வியாழன், 2 ஜூன், 2016

நாங்களும் சந்திப்போம்!!! சந்திப்பு - 2

இது அவர்களது ஐடென்டிட்டி ஸ்கானிங்க் சம்பிரதாய பரிசோதனைகள். அது முடிந்ததும்... அடுத்தது என்ன என்று முந்தைய பதிவில் முடித்திருந்தேன். இதோ தொடர்கின்றது...

ஜூலி எங்கே? என்று ஸன்னி வினவ

இதப் பார்டா வந்தவுடனே ஆர்வத்தோடு ஜூலி எங்கே என்று கேட்பதை...-

ஹேய் சும்மாதான் கேட்டேன்...உடனே கதை கட்டிவிடாதே....சரி ஜெஸ்ஸி, டைகர், ரஜ்ஜு எங்கே? 

இதோ நீ கேட்ட ஜூலி.
                                                                   கரந்தை சகோவின் செல்லம் ஜீலி

இவன் தான் டைகர். 
   எங்கள்/துளசியின் செல்லம் டைகர்
கண்ணழகி : ஜெஸ்ஸி ஒரு பட்டாளத்தையே அழைத்து வந்திருக்கிறாள், அவர்கள் ஊர்  சுற்றிப் பார்க்கவாம். இங்குதான் இருக்கிறாங்க்.....அடடா இந்த ஜெஸ்ஸியை காணவில்லையே..  இந்த ஜெஸ்ஸி, கருவாண்டியுடன் போயிருப்பாள். ஐயையோ! ரஜ்ஜுவையும் காணவில்லை அவனும் அவர்களுடன் போய்விட்டானோ. பூனையர்களாச்சே. ஒரு வேளை ரஜ்ஜுவின் அம்மா துளசி ஆண்டி இங்கு ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருக்காங்களோ!! வாங்க,  தேடிக் கொண்டே நடப்போம்..

ஸன்னி : கருவாண்டியா? அவன் யார்? ஜெசியின் ஆண் தோழனா? 

கண்ணழகி : அது தெரியாது. வீட்டைவிட்டு ஒரு முறை அவளை ஏமாற்றிக் கூட்டிக் கொண்டுப் போய்விட்டான். இந்த ஜெஸ்சியும் வீட்டுக்கு எப்படி வருவது என்று தெரியாமல் கருவாண்டியைத் திட்டிக் கொண்டே வந்து கதவைத் தட்டவும்... ஜெசியோட அம்மா ஏஞ்சலின் பாவம் பயந்து போய் திருடன் என்று நினைக்க...

டைகர் : ஹ்ஹாஹ்ஹ....அப்ப ஜெஸ்ஸி செம ஆட்டம் போடுவாள் போல. சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறதே!

கண்ணழகி : டைகர்! வாய் விடாதே....உன் ஆட்டத்தை அப்புறம் சொல்கிறேன். இப்பவும் எங்கேயாவது போயிருப்பார்கள்..
ஸன்னி : ஓ! அப்போ ஜோடியா...அதான் இருவரும் பிரியாமல் சேர்ந்து வந்திருக்கிறார்கள் போல...--

ரஜ்ஜு - நியூசிலாந்து துளசி அக்காவின் செல்லப் பிள்ளை 

கண்ணழகி : ஏஞ்சல் அம்மாவைக் கேட்டால்தான் தெரியும்.....ஹேய் அங்கே பார் ஓரு பெரிய பொம்மை மேல் ரஜ்ஜு ஏறி உக்காந்திருப்பதை....டேய் ரஜ்ஜு வாடா...

Jessie :)
ரஜ்ஜு : ஜெஸ்ஸிய தேடுகின்றீர்களா? ஏஞ்சலின் அம்மா அவங்க தளத்துல... "வான்டட்" அப்படினு ஜெஸ்ஸியோட ஃபோட்டோ போட்டுருக்காங்களா.....நானும் தேடிக் கொண்டே வந்தேன்.

டைகர், ஜூலி : இதெல்லாம் உனக்கு எப்படித் தெரியும்? ரஜ்ஜு?

ரஜ்ஜு ப்ளாக் எல்லாம் வாசிக்கின்றான்

ரஜ்ஜு : நான் எங்க துளசி அம்மா ப்ளாக் எழுதும் போது நானும் கம்ப்யூட்டரில் ஏறி உட்கார்ந்து வாசிப்பேன் தெரியுமா? ஹிஹிஹி

கருவாண்டியும், தோழி ஏஞ்சலினின் செல்லம் ஜெஸ்ஸியும்
ரஜ்ஜுவுடன் பேசிக் கொண்டே போக, அங்கு ஒரு கடையில் சுண்டெலி பொம்மை தொங்கிக் கொண்டிருந்ததை,  வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஜெஸ்ஸியையும், கருவாண்டியையும், அவர்களது தோழர்களான பிரபு, சிம்பு, அசா (அரவிந்த்சாமி) எல்லோரையும் பார்த்து, ஸன்னி, ஜூலி, டைகர் சிரிக்க....,

ஜெஸ்ஸியின் தோழர்கள்
சிம்பு
chimpu :)
அசா-அரவிந்த் சாமி                                                                                           பிரபு









ஜூலி : அது உண்மையான எலினு நினைச்சு டாம் அண்ட் ஜெர்ரி விளையாடலாமானு வேடிக்கை பாக்கறீங்களா..ஹ்ஹ்ஹ் அது பொம்மை

ரஜ்ஜு : எனக்கு அது முன்னாடியே தெரியுமே அதான் நான் அந்த யானை பொம்மை மேல் உட்கார்ந்துவிட்டேன் 

ஜெஸ்ஸி :  என்ன நக்கலா? எங்களுக்கும் தெரியும்.  எப்படி இப்படி உண்மை எலி போல இந்த மனிதர்கள் செய்திருக்கிறார்கள் என்றுதான் வேடிக்கை பார்த்தோம்.  

டைகர் : பாரு! மீசையில் மண் ஒட்டாது !!

எல்லோரையும் இழுத்து வண்டியில் ஏற்றிக் கொள்வது எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. ஜெஸ்ஸியின் தோழர்கள்  ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்கக் கிளம்பிய போது...கண்ணழகி ஸன்னியை அறிமுகப்படுத்துகிறாள்

கண்ணழகி : சிம்பு, பிரபு, அசா!! இவன் தான் ஸன்னி. நியூஜெர்சியிலிருந்து வந்திருக்கிறான். நீங்களும் எங்களுடன் எங்கள் அகத்திற்கு வந்துவிட்டு அப்புறம் ஊர் சுற்றிப் பார்க்கச் செல்லுங்கள். ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு இருக்கிறது. 
எனவும் அவர்களும் வந்தார்கள்.

ஸன்னி :  கண்ணழகி! உன் சகோதரி ப்ரௌனி இப்போது எங்கிருக்கிறாள்? அவளும் வருவாள்தானே? 

கண்ணழகி : ஸன்னி அவளைப் பற்றிப் பேசாதே. எனக்கும் அவளுக்கும் ஆகாது. பங்காளிச் சண்டை. 

ஸன்னி : பங்காளிச் சண்டையா அப்படின்னா? 

ஜூலி : ஓ! நீ குட்டிக் குழந்தை அதுவும் அமெரிக்கா இல்லையா! உனக்கு இதெல்லாம் தெரியாது 

ஸன்னி : பரவாயில்லை நான் அவளையும் பார்க்க வேண்டும்...

கண்ணழகி : (மைன்ட் வாய்ஸ்: ம்ம்ம் இந்த ஸன்னிக் குட்டி ரொம்ப நல்லவனா, சமத்துப் பையானா இருக்கானே!) நீ சொல்லுவதால் சரி. ஆனால் அவள் நாம் பேசும் இடத்திற்கு வரக் கூடாது.   அறையில்தான் இருக்க வேண்டும்.- 

ஜெஸ்ஸி : ஓ! அந்த அளவிற்குப் பகையா? உன்னுடன் கூடப் பிறந்தவள் அல்லவா?  

கண்ணழகி : அந்தக் கதையை அவளிடமே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்......அகம் வந்துவிட்டது.... 
வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அந்தச் சமயம் பார்த்து, வென்ற கட்சியும், எதிர்க்கட்சியும் சரவெடிகள் வெடிக்க அவ்வளவுதான்  எல்லோரும் பயந்து, உடம்பு நடுங்க ஓடி ஒளிந்து கொண்டார்கள்

சரி அவர்கள் எல்லோரும் கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு வரட்டும். அதுவரை நீங்களும் காத்திருங்கள். அடுத்து ஒரு விழா. மறக்காமல் வந்துவிடுங்கள்!

தொடரும் விழாவில் சந்திப்போம்....

நிழற் படங்களுக்கு நன்றி : ஏஞ்சலின், துளசி டீச்சர்/அக்கா, சகோ கரந்தையார், சகோ மதுரைத் தமிழன் 

-----கீதா


(பெரும்பாலும் இரவிலும் பகலிலும் கூட வோல்டேஜ் பிரச்சனையால் நெட் போய்விடுவதால் நெட் வரும் போது பதிவிட வேண்டிய நிலைமை. உடன் உடன் பதிவிடுவதற்குப் பொறுத்துக் கொள்ளவும்.)

நாங்களும் சந்திப்போம்!!! சந்திப்பு - 1

பதிவர்கள் நீங்கள் மட்டும்தான் சந்திப்பீர்களா? நாங்களும் சந்திப்போம் என்று கிளம்பிவிட்டார்கள் பதிவர்கள் சிலரின் செல்லங்கள்.

எங்கள் வீட்டில் எங்கள் செல்லம் கண்ணழகிக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு.

ஹலோ...

சகோ மதுரைத் தமிழனின் செல்லப்பிள்ளை ஸன்னி

ஹலோ இஸ் இட் கேன்னி (Kanny)? ஐ ஆம் ஸன்னி ஃப்ரம் நியூஜெர்சி

எங்கள் செல்லம் கண்ணழகி

ஹை! ஸன்னி!!!.....எப்படி இருக்கிறாய்? (மைன்ட் வாய்ஸ்...இதப்பார்டா அமெரிக்காலருந்து பேசறானாம் பீட்டர் விடரான் பாரு!) நான் கண்ணழகி. கேன்னி இல்லை. அமெரிக்கா என்றால் பீட்டர் விடணுமா? உங்க அப்பா தமிழில்தானே பேசுகிறார்.  எழுதுகிறார். அப்புறம் என்ன? நீயும் தமிழில் பேசு. 

(அடேங்கப்பா நாடகத் தமிழாக இருக்குதே. ம்ம்ம் சமாளிப்போம்) ஓ! மன்னித்துவிடு கண்ணழகி. இங்கு எல்லாம் பத்மநாபனை Paddy  ஏன்றும், மாதவனை மேடி என்றும் தான் கூப்பிடுவார்களா, அதான். சரி... நம் அம்மா, அப்பா எல்லோரும் ப்ளாகர் சந்திப்பு, புத்தக வெளியீடு என்று இடையிடையே  சந்திக்கின்றார்கள்  இல்லையா.!? நாமும் ப்ளாகர் செல்லங்கள் சந்திப்பு என்று சந்தித்தால் என்ன?

சந்திக்கலாம்தான். நீ, ஜெஸ்ஸி, ரஜ்ஜு, எல்லாரும் எங்கள் ஊருக்கெல்லாம் வருவீர்களா?  உங்கள் ஊரில் பொதுச் சுகாதாரம் மிகவும் நன்றாக இருக்கும் என்று அங்கிருக்கும் இந்திய மக்கள் எல்லாம் பெருமை பேசுவார்கள். அவர்கள் இங்கு வந்தால் பிஸ்லேரி தண்ணியையே காய்ச்சித்தான் குடிப்பார்கள். இங்கு வந்தால் உங்களுக்கு இங்குள்ள வியாதி ஏதேனும் தொத்திக் கொள்ளும் பயம் இருக்குமே....

உங்கள் ஊரில் ஒரே குப்பையாக இருக்குமாமே.... பார்வோ, டிஸ்டெம்பர் எல்லாம் எளிதாகத் தொத்திக்குமாமே....அப்புறம் உங்கள் ஊரில் நம்மவர்கள் என்னைப் பார்த்தால் கடித்துவிடுவார்களா? ரேபிஸ் வந்துவிட்டால்? என் அம்மா, அப்பா, அக்கா எல்லாரும் பாவம். ஆனால், எனக்குத் தடுப்பூசி போட்டிருக்கிறார்கள்தான். இருந்தாலும் கொஞ்சம் பயம்தான்.  உனக்கும் தடுப்பூசி போட்டிருக்குத்தானே?

ஹலோ என்ன ரொம்ப அலட்டுகிறாய்! அமெரிக்காவில் மட்டும்தான் ஊசி போடுவார்களா? இங்கும் எங்களுக்குப் போடுவார்கள்.  நீ எங்கள் வீட்டிற்குத்தானே வருவாய். எங்கள் டாக்டர் அண்ணன் பார்த்துக் கொள்வார். உன்னைப் பத்திரமாகத் திரும்ப அனுப்பி வைப்பார்.

என்னது உங்கள் அண்ணன் டாக்டரா! அப்போ நான் உங்கள் வீட்டிற்கு வர மாட்டேன். பிடித்து வைத்து ஊசி போட்டுவிடுவார்...

ஹேய் எங்கள் வீடு உனக்கு ரொம்ப பாதுகாப்பு. அண்ணன், அம்மா மிகவும் கொஞ்சுவார்கள்.  அண்ணன் ஊசி போட்டாலும் ஸ்பெஷல் சாப்பாடு எல்லாம் கிடைக்கும்.  ஆனால் டயட் தான். பிஸ்கட் கவர் பிரிக்கும் சத்தம் கேட்டு, தருவார்களா என்று சும்மா நீ வாலாட்டி ஜொள்ளுவிட்டு அலைந்தாலும் கிடைக்காது. தர மாட்டார்கள்.

எலும்புத் துண்டு கிடைக்குமா. உங்கள் வீட்டுல சைவம் இல்லையா?

ஓ! கிடைக்குமே! சைவம்னா அவர்கள் மட்டும்தான். எனக்கு எல்லாம் பெடிக்ரீ நான் வெஜ் தான் தருவார்கள். அப்பப்போ போன் (bone) கிடைக்கும், சிக்கன் பௌச் கிடைக்கும். நீ வா உனக்கும் அண்ணன் தருவார்.

ஹை! அப்ப நான் உங்கள் வீட்டுக்குத்தான் வருவேன்....

யுகேயிலிருந்து ஜெசி பூனையரசி, நியூஸ்லான்ட்லருந்து ரஜ்ஜு பூனை அரசன், கரந்தையிலிருந்து ஜூலிக் குட்டி, அப்புறம் துளசி அங்கிளின் டைகர், எல்லாரும் வருகின்றார்கள். நமக்குப் பூனையார்கள் கொஞ்சம் அலர்ஜிதான். பரவாயில்லை சமாளித்துக் கொள்வோம்..

அதெல்லாம் சமாளித்து விடலாம். வெல்.! கண்ணழகி, நான் நாளைக்குப் புறப்படுகின்றேன்.

சரி நீ எப்படி வருவாய்? உன் அப்பா மாதிரி டூப்பில் வருவாயா? இல்லை ஒரிஜனலாக வருவாயா. எதற்கு கேட்கிறேன் என்றால் நான் உன்னை விமான நிலையத்தில் கண்டு பிடிக்க வேண்டுமே அதான்....

ஹஹஹ நான் என் அப்பா போல் இல்லை. ஒரிஜனலாகத்தான் வருவேன்....ஆனால் டூப்பென்று சொல்லுவேன். அது சரி நீ தான் என்னைப் பார்த்ததே இல்லையே அப்புறம் எப்படி நான் தான் ஸன்னி என்று சொல்லுவாய்?

(மைண்ட் வாய்ஸ்)
அப்பா....2 கால்... 8 அடி பாய்ந்தார்னா... செல்லப்பிள்ளை 4 கால் 32 அடி பாய்ந்துவிடுவான் போல. கணக்கு ஓகேயா?! மேற்குல இருக்கற அம்மாவின் ஃப்ரென்ட் கணக்குப் பிள்ளைதான் சொல்ல வேண்டும்.

ஹலோ! நாங்கள் பொய் சொல்ல மாட்டோம்.....எங்கள் குடும்பம்  “அவர்கள் உண்மைகள்”. அதிருக்கட்டும், உனக்கு இங்கிருந்து என்ன வேண்டும். 

(யப்பா மைன்ட் வாய்ஸ் கூட இவனுக்குக் கேட்டு விடுகிறது.  மதுரைத் தமிழன் அங்கிள்கிட்ட வளர்ந்தால் இப்படித்தான் போல.....நாம் வாய் கொடுக்காமல் ஜாக்கிரதையாதான் இருக்கணும்...ம்ம்ம்)

நீ பெட்டி எல்லாம் கொண்டு வரலாமா? என்றால் உங்கள் ஊரில் நாம் சாப்பிடும் சாக்கலேட் கிடைக்குமாமே அதை வாங்கிக் கொண்டு வா. இங்கு நம்மவர்களுக்குக் கொடுக்கலாம்.

ஓகே! டன்! விமான நிலையத்திற்கு வந்துவிடு. என்னைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தில் ரன்வேயில் வந்துவிடாதே. உங்கள் ஊரில் நிறைய நம்மவர்கள் ரன்வேயில் ஓடி வந்துவிட ஃப்ளைட் எல்லாம் தாமதமாகிறதாம். அப்புறம் நான் வரும் விமானம் இறங்க முடியாமல் சுத்திக் கொண்டே இருக்கும். ஒழுங்காக வெளியில் காத்திரு.

ஹேய்! எனக்கும் தெரியும்.....நீ தம்மாத்துண்டு ஜுனியர். 7 1/2 வயதாகிய என்னைக் கலாய்க்கிறாய் நேரில் வா பார்த்துக் கொள்கின்றேன்.

ஸன்னி செம ஸ்டைலாக வந்து இறங்குகிறார். கண்ணில் கூலிங்க்ளாஸ், கழுத்தில் டை, காலில் ஸாக்ஸ் என்று....

கண்ணழகிக்கு அதைப் பார்த்து ஒரே ஆச்சர்யம்.....ம்ம் இதற்கொன்றும் குறைவில்லை. கையில் பை, கழுத்தில் ட்டை, வாயில் பொ.......இல்லை இல்லை அவர்கள் உண்மைகள். இவனிடம் மாட்டிக்கிட்டு அப்புறம் நம் பாடு திண்டாட்டம்...அடங்கு அடங்கு.) அதே சமயம் குழந்தை போல் இருக்கும் அவனது அழகைக் கண்டுச் சொக்கி நின்றாள்!

இருவரும் மூக்கால் உரசிக் கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் முகர்ந்து பார்த்துக் கொள்கின்றார்கள். இது அவர்களது ஐடென்டிட்டி ஸ்கானிங்க் சம்பிரதாய பரிசோதனைகள். அது முடிந்ததும்...

முடிந்ததும் என்னாயிற்று? அவர்களின் அலப்பறைகள் நீண்டதால் அடுத்து வருகின்றது....

----கீதா

படங்களுக்கு மிக்க நன்றி : ஏஞ்சலின், சகோ கரந்தையார், சகோ மதுரைத் தமிழன். 




ஞாயிறு, 22 மே, 2016

தேர்தல் நாள் - உரிமை, அனுபவம் - நோட்டா-2

நம் உரிமையை, கடமையை நிலைநாட்டும் நாளன்று,  ஒரு சாதரண இந்திய, தமிழ்க் குடிமகளாகிய நான் எனது அடிப்படை உரிமைக்காகப் போராட வேண்டியிருந்ததை நினைத்து எழுந்த எனது எண்ண அலைகளை இந்தப் பதிவு நீண்டு வருவதால் அடுத்த பதிவில் தொடர்கின்றேன். என்று முடித்திருந்தேன். இதோ தொடர்ச்சி....

Image result for nota

நம்மில் எத்தனை பேர் சிறு உடல்நலப் பிரச்சனைகளுக்கேனும் அரசு மருத்துவமனைகளுக்குச் செல்கின்றோம்? நம்மில் எத்தனை பேர் அரசு அலுவகங்களில் சேவைக்குண்டான பணம் தவிர கையூட்டு கொடுக்கமாட்டோம் என்ற உறுதியில் இருக்கின்றோம்? நம்மில் எத்தனை பேர் காவல் நிலையத்திற்குத் தைரியமாகச் சென்று புகார் கொடுக்கின்றோம்.

இன்னும் பல அடுக்கலாம்....மனதில் இருக்கும் எனது நெடுநாளைய கேள்வி. இங்கு நாம் அரசு வழங்கும் சேவைகளைப் பயன்படுத்தி, அதில் ஊழல்கள், குறைகள் நேரும் போது, தனியாகவும், ஒட்டு மொத்தமாககவும், குரல் கொடுத்து எதிர்த்து, ஒரு நல்ல எதிர்க்கட்சி போல செயல்பட்டிருந்தால், செயல்பட்டால் மக்கள் தீர்ப்பே மகேசன் தீர்ப்பு என்பது போல், அரசு அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் மக்களின் சக்தி கண்டு மரியாதை வழங்கியிருப்பார்களோ? ஆனால் நாமோ, “சுயமரியாதையை அரசியல்வாதிகளிடமும், அதிகார வர்க்கத்திடமும் அடகுவைத்து விட்டதால்தான், இங்கு இவர்களின் ஆட்டம் கொடி கட்டிப் பறக்கிறது.” என்று முந்தைய பகுதிக்கு நம் நண்பர் உயிர்நேசன் கொடுத்த கருத்தை வழிமொழியத் தோன்றுகின்றது.

அதே சமயம், நமது அரசின் அடிப்படைச் சேவைகளான பள்ளி முதல், கல்லூரிவரை, நுகர்வோர் நியாய விலைக் கடைகள் முதல் மருத்துவம் வரை, நாட்டைப் பாதுக்காக்க வேண்டிய காவல் உட்பட சீராக மக்கள் பயன்படுத்தும் வகையில் இல்லாமல், ஊழல் புரையோடிக் கிடப்பதாலும் அதை மக்கள் எந்தவிதத்திலும் எதிர்க்காத, எதிர்க்க முடியாத காரணங்களினாலும், அரசின் அடிப்படைக் கடமைகள் தனியார்களுக்குத் தாரைவார்க்கப்பட்டு அதில் அதிகாரவர்கமும், அரசியல்வாதிகளும் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் கோலோச்சி நிற்கின்றனர்.

குறிப்பாகப் படித்தவர்கள், நடுத்தரவர்க்கத்தினர், குரல் கொடுக்காததன் காரணம், பொது இடத்தில் குரல் எழுப்பினால் நமது கௌரவம் பாதிக்கப்படும் என்று கருதுவதாலும், அரசு அதிகாரிகளின் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டிக் குரல் கொடுத்து காவல்நிலையம் வரை செல்ல நேர்ந்தால் நமது வேலைக்கு வேட்டு வந்துவிடுமோ என்ற பயத்தினாலும்தான் என்றே தோன்றுகிறது.

அப்படியே குரல் கொடுத்துப் போராட்டங்கள் செய்தாலும் எந்தப் போராட்டமும் இங்கு வலுவாக இல்லை. எல்லாமே அந்தந்த நேரத்திற்கு மட்டுமே. பின்னர் வலுவற்றுப் போய்விடுகின்றன. ஒருவர் குரல் கொடுத்தாலும் அவருடன் சேர்ந்து ஆதரவாகக் குரல் கொடுக்க யாரும் முன்வராததால், பல விஷயங்கள் தனி மனிதப் போராட்டமாக வலுவற்றுப் போகின்றது. (வெங்கட்ஜி அவர்களும் இந்தக் கருத்தை முன்வைத்துள்ளார் முந்தையப் பதிவில், பின்னூட்டத்தில்.)

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், தேர்தலில் முதலில் எனக்கு வாக்களிக்க விருப்பமில்லைதான். ஏனென்றால், நமது இந்தியக் குடியுரிமை, பிறப்புரிமைக்கான உண்மையான விருப்பத்தை, அடிப்படை உரிமையை, அதாவது எங்களுக்கு நல்ல தலைவர்/ஆட்சி வேண்டும் என்ற உரிமையைப் பதிய முடியவில்லை என்பதால், 100% நல்ல தலைவர் வேண்ட முடியாதுதான் என்றாலும் இருக்கும் தலைவர்களிலேனும் நல்லவர்களில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியவில்லையே என்பதால்...

நாம் போராடினாலும் பந்தாடப்படுவதால். பல இடங்களில் பணம் கொடுத்து காரியம் சாதிக்க வேண்டிய நிலைமை இருப்பதால். அப்படிப்பட்ட ஊழலுக்குத் துணை போக வேண்டியுள்ளதே என்ற வருத்தத்தினால், நாம் நமது விருப்பப்படி ஓட்டுப் போட்டாலும் எந்த மாற்றமும் வரப் போவதில்லை, ஒன்று ஜெஜெ இல்லை முக, இவர்களைத் தவிர யாரும் வரப் போவதில்லை என்பதால் என்று பல காரணங்கள்.

Image result for nota

இது பொதுவாகச் சென்னையில் வாழும் நடுத்தரவர்க்கத்துச் சிந்தனைதான். எல்லோரும் மாற்றத்தை விரும்பினார்கள். குறிப்பாக வெள்ளத்திற்குப் பிறகு. கட்சிகளின் நிலைப்பாட்டினால், இரு பெரும் கட்சிகளில் ஒன்றுதான் மீண்டும் என்பது ஊகிக்க  முடிந்ததால், அட போங்கடா என்று இங்கு ஓட்டுப் பதிவு குறைந்திருக்கலாம்.

எனக்கு நோட்டா ஆர்வம் இருந்தது. நமக்கு எந்த வேட்பாளரும் பிடிக்கவில்லை என்பதை இப்போதைய சூழ்நிலையில், பெரும்பான்மையோர் பதிந்தால், ஒரு வேளை இந்த நோட்டா வாக்குகள், ஓட்டு வாக்குகளை விடக் கணிசமான விகிதத்தில் அதிகமாக இருந்தால், தேர்தல் ஆணையம் பெரும்பான்மையான மக்களின் முடிவை ஏற்று தமிழ்நாட்டை ஆளுனரின் ஆட்சிக்குக் கீழ் கொண்டுவந்தால், அரசியல்வாதிகளுக்கு மக்களிடம் பயமும், மக்களின் மீது மரியாதையும் ஏற்படாதோ, அதனால் நாம் விரும்பும் மாற்றம் படிப்படியாகவேனும் ஏற்படாதோ என்ற ஒரு நப்பாசை மனதில் எழுந்தது. ஆனால் நோட்டாவைப் பற்றிக் கூகுளில் தேடிய போது, அது எத்தனை வருடப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது என்பதும் தெரிந்தது. மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாக இருக்க வேண்டிய நோட்டாவிற்கு எந்தவிதப் பவரும் இல்லை, நம் வாக்கை வேறு ஒருவர் போடாமல் இருக்க மட்டுமே உதவும் என்றும் தெரிந்தது.

(நோட்டா பற்றி மூங்கில்காற்று முரளிதரன் மிக விரிவாகப் பதிவுகள் எழுதியுள்ளார்)

நோட்டா அளிக்காதீர்கள் என்று எனக்குப் பலரும் அறிவுரை வழங்கினார்கள். ஏன் பதியக் கூடாது? பின்னர் எப்படி நமக்கு வேட்பாளர் யாரையும் பிடிக்கவில்லை, நம்மை ஆளும் தலைவர்களைப் பிடிக்கவில்லை என்ற நமது உரிமையைப் பதிய முடியும்? மக்கள் நாம் தானே நமது தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றோம் எனும் போது அந்த உரிமை நமக்கு இல்லையா? அதுவும் கடமைதானே? அப்படி இல்லை என்றால் எதற்காக நோட்டா?

தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்ததும் நோட்டாவுக்கு வந்த 5 லட்சத்திற்கும் மேலான வாக்குகளைக் கண்டு எனக்குச் சற்று மகிழ்ச்சி ஏற்படத்தான் செய்தது. வாக்களித்தவர்கள் பெரும்பாலானோர் இளைஞர்கள். அவர்களுக்கு கட்சிகள், தலைவர்கள் என்பதை விட தாங்கள் நடைமுறையில் சந்திக்கும் ஊழல்களை விரும்பாததால் அதை எதிர்த்துத்தான், மாற்றம் வேண்டும் என்று நோட்டாவிற்கு வாக்கு அளித்திருப்பார்கள் என்று தோன்றுகின்றது. அழகாகத் தெரிவித்துவிட்டார்கள்.

இவ்வளவு ஏன்? இங்கு ஒரு ஓட்டுநர் உரிமம் கூட, நாம் நேரடியாக வட்டாரப் போக்குவரத்து அலுவலகம் சென்று, அந்தச் சேவைக்கான பணம் மட்டும் செலுத்தி நேர்மையான முறையில் வாங்க முடிகின்றதா? சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்? ஓட்டுநர் பயிற்சிப்பள்ளிகள்/ஏஜண்டுகள் மூலம்தானே வாங்க முடிகின்றது? நான் அமெரிக்காவில் ஓட்டுநர் உரிமம் வாங்கிய போது எந்தவித லஞ்சமும் கொடுக்கவில்லை. நேரடியாக அலுவலகம் சென்று, அதன் சட்டத்தைக் கண்டு, தேர்விற்கு உட்பட்டுப் பெற்றதைக் கண்டு வியந்து போனேன்.  

எனக்கே இப்படி இருக்கும் போது, இப்போது பல இளைஞர்களும் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று வருவதால், அவர்களும் அங்கிருக்கும் நல்ல சூழல்களை, மாற்றத்தை இங்கும் விரும்புவார்கள்தானே. அந்த உணர்வில்தான் அவர்கள் நோட்டாவுக்கு வாக்களித்திருக்கலாம் என்றும் தோன்றுகின்றது.

இப்போதைய நோட்டா வாக்குகளைப் பார்த்த போது, நோட்டா வாக்குகள் வேட்பாளர்களின் வாக்குகளையும் விட அதிகமாக இருக்கும் தொகுதியிலேனும் ஆட்சியாளரின் ஆட்சியின் கீழ் அந்தத் தொகுதி வந்தால், நோட்டாவிற்கு இன்னும் பவர் கூடி முக்கியத்துவம் பெறும் அல்லவா? என்ற ஆதங்கம்.

எப்படியோ, நோட்டா வாக்குகளைப் பார்க்கும் போது அதற்கும் மக்கள் முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றார்கள் என்று தெரியவருவதால், எதற்காக நோட்டா பல கடினமான போராட்டங்களுக்குப் பின் கொண்டுவரப்பட்டதோ, அதற்காக, நோட்டாவின் பவரை வலிமையாக்கி உறுதிப்படுத்தினால் அடுத்த தேர்தலிலேனும் நாம் விரும்பும் மாற்றங்கள் ஏற்படலாமே என்று தோன்றுகின்றது.  பார்ப்போம் பொறுத்திருந்து.

-----கீதா

படங்கள் இணையத்திலிருந்து. (பி கு: இதில் எனது அறியாமை இருக்கலாம். என் மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களைப் பதிந்துள்ளேன்..அவ்வளவே...)