! இது போன்று பல பொது இடங்களில் வரிசையில் நிற்கும் போதும் சலுகைகள். இந்தச் சலுகைகள் பெண்களைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக அந்தச் சூழலை மாற்றவும், பெண் என்றால் எல்லோரும் கனிவு காட்ட வேண்டும் என்ற எதிர்ப்பார்ப்புகளும் உருவாகின்றது. இது பொது இடங்களில் பல சமயங்களில் ஆண்களிடையே ஒரு சிறிய சலசலப்பை ஏற்படுத்துகின்றது. பெண்களைத் தரக் குறைவாகக் குறிப்பிடும் அளவிற்கு.  இதற்குக் காரணம் பெண்கள் தங்களுக்கு வழங்கப்படும் மரியாதையைச் சரியான விதத்தில் எடுத்துக் கொண்டு அதைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தெரியாததால்.

பெண்களே பெண்களுக்கு எதிரியாவதும் நடக்கின்றதே! பாட்டியாக, தாயாக, மகளாக, மருமகளாக, மனைவியாக, தோழியாக, சகோதரியாக, நாத்தனாராக இப்படிப் பல பொறுப்புகளில் இருக்கும் போது, தாயாக இருக்கும் அதே பெண் மாமியார் எனும் பொறுப்பைப் பெறும் போது அவளது மனம் மாறுகின்றதே!  மகள் என்பவள், மனைவி, மருமகள் என ஆகும் போது அவளது புதிய குடும்பத்தைப் பற்றியக் கண்ணோட்டம், அந்தக் குடும்பத்தில் இருக்கும் பெண்களைப் பற்றிய பார்வை மாறுகின்றதே. சகோதரியாக இருப்பவள் தன் சகோதரனின் மனைவி என்று வரும் பெண்ணின் மீதான பார்வை வேறாகின்றதே! அன்னையும் பெண்தான்.  அதே அன்னை தனது பெண்ணைப் பல சமயங்களில் இழிவு படுத்துகின்றளே! மனைவி தன் கணவனின் தாயோடும், சகோதரியோடும் நல்ல உறவைப் பலப்படுத்திக் கொள்ளாமல், கணவனைப் பிரிக்கும் போதும், கணவனின் பெற்றோரை அனாதை இல்லத்திற்கு அனுப்பும் போதும் அந்த ஆணிற்கு மனைவி என்ற பெண்ணின் மீது எப்படி மரியாதையும், அன்பும் வரும்? தனது அன்னையே, தனது மனைவியைக் கொடுமைப் படுத்தும் போது அந்த ஆணிற்குத் தன் அன்னையின் மீதிருக்கும் அன்பு வற்றிவிடுமே!

சமுதாயத்தை எடுத்துக் கொண்டால், பல ஆண்களின் காமப் பசிக்குப் பலியாக்குவதும், தன் குழந்தைகளை விற்பதும் அன்னை என்ற பெண்தானே!  பல பெண்களை, ஆண்களுக்குக் கூட்டிக் கொடுப்பவர், பெண்களைச் சிவப்பு விளக்கிற்கு விற்பவர் பெண்ணாகவும் இருக்கிறாரே! பெண் சிசுக்களைக் கொல்பவர்களும் பெண்களாக இருக்கின்றார்களே. பெண் குழந்தைகளைக் குப்பைத் தொட்டியிலோ, வீதியிலோ விடுபவர்களும் பெண்களே! 

பெண்ணியம் பேசுவதில் தவறில்லை.  ஆனால், பெண்கள் தங்கள் உரிமைக்காகப் போராடும் அதேசமயம், தங்கள் குடும்ப, சமூகப் பொறுப்புகளையும், கடமைகளையும் உணர்ந்து மனதில் கொள்ள வேண்டும். பெண்களுக்குப் பெண்களே எதிரியாக மாறுவதையும், இருப்பதையும்  நாம் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

பெண்களே சற்று யோசியுங்கள்.  மதர் தெரசா, டாக்டர் முத்துலட்சுமி, வேலு நாச்சியார் (சகோதரர் கரந்தையாருக்கு மிக்க நன்றி!) போன்ற, இன்னும் பல ஆளுமை மிக்கப் பெண்களும், தற்போதைய காலத்திலும் கூட பெண்கள் தினம் பற்றி ஒன்றும் தெரியாத, இராஜஸ்தானில் இருக்கும் பேர் கூடக் கேட்டிராத ஒரு சிறிய கிராமத்தில் உள்ள மக்கள் (ஆண்களும் அடக்கம்) “கடந்த எட்டு வருடங்களாக சிசுக்கொலைத் தடுப்பிற்கும், பெண்களின் வளர்ச்சிக்கும், கூடவே இயற்கையைக் காப்பதற்கும் சத்தமில்லாது ஒரு சாதனை செய்து வருகின்ற, கிராமத்தில் ஒவ்வொரு பெண் குழந்தை பிறக்கும் போதும் 111 மரக்கன்றுகளை நட்டு அதை வளர்க்கின்ற,  குழந்தைகளை வளர்க்கும் பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளோடு மரங்களையும் சேர்த்து வளர்க்கின்ற” மக்களும் வாழ்கின்ற நாட்டில்தான் மேலே சொன்ன பெண்களும் வாழ்கின்றார்கள். (இந்தக் கிராமத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள இவரது பக்கம் செல்லுங்கள். வெங்கட்நாகராஜ்  (நன்றி வெங்கட் ஜி!) பெண்கள் தினம் என்பதைப் பற்றித் தெரியாமல் இப்படி ஒரு அருமையான மாற்றம், நம் நாட்டின் ஏதோ ஒரு மூலையில் சத்தமில்லாமல் நடக்கும் போது இதையே நாம் ஒரு முன் மாதிரியாக எடுத்துக் கொள்ளலாமே!

பெற்றோர்களே! உங்கள் பெண் குழந்தைகளை, இந்தச் சமுதாயத்தைத் தைரியமாக எதிர் கொள்ளவும், அநீதிகளுக்கு எதிராகப் போராடும், மன, உடல் வலிமை மிக்கவர்களாகவும், பிறர் மதிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதை விடத், தன் சுயமரியாதயைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளக் கற்றுக் கொடுங்கள். ஆண், பெண் பேதம் பார்க்காமல் எல்லோரையும் நீங்களும் மதியுங்கள், குழந்தைகளுக்கும் எல்லோரையும் மதிக்கக் கற்றுக் கொடுங்கள். பெண்கள் இல்லையேல் இந்த உலகமே இல்லையே. அதே போன்று ஆண்கள் இல்லையேலும் இந்த உலகமே இல்லைதானே. இருவரும் சமம்தானே! நல்லவர்கள் ஆண்களிலும் இருக்கின்றார்கள்! கெட்டவர்கள் பெண்களிலும் இருக்கின்றார்கள்! இரு பாலோரையும் சமமாக மதிக்கக் கற்றுக் கொடுத்து, திடங் கொண்ட மனதுடன், அன்புடன் தோழமையுடன் வாழக் கற்று கொடுங்கள்! மலர்தரு அதுவே போதுமானது! ஒரு தினம் என்று கொண்டாடி விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகின்றோம் என்று சொல்லிவிட்டு பின் மறப்பதை விட, தினமுமே எல்லோரையும் மதிக்கும் நல்ல செயலை விதைத்து வேரூன்றி வளரச் செய்திடுவோமே!! 

-கீதா

படங்கல் - நன்றி கூகுள்

ஆலிஃப் – அறிவின் முதலெழுத்து – திரைவிமர்சனம்

    

    நாயக, நாயகிகளுக்காக எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களும், வியாபார நோக்குடன் பணத்திற்காக எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களும், திரைப்பட விருது பெறும் நோக்குடன் எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களும், வாரம் தோறும் வந்து போகும் போது இடையில் அத்தி பூத்தாற் போல் எப்போதாவதுதான் சமூகத்தின் பிரச்சினைகளை, முக்கியமாக பேசினால் பிரச்சினை வருமோ எனப் பலரும் தயங்கும் பிரச்சினைகளை மையமாகக் கொண்டு எடுக்கப்படும் திரைப்படங்களும் வருகின்றன. டைரக்டர் கமலின் “செல்லுலாய்ட்”டுக்குப் பிறகு வெளிவந்த, அப்படிப்பட்டத் திரைப்படம் தான் “ஆலிஃப் – அறிவின் முதலெழுத்து.

      நபிகள் நாயகம் தான் அதிகமாக வெறுக்கும் ஒன்றாகக் கூறிய “தலாக்” சொல்லி விவாகரத்து செய்வதும், அதன் பின் விளைவுகளும் எப்படி ஒரு குடும்பத்தைப் பாதிக்கின்றது என்பதுதான் ஆலிஃப்.  ஆலிஃப் எனும் சிறுவன் தன் அக்கா, தாய், பாட்டி, கொள்ளுப்பாட்டியுடன் வறுமையிலும், இடையிடையே கிடைக்கப் பெறும் சிறிய மகிழ்ச்சி தரும் சம்பவங்களுடன் வாழ்கிறான்.  ஆஸ்மா நோயால் அவதிப்படும் தாயை, தன் தந்தை விவாகரத்து செய்ததும் தளர்ந்து போகிறான்.  அவனது கொள்ளுத் தாத்தா மனித நேயம் மிக்க ஒரு மத பண்டிதர் மட்டுமல்ல, மதத்தின் பெயரால் நடத்தப்படும் அநீதிகளைத் தட்டிக் கேட்கும் குணமுடையவராக வாழ்ந்தவர்.  எதிர்பாராமல் திடீரென ஏற்பட்ட அவரது இழப்பு அக்குடும்பத்தை தளர்த்தி விடுகிறது.  ஆலிஃபின் பாட்டி பல வீடுகளில் வீட்டு வேலைகள் செய்து குடும்பத்தின் பசியைப் போக்குகிறார்.  இதனிடையில் தான் விவாகரத்து.

 

      விவாகரத்திற்குப் பின் ஒரு நாள், ஒரு மத பண்டிதரின் சொற்பொழிவைக் கேட்கச் சென்ற ஆலிஃபின் தாய், ஆண்கள் அவர்களது அதிகமான ஆசையைத் தீர்க்க ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட பெண்களை மணம் முடிக்கலாம் என்றதும், பெண்களும் அப்படிச் செய்யக் கூடாதா? எனக் கேட்க, மதம் பண்டிதருடன் வாக்குவாதம் செய்ய வேண்டி வருகிறது.  அது போன்ற சில விஷயங்கள் ஆண்களால் பிற்காலத்தில் எழுதிச் சேர்க்கப்பட்டவை.  அவை புனித குரானில் சொல்லப்பட்டவை அல்ல என்று ஆலிஃபின் தாய் சொன்னதும், பண்டிதரும், பள்ளிவாசல் நிர்வாகக் குழுவினரும் அவரை வெளியேற்றி, அதன் பின் அக்குடும்பத்தை தள்ளி வைத்து, கடைகளிலிருந்து பலசரக்குப் பொருட்களைக் கூட வாங்க முடியாமல் செய்து விடுகிறார்கள்.

இதனிடையே பக்கத்து வீட்டில் நடந்த ஒரு நிக்காஹிற்கு அவர்களை மட்டும் அழைக்காமலிருக்க கொள்ளுப் பாட்டி, “கல்யாண வீட்டில் மட்டன் பிரியாணியாகத்தான் இருக்கும்” என்றதும், ஆலிஃப் யாருக்கும் தெரியாமல் அங்கு சென்று பிரியாணி வாங்கி சாப்பிடாமல், அதைக் கொள்ளுப்பாட்டிக்குக் கொண்டுவந்து கொடுக்கும் இடம் மனதைத் தொடுகிறது.  வரும் வழியில் ஏதோ முள் காலில் குத்தியது என்று சொல்லி ஆலிஃப் மயங்கி விழுகிறான்.  காலில் பாம்பு கடித்த வடுவைக் கண்டதும் அவனது பாட்டி, மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றும் பலனின்றி உயிரழக்கின்றான்.  அவனது உடலை அடக்கம் செய்ய பள்ளி வாசல் நிர்வாகக் குழுவினர் முன் வராமல் இருந்ததால், ஆலிஃபின் பாட்டி, அவனை வீட்டின் பின்புறம் உள்ள இடத்தில் குழி தோண்டி மத ஆசாரப்படி அடக்குகிறார்.  எம்ப்ளாய்மெண்ட் எக்சேஞ்சில் பதிவை புதிப்பிக்காதவர்களுக்கு மீண்டும் புதிப்பிக்க வாய்ப்பு வர, ஆலிஃபின் தாய் பதிவைப் புதுப்பித்துத் தன் நிலையைச் சொல்ல, அவர் நேர்முகத் தேர்விற்கு அழைக்கப்படுகிறார்.  தன் சூழலை நேர்முகத் தேர்வு நடத்தும் குழுவினரிடம் சொல்ல, அவருக்கு வேலை கிடைக்கிறது.  அது பெரும்பாலும் நிரந்தரமான வேலையாக மாற வாய்ப்புள்ளதால், அவர்களது குடும்பம் பட்டினியிலிருந்து மீள்கிறது.

ஆலிஃபின் அக்காவை பள்ளியில் சேர்த்து மீண்டும் படிக்கவைக்க ஆலிஃபின் தாய் முடிவு செய்கிறார்.  இதனிடையே வேறு மணம் புரிந்த அவரது கணவன், அம் மனைவியை “தலாக்” சொல்லி விவாகரத்து செய்து, மீண்டும் ஆலிஃபின் தாயை மணக்க முன்வர, ஆலிஃபின் தாய், “உங்கள் விருப்பம் போல் தோன்றும் போது மணம் முடிக்கவும், வேண்டாத போது விவாகரத்து செய்யவும் பெண்கள் என்ன ஆடு மாடுகளா? பெண்களான எங்களுக்கும் உள்ளமும் உணர்வும் உண்டு.  இப்பொதுதான் நான் சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்கத் தொடங்கி இருக்கிறேன்.  எனக்கு இனி உங்களை ஒரு போதும் வேண்டாம்.” என்று கூறி அவரைத் திருப்பி அனுப்பி சுதந்திரமாக வாழத் தொடங்குகிறார்.

எழுதி இயக்கி இருப்பவர் என். கே. முகம்மது கோயா.  தயாரித்தவர் பிஜு.  ரமேஷ் நாராயாணனின் இசை கேட்கும்படியாக உள்ளது.  எம் டி ராதாகிருஷ்ணனின் ஒளிப்பதிவும் அருமை.  ஆலிஃபின் தாயாக வரும் லெனா நன்றாக நடித்திருக்கிறார். அவரது தாயாக வரும் ஜீனத்துக்கு கிடைத்த நல்ல ஒரு கதாப்பாத்திரம். இதை மிகவும் பக்குவமாகக் கையாண்டு கைதட்டல் வாங்குகிறார் ஜீனத்து.  பழங்கால நாடக நடிகையான நிலம்பூர் ஆயிஷாவின் நடிப்பும் அருமை.  அவரது கணவனாக வரும் நெடுமுடி வேணு மத தீவிரவாதிகளால் கொல்லப்பட்ட இஸ்லாமிய மத பண்டிதரான சேகன்னூர் மௌலவியை நம் நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறார். மத மதில்களுக்குள் நின்று கொண்டே இது போன்ற சீர்திருத்தங்கள் தேவை என வாதிடும் இது போன்ற திரைப்படங்களை, முகம்மது கோயா போன்ற இயக்குனர்கள் எடுத்து சமூகம் வித்தியாசமாக விமர்சன புத்தியுடன் செயல்பட வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்த வேண்டும். அப்போதுதான் கலையும், எழுத்தும் சமூக சீர்திருத்தத்திற்கு இன்றியமையாதவை என்பதை நிலை நாட்ட முடியும்.

படங்கள் - கூகுள்

ஆவியுடன் நாங்கள் – “காதல் போயின் காதல்” அனுபவம்

     

ஆவியும் காமேரா அஸ்வினும்

    நண்பர் ஆவியுடனான எங்கள் பந்தம் பதிவர் குடந்தை ஆர்.வி சரவணன் அவர்களின் புத்தகம் “இளமை எழுதும் கவிதை நீ” வெளியீட்டின் போது ஓரிரு வார்த்தைகளில் ஆரம்பித்தது. பின்னர் ஆவி அவர்களின் “ஆவிப்பா” புத்தக வெளியீட்டின் போது அது சற்று விரிவடைந்து, வலைத்தளத்தில் இடும் கருத்துக்கள் மூலம் இன்னும் விரிவடைந்து, பின்னர் துளசியின் பரோட்டா கார்த்திக்கில் அவரைப் பங்கெடுக்கச் செய்ய எங்கள் நட்பு விரிவடைந்தது. அப்போது சரவணன் அவர்கள் எங்களுக்கு நெருங்கிய நண்பராக இருந்ததால், அவரது முதல் குறும்படமான “சில நொடி சினேகம்” படத்தில் ஆவி கதாநாயகனாக அறிமுகம் ஆன போது, அதில் துளசியும், கீதாவும் பங்கெடுக்க, துளசியும், ஆவியும் கோயம்புத்தூரிலிருந்து ஒரே ரயிலில் பயணிக்க, அன்று ஆவியும், துளசியும் இரவு தூக்கத்தைத் தியாகம் செய்து, சினிமா பற்றி நெடு நேரம் பேசிக்கொண்டுவர, அப்போது ஆவி, ஆவியுடனான நட்பு இன்னும் நெருக்கமானது எனலாம்.  ஆவி, கீதாவை, கீதா சேச்சி என்று அழைக்கும் அளவு!

        அதன் பின்னர் ஆவி தனது முதல் குறும்படத்திற்காக, இரு கதைகளை அனுப்ப, அதில்  “காதல் போயின் காதல்” கதையை எங்கள் குழு பரிந்துரைக்க, காதல் போயின் காதல் முடிவானது.  கதையைக் குறித்து எங்களுடன் கருத்து பகிர்ந்துக் கொண்டு, அதனது கதையை எங்களை வாசிக்கச் சொல்லி, திரைக்கதை அனுப்ப, அதைப் பற்றிய கருத்துப் பரிமாற்றங்களின் வழியாக எங்கள் நட்பு வளர்ந்து நெருங்கியது.  ஆவி முதலில் எழுதிய திரைக்கதையில் அதன் நாயகி எதிர்மறை கோணத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளது என்றும், அதன் முடிவு அவ்வளவு சரியாக இல்லை என்றும் துளசி நினைக்க, பின்னர் பலரும் அதே கருத்தைத் தெரிவிக்க, ஆவி சற்றே கதையை மாற்றி நாயகி ஒரு நல்ல நேர்மறை கதாபாத்திரமாக வடிவமைத்தார்.  கீதாவிற்கு அதில் உடன்பாடில்லை என்றாலும், பெரும்பான்மையோர் அளிக்கும் ஓட்டுதானே செல்லுபடியாகும்!

நண்பர் ஆவியும், துளசியும் பாலக்காட்டில்

        திரைக்கதையை எழுதி முடித்து எங்கள் குழுவினருக்கு அதை அனுப்பி எங்கள் கருத்துக்களைக் கேட்ட சமயம், கீதா கோயம்புத்தூருக்குப் பயணம் மேற்கொள்ள, ஆவியும், கீதாவும் துளசியைப் பாலக்காட்டில் சந்தித்துக் கதையை விவாதம் செய்ய, துளசி கதையை ஷாட் பை ஷாட் வாசித்து அதற்கான காமெரா கோணம், எப்படி எடுக்க வேண்டும், எப்படி எடுத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்றும், கதாபாத்திரங்களைப் பற்றியும், விபத்துக் காட்சி எப்படிப் படமாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் பல விஷயங்களைப் பகிர்ந்தார்.  அந்த அனுபவம் மிகவும் இனிமையான ஒரு அனுபவம்.

        அடுத்து அந்தத் திரைக்கதையின் முதல் கதைக் களம் மாற்ற வேண்டியதாகிப் போனது, அங்கு படம் பிடிக்க மிகவும் அதிகமான ரேட் கேட்கப்பட்டதால்.  பின்னர் ஒரு பூங்கா என்று முடிவு செய்யப்பட்டது.  திரைக்கதையும் மெருகேற்றப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தது.  ஆவி, அதற்காக மிகவும் உழைத்தார் எனலாம்.  திரைக்கதை எழுதும் ஃபார்மாட் முதல் கூகுளில் தேடி எடுத்து அதில்தான் அவர் எழுதினார்.  இப்படியாகக் கதை மெருகேற்றப்பட்டு, கதாநாயகன், நம் ஷைனிங்க் ஸ்டார் சீனு, கதையில் வரும் குட்டிப்பையன், பதிவர் கார்த்திக் சரவணன் அவர்களின் மகன் ரக்ஷித், நாயகனுக்கும், நாயகிக்கும் நல்ல பரிச்சயமான ஒரு காஃபி விற்கும் மனிதராகத் துளசி, கார் டிரைவராக குடந்தை ஆர் வி சரவணன், நாயகனின் நண்பர்கள், இப்படி எல்லோரும் முடிவாக்கப்பட்ட நிலையில் கதைக்கு மிகவும் தேவையான நாயகி கிடைப்பதில் மிகவும் சிரமம் இருந்தது.  அதுவும் ஒரு சிறு பையனின் தாயாக நடிக்க வேண்டும் என்றதும் மிகவும் யோசித்தார்கள், பின்வாங்கினார்கள். நாயகி இல்லாமல், நிழலை வைத்தே படம் எடுத்துவிடலாம், அல்லது காமெரா, நாயகியைக் காண்பிக்காமல் கூடப் படம் எடுத்தால் என்ன என்றெல்லாம் ஆவியும், கீதாவும் விவாதித்தாலும், கதாநாயகி கிடைத்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும் என்றும் தோன்றியது. இறுதியில் மதுவந்தி முடிவானார்.  அதே போன்றுதான் காமெரா விற்கும் முதலில் சரியாக அமையாமல், பின்னர் மதுவந்தியின் நண்பர் அஸ்வின் எங்கள் குழுவிற்குப் பிடித்து விட அவர் முடிவானார்.

        படப்பிடிப்புத் தேதியை ஆவி முன்னரே முடிவு செய்துவிட்டார். எங்களை மிகவும் கவர்ந்த விஷயங்கள். எல்லாமே அவர் மிகவும் அழகாகத் திட்டமிட்டே செய்தார் என்றால் அது மிகையாகாது.  கதாநாயகி கிடைக்காத போது கூட, ஆவி, டென்ஷனை வெளியில் காட்டாமல், மிகவும் அமைதியாக அதை எப்படி சமாளிக்கலாம் என்று வித்தியாசமாக யோசித்தார். தொடர்பு கொள்வதிலும், ஒருங்கிணைப்பிலும் அவரது திறமை பளிச். பலரது கருத்துக்களைக் கேட்டாலும், தேவைப்பட்ட கருத்துக்களையும், யோசனைகளையும், திறந்த மனதுடன் ஏற்றுக் கொண்டு அணுகியும், அதே சமயம் சில இடங்களில் தனது முடிவில் உறுதியாக இருந்ததும் எங்களை மிகவும் கவர்ந்தது.

 

        படப்பிடிப்புத் தொடங்கும் முன், இரு முறை ஒத்திகைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்து அதையும் நடத்தினார்.  ஒத்திகை அனுபவம் மிக மிக ஒரு ரசனையான அனுபவம். பதிவர் அரசனும் எங்களுடன் இருந்து ஒத்திகை பார்க்கும் போது அவர் பல நகைச்சுவைத் துணுக்குகளை அள்ளி வீசி அந்த இடத்தையே மிகவும் கலகலப்பாக வைத்திருந்தார். படப்பிடிப்பு நாள் நெருங்கிட, துளசியும் அவரது மனைவியும் முதல் நாளே கீதாவின் வீட்டிற்கு வந்து தங்கினர்.  படம் முடிந்த உடன், துளசியாலும், மதுவந்தியினாலும் மீண்டும் டப்பிங்கிற்கு வர முடியாத காரணத்தினால், கீதாவின் வீடு டப்பிங்க் தியேட்டர் ஆனது.

        எடிட்டிங்கிற்கும் ஆவியின் நண்பர் திரு முல்லை வேந்தன் என்பவர் முடிவாக, கீதாவுக்கு அந்த அனுபவமும் கிடைத்தது, ஆவியால்.  ஆவியின் இந்தப் படத்தின் மூலம் கீதா நிறைய கற்றுக் கொள்ள முடிந்தது என்பதால் ஆவிக்கு கீதாவின் இதயம் கனிந்த நன்றிகள் பல!  அதற்கு முடிவில்லை.  இறுதியில் ஆவிக்கு இதில் பாடலும் வந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று தோன்ற, திரு முல்லை வேந்தன் அவர்களின் நண்பர் திரு ரவி என்பவர் முடிவானார்.  அவரும் வளர்ந்து வரும் இசையமைப்பாளர்.  கீதாவுக்கு அவருடைய அறிமுகமும் கிடைத்தது என்றால் அதற்கும் ஆவிதான் காரணம்.

    

 ‘

        ஆவி மிகவும் தேர்ந்த பாடலாசிரியர் என்றும் சொல்லலாம்.  அருமையான வரிகள். அதற்கு அந்தப் பல்லவிக்கு மெட்டு அமைத்தவரும் ஆவியே.  அதை ஆவி பாடிக்காட்ட, அதை கீதா உள்வாங்கிப் பாட, இசையமைப்பாளர் திரு ரவி அவர்கள் அதற்கு மெருகேற்றி இசை அமைக்க...ஆவி கீதாவைப் படத்தில் பாட வைக்க, கீதாவுக்கு மிகவும் சந்தோஷம்.  அதற்கு சில நாட்களுக்கு முன் தான் துளசி தனது படத்திற்கு வேண்டி லிங்காஷ்டகம் கேட்க அதை, கீதாவும், ஆவியும் பாடி பதிவு செய்தனர். அதுவே கீதாவுக்கு முதல் அனுபவம்.  இரண்டாவதாக ஒரு படத்தில் பின்னணி இசை பாடுவது போல, ஆவியின் படத்தில் பாடியது கீதாவுக்குப் புது அனுபவம்தான்.  ஆவி, கீதாவிற்கு இத்தகைய ஒரு நல்ல அனுபவத்தையும், வாய்ப்பையும் அளித்த ஆவிக்குக் கீதாவின் கோடானு கோடி நன்றிகள்.  எத்தனை நன்றிகள் உரைத்தாலும், எத்தனை முறை அதைச் சொன்னாலும் அதற்கு முடிவில்லை. தீராது!

        ஆவியுடனான அவரது படத்தில் ஏற்பட்ட எங்கள் அனுபவம் மிக மிக இனிமையானது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. இப்போதும், ஆவி பாடல் எழுதி, மெட்டும் அமைக்க அதை சற்று மெருகேற்றி கீதா பாட, இப்படியாக ஒரு சுகராக அனுபவம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. ஆவி, மிக அருமையானப் பாடல் வரிகள் எழுதி, முறையாகப் பாட்டு கற்றுக் கொள்ளாமலேயே அதற்கு மெட்டு அமைப்பது மிக ஆச்சரியமான ஒரு விஷயம்.  ஆவியை,  டி ஆர் போன்று ஆவி, என்றுதான் நாங்கள் சொல்லுவோம்.

        இப்படியான ஒரு நட்பும், அனுபவம் எங்களுக்கு அவருடன் ஏற்பட்டு பல விஷயங்கள் நாங்கள் கற்றுக் கொள்ள இந்த அனுபவங்கள் உதவியது என்றால் அது மிகையாகாது.

        ஆவி, உங்கள் முதல் குறும்படமே, சிறப்பாக வந்தமைக்கு (சில குறைபாடுகள் நாம் அறிந்தவையே என்றாலும், தவிர்க்க முடியாத  காரணங்களால் அவற்றைக் களைய முடியாமல் அமைந்தாலும், )  எங்கள் இதயம் கனிந்த, மனமார்ந்த நல் வாழ்த்துக்கள்!  தாங்கள் மேலும் மேலும் சிறந்த படங்கள் அளிக்க எங்கள் வாழ்த்துக்கள்! உங்களுடன் எங்களுக்கு ஏற்பட்ட இனிமையான அனுபவத்திற்கும், நட்பிற்கும், புதிய நல்ல அறிமுகங்களுக்கும், நீங்கள் எங்களுக்கு அளித்த வாய்ப்பிற்கும், மனமார்ந்த நன்றிகள் பல எங்கள் இதயத்திலிருந்து! மிக்க மிக்க நன்றி ஆவி! 

ஆபத்துக்குப் பாவம் இல்லைதான் என்றாலும், இது தவறு....

 கோபி, ஒடிஸா மாநிலத்தில் ஜெகத்சிங்க்பூர் அருகே, பிஜாங்கிலுள்ள ஆரம்ப சுகாதார மருத்துவமனையில் துப்புரவுத் தொழிலாளியாகப் பணிபுரிபவர்.  5 மருத்துவர்கள் பணி புரிய வேண்டிய அங்கு, 3 மருத்துவர்கள் மட்டும் உள்ளதால், மருத்துவமனையில் மருத்துவர்கள் காலில் சக்கரத்தைக் கட்டிக் கொண்டுதான் மருத்துவம் பார்க்கிறார்கள். இருந்தாலும், கடந்த வாரம் பௌலாங்க் எனும் கிராமத்தைச் சேர்ந்த அமிதா என்பவர் ஒரு ஆண் குழந்தையைப் பெற்ற போது அவருக்கு மருத்துவ உதவி வழங்க அச்சமயம் அங்கு மருத்துவர் இல்லை. ஆனால், திறமை வாய்ந்த ஒரு செவிலித்தாய், அச்சமயம் அங்கு இருந்ததாலும், அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லாததாலும் பிரச்சினை இல்லாமல் அமிதாவின் பிரசவம் நடந்தது. 

ஆனால் அதன் பின் ஏற்பட்ட, ரத்தப் போக்கு, தனியே தையல் போடக் கூடிய தைரியத்தை அவரிடமிருந்து அபகரித்தே விட்டது.  செய்வது அறியாது திகைத்து நின்ற அவருக்குத் தைரியம் சொன்ன கோபி, அத்துடன் இல்லாமல் அவருடன் சேர்ந்து தைத்து (அவரே தனியாகத் தையல் போட்டதாகவும் சொல்லப்படுகிறது!) எப்படியோ ரத்தப் போக்கை நிறுத்தி, அவரின் உயிரைக் காப்பாற்ற உதவியிருக்கிறார். ஆபத்தைத் தவிர்த்து, அமிதாவின் உயிரைக் காப்பாற்றிய கோபியை அப்போது எல்லோரும் பாராட்டினாலும், துப்புரவுத் தொழிலாளியின் இச் செயலுக்கு எதிராக அமிதாவின் வீட்டார்களே மறு நாள் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளுக்குப் புகார் கொடுத்து விட்டார்கள். அதன்பின், அமிதாவைப் பரிசோதித்த மருத்துவர் கொடுக்கப்பட்ட சிகிச்சையும், இடப்பட்டத் தையலும் சரியாகத்தான் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்று கூறி அமிதாவின் உறவினர்களிடம் பயப்பட ஒன்றுமில்லை என்று தைரியம் அளித்திருக்கிறார். 

இறையருளால் கிருமித் தொற்று எதுவும் அமிதாவுக்கு ஏற்படாமல் இருந்தால் சரி. தனக்கு எதிரான நடவடிக்கைக்குப் பயந்து கோபியும், செவிலித்தாய் தான் தையலிட்டார் என்றும், தான் அவருக்கு உதவி மட்டுமே செய்தேன் என்றும் சொல்லி இருக்கிறார். எனவே கோபிக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்க வாய்ப்பில்லைதான்.  ஆனாலும், இது போன்ற சம்பவங்கள் ஏற்படாமல் இருக்க ஒடிசா மாநில மருத்துவத் துறை தேவையான மருத்துவர்களை அச் சுகாதார மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி மீண்டும், கோபி இது போல் ஆபத்துக்காத்தானாக மாறி ஒரு பிரசவம் பார்க்கவோ, தையலிடவோ, அறுவைச் சிகிச்சை செய்யவோ வேண்டிய சூழல்கள் ஏற்படாமல் தவிர்ப்பார்கள் என்று நம்புவோம். இது போன்று எத்தனை கிராமங்களோ?! இந்தியா வல்லரசு நாடாகிவிடும்?!

பின் குறிப்பு:  அடுத்த பதிவு ஆவியின் குறும்படத்தில் எங்களின் அனுபவம்.  இன்னும் எழுதி முடிக்காத காரணத்தால் அடுத்த பதிவு.

படங்கள் : இணையம்.