பாஹே அப்பாவின் பாதங்களில் வணக்கம்

எங்கள் ப்ளாக் நம் நண்பர் ஸ்ரீராம் அவர்களின் தந்தையும், எழுத்தாளருமான திரு ஹேமாபாலசுப்பிரமணியம் – பாஹே அவர்களின் மறைவு மனதைச் சங்கடப்படுத்தியது. தொடர்ந்து மனதை வேதனைப்படுத்தும் நிகழ்வுகள்.

நண்பர் ஸ்ரீராமின் வீட்டிற்கு கீதா சென்றிருந்த போது ஸ்ரீராம் கீதாவுக்கு, பாஹேவின் “தூறல்கள்” புத்தகத்தைக் கொடுக்க அந்தப் புத்தகம் ஏற்படுத்திய தாக்கம் பல நாட்களுக்கு இருந்தது என்றால் அது மிகையல்ல. நறுக்குத் தெரித்தார் போன்ற சுருக், பளிச் என்ற வார்த்தைகளில் யதார்த்தக் கருத்துகள். தூறல்கள் பல நெத்திப் பொட்டில் பொளேர் என்று அறையும் அளவிற்கு வலிமையான வார்த்தைகள். எங்கள் தளத்திலும் பதிந்திருந்தோம்.

நாங்களும் அவரை அப்பா என்றே சொல்ல ஆரம்பித்தோம். அந்த அளவிற்கு மனதில் பதிந்திருந்தார்/பதிந்திருக்கிறார். பாஹே அப்பாவைப் பற்றிய ஸ்ரீராமின் பதிவுகளையும் நாங்கள் தேடித் தேடி வாசித்தோம்.

சமீபத்தில் அவருக்கு உடல் நலக் குறைவு என்று ஸ்ரீராம் சொல்லியிருந்தார். அல்சிமர் வேறு பாஹே அப்பாவிற்கு.

அதைக் கேட்டதுமே பல நாட்களாக அப்பாவைப் பார்த்துவிட்டு வர வேண்டும், ஒரு முறையேனும் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த எண்ணம் வலுவடைந்தது. ஸ்ரீராமும் நான் மதுரைக்குச் செல்வதாக இருந்தால் சொல்லச் சொல்லியிருந்தார். ஆனால் வீட்டின் நிகழ்வுகள் எனது பயணத்திற்குத் தடை போட்டுக் கொண்டே இருந்தது. இப்போது, அப்பாவைப் பார்க்க முடியாமல் போனதே என்று மனதும் தவிக்கின்றது.

பாஹே அப்பாவின் கதையையும் கூட ஸ்ரீராம் பதிந்திருந்தார். பலரின் மனதை மிகவும் ஆழமாகத் தொட்டுப் பாதித்த கதை அது.

மனைவியை நேசிக்கும் ஆண்களின் மத்தியில் இவர் தனித்துவமாய், உமையோர்பாகனாய், மனைவியின் மீது கொண்ட மட்டற்ற அன்பினால், மனைவியின் மறைவிற்குப் பின் மனைவி ஹேமலதா தன்னுள் கலந்து இருப்பதாக, மனைவிக்கு முன்னிடம் கொடுத்துத் தன் பெயரை ஹேமலதா பாலசுப்ரமணியம் என்று இட்டுக் கொண்டவர்.  தூறல்கள் புத்தகத்தையும்

என்னில் தானாக ஒன்றித்

தானே நானாக

இறுதி வரை இணைந்தும்

இன்றுள்ள நானாக என்னை

உருவாக்கி வளர்த்தலில்

பரிவு, பாசத்துடன்

முதற் பங்கேற்றும்.........

என்று தன் மனைவிக்கே படையல் என்று சொல்லி, அவர்களின் திருவடித் தாமைரைக்கு சமர்ப்பித்தார்.  அந்தத் தவித்த மனது இப்போது தனது ஒரு பாகமாகிய மனைவியுடன் சேர்ந்திட பயணம் செய்கிறது.

     மனைவியுடன் சேர்ந்திட அப்பாவின் பயணமோ

இதோ இப்போது பாஹே அப்பாவின் திருவடித் தாமரைகளுக்கு எங்கள் வணக்கங்கள், இந்தப் பதிவையும், அவரது புத்தகமாகிய “தூறல்கள்” பற்றிய எங்கள் பதிவையும் http://thillaiakathuchronicles.blogspot.com/2015/07/THOORALGAL.html பாஹே அப்பாவிற்குச் சமர்ப்பிக்கின்றோம்.

“பாதைகள் தொடர்ந்து செல்லும் –

முடிவதில்லை;

பயணங்கள் குறுகிவிடும்-

தொடர்வதில்லை” – இது பாஹே அப்பாவின் வார்த்தைகள்.

அப்பா, உங்கள் பயணங்கள் இறுதியில் குறுகி, இப்போது நீங்கள் உடலளவில் எங்களை விட்டுப் பயணித்திருக்கலாம். ஆனால், நீங்கள் உங்களின் எழுத்துத் திறமையையும், உங்கள் எழுத்துகளையும், உங்கள் மகன் ஸ்ரீராமிடம் விட்டுச் சென்றிருக்கின்றீர்கள். உங்கள் கனவாகிய நல்ல செய்திகளை அவர் சனிக்கிழமை தோறும் பதிவிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றார். அவை எங்கள் எல்லோரையும் வழிநடத்தி உங்கள் எழுத்துப் பயணத்தில் பயணம் செய்ய வைக்கும்.

ஸ்ரீராம் குடும்பத்திற்கு ஆழ்ந்த இரங்கல்கள். ஸ்ரீராமின் மனதில் மட்டுமல்ல எங்கள்/நம் மனதிலும் பாஹே அப்பா நீங்கள் நீங்காத இடம் பெற்று எப்போதும் நிறைந்திருப்பீர்கள்.

(இணையப் பிரச்சனையினால் செய்தி தாமதமாகத்தான் தெரிய வந்தது. இதை அடித்து வெளியிடுவதும் தாமதமாகிறது இணையப் பிரச்சனையினால்.

இந்தச் செய்தி கூட ப்ளாகர் டேஷ் போர்டில் சகோ கீதா சாம்பசிவம் மற்றும் கில்லர்ஜியின் தலைப்புகளைப் பார்த்துத் தெரிந்து கொண்டதுதான். இணையம் போய் விட்டதால் வாசிக்க இயலவில்லை. இப்போதுதான் வாசித்தோம். மிக்க நன்றி இருவருக்கும். இதோ இந்தப் பதிவையும் கூட பதிவிட முடியாமல் இணையம் பிரச்சனை செய்கிறது.)

(இரங்கல் செய்திகளுக்குத் தமிழ்மண வாக்கு அளிக்க வேண்டாம் என்று தாழ்மையுடன் கேட்டுக் கொள்கின்றோம்)

பதிவர் குடும்பத்தில் மீண்டும் ஒரு இழப்பு

கவிஞர் வைகறை! 

நிழற்படம் : நன்றி மலர்த்தரு மது/கஸ்தூரி

உதிர்ந்து கிடக்கும் சாம்பல்

 உன் மகிழ்வுந்தின் கண்ணாடிகள்

ஏற்றப்பட்ட போதுதான் மறைக்கப்பட்டன

உறவுகள் பலரது முகங்கள்.

குளுகுளு அறையில்

நீ வாங்கிக் குடிக்கும்

குளிர்பானங்களின் அடியே

செத்துக் கிடக்கிறான் இளநீர் வியாபாரி.

'வாட்ஸ் அப்' செய்தியை அறிவிக்கும்

ஒற்றை 'பீப்' ஒலியில்

காதுகளை விட்டு

அப்புறப்படுத்தப் படுகின்றன

அருகிருப்போரின் அழைப்புகள்.

அத்தை, சித்தி, பெரியம்மா

மாமா, சித்தப்பா, பெரியம்மா உறவுகளை

வசதியாய் புதைத்து விட்டோம்

ஆண்ட்டி, அங்கிள்களுக்குள்.

மதிற்சுவர் எழுப்பிய

செங்கல் தீவுக்குள் வாழ்பவனே!

வங்கிப் புத்தகப் பக்கங்களிலும்;

கணினி மேசைகளுக்கடியிலும்;

கைபேசித் தொடுதிரைகளுக்குள்ளும்

உதிர்ந்து கிடக்கிறதுன் சாம்பல்.

அதையொரு கலசத்தில் சேகரித்து

நீயே கரைத்துக் கொள்

ஏதாவதொரு ஆற்றில்.

ஆயிரம் வேலையிருக்கக் கூடும்

அப்போது உன் மகனுக்கும்!

புதுக்கோட்டைப் பதிவர் விழாவின் புதுக்கவிதைப் போட்டியின் நடுவராக நாங்கள் இருந்த போதுதான் கவிஞர் வைகறையை,  உதிரும் சாம்பல்கள் எனும் அவரதுக் கவிதை மூலம் அறிமுகம்.  பெயர் அறியாமலேயே நாங்கள் தெரிவு செய்த முதல் 10 கவிதைகளுள் இடம் பெற்று பின்னர், முதல் 5 ற்குள் இடம் பெற்றார். இறுதியில் வெற்றியும் பெற்றார். ஆனால் இன்று மரணம் அவரை வெற்றி கொண்டு, கவிதையின் தலைப்பாகிப் போனார் இந்த இளம்வயதுக் கவிஞர்.

புதுக்கோட்டைப் பதிவர் விழா! பதிவர்களின் புத்தகங்கள் விற்பனையிடத்தில் கவிஞர் வைகறை! அதுதான் நாங்கள் முதன் முதலாக நேரில் சந்தித்த தருணம். தன்னை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டார். சிறு குழந்தை போல் விளையாட்டுத்தனமான பேச்சு. சிரிப்பு. மிக மிக மென்மையான பேச்சு. 

நாங்கள் விற்கப்படாத விசுவின் புத்தகங்களில், ஓரிரு புத்தகங்களை பதிவர் சகோ மைதிலியிடம் கொடுத்துவிடச் சொல்லி மீதம் இருந்த புத்தகங்களை நாங்கள் எடுத்து வைத்துக் கொண்ட போது  எங்களிடம் விளையாட்டாய் பேசிக் கொண்டே, எங்களில் கீதாவைக் கலாய்த்துக் கொண்டே, விசுவின் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து எங்கள் கையேழுத்தை அதில் பதியச் சொன்னார். எங்களுக்கு வியப்பு. நாங்களல்ல இதன் ஆசிரியர், இதன் ஆசிரியர் விசுஆசெம் அமெரிக்கவாசம் என்று சொன்ன போதும்,

“உங்கள் அன்பளிப்பாக இருக்கட்டுமே! அன்புடன் உங்கள் கையெழுத்தைப் போட்டுக் கொடுங்கள், ப்ளீஸ்” என்று அன்புடன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கவும், மிகவும் கூச்சப்பட்டுக் கொண்டே நாங்கள் இருவரும் கையெழுத்திட்டு அந்தப் புத்தகத்தைக் கொடுத்த போது அவரது மகிழ்வைப் பார்க்க வேண்டுமே! இப்போதும் அந்த முகம் கண்களிலும் மனதிலும். பளிச்சிடுகின்றது. 

சமீபத்தில் புத்தகமும் வெளியிட்டார்.

சென்றவாரம் கூட வீதி இலக்கியக் கூட்டத்தை நடத்தியுள்ளார். அதை புதுக்கோட்டை சகோ கீதா அவர்களும் தனது தளத்தில் பகிர்ந்திருந்தார்.
மலர்த்தரு மதுவின் பதிவைப் பார்த்ததும் நம்ப முடியவில்லை. எப்படி? ஏன்? என்ற கேள்விகள் மனதில். மைதிலி சகோவிடம் பேசினோம். வைகறைக்கு லிவர் இன்ஃபெக்ஷன் இருந்தது என்றும், கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டார் என்றும் சொன்னார். சற்று உதாசீனப்படுத்திவிட்டாரோ?

திருநெல்வேலிக்காரரான வைகறை, பணி நிமித்தம் சென்ற இரு வருடங்களாக பதுக்கோட்டை வாசம். (பதிவர் மைதிலியிடமிருந்து அறிந்தோம்) திருநெல்வேலிக்காரர் புதுக்கோட்டைக்கு வந்து எல்லோர் மனதிலும் ஆழமாகப் பதிந்து, தனது இறுதி முச்சைப் புதுக்கோட்டையிலும் பதிந்திருக்கிறார். புதுக்கோட்டை மண்ணின் காற்றில் கலந்தும் இருப்பார்.

வாழ்க்கை புதிரானது, விளையாடுகிறது என்று சொல்லுவோம். ஆனால் இப்படியா புதிராய் விளையாட வேண்டும்? 4 வயதுக் குழந்தை, இளம் மனைவி ஜோஸ்ஃபின், இந்த இழப்பை ஈடு செய்யவும், அவர்களுக்கு இதனைத் தாங்கும் திடமும் கிடைத்திடவும் வேண்டுவோம். வேறு என்ன சொல்ல என்று தெரியவில்லை. மனம் கனக்கிறது. வைகறையின் ஆன்மா சாந்தியடைய பிரார்த்திப்போம். ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்.

சாவிலிருந்து - 20 நாட்களுக்கு முன் எழுதிய கவிதை..

ஒரு தூக்குக் கயிறென
தேங்காய்ச் சில்லு தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்
மரணத்தின் கூண்டிற்குள்
இரவெல்லாம் அல்லாடிக் கொண்டிருந்த
எலியொன்று
இப்போது திறந்து விடப்படுகிறது
ஒரு கயிற்று சாக்கிற்குள்.
உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி
ஓடுகிறது எலி
சாவிலிருந்து
சாவுக்குள்!

-வைகறை 

எழுதிக் கொண்டிருப்பது கவிஞர் வைகறை 

சாவிலிருந்து சாவுக்குள்!  இதோ அவரும் அந்தச் சாவுக்குள். மரணத்தின் கூண்டிற்குள்! 

ஆழ்ந்த இரங்கல்களுடன்...

காப்(ஃபி)பி ஆலாபனை - 2

http://thillaiakathuchronicles.blogspot.com/2016/04/Coffee1.html முதல் பகுதி

முதல் பகுதியின் முடிவில்....

“அட! இந்த மெத்தட் கூட நல்லாருக்கே” என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

சரி, அந்த மெத்தட் என்னவாக இருந்திருக்கும்  என்று யோசித்துக் கொண்டே  என்று எழுதியிருந்ததை, ஜப்பானிய மொழியில் தேர்ந்தவர், ஜப்பானியர்களை அறிந்தவர், வகுப்புகள் எடுப்பவர் தோழி அபயா அருணா மற்றும் காஃபி டாக்டரேட் ஸ்ரீராம், அந்த மெத்தட் பற்றிச் சொல்லுவார்கள் என்று நினைத்திருந்தேன். அந்த மெத்தட் ஒன்றும் பரம ரகசியம் இல்லை. இதோ...

அப்பெண்கள் ஃப்ளாஸ்கிலிருந்து சுடு நீரைச் சிறிய பீங்கான் கோப்பைகளில் ஊற்றினார்கள். குழல் போல் நீண்டு இருந்த ஓர் உறையைப் பிரித்து அதிலிருந்த பொடியைச் சுடு நீரில் கொட்டிக் கலந்தார்கள். இப்போது பலவிதமான காஃபியைச் சுவைத்துவிட்ட எனக்கு அப்போது அது ஆச்சரியமாக இருந்தது. வித்தியாசமான நல்ல சுவையான காஃபி!

“அட! இந்த மெத்தட் கூட நல்லாருக்கே” என்று நினைத்துக் கொண்டேன். எங்களுக்கும் ஆளுக்கு 5 உறைகள் கொடுத்தார்கள். எங்களுடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டார்கள், அனுப்பியும் தந்தார்கள்.

அந்த மெத்தட் காஃபியின் ராகம் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்ததால், வீட்டிற்குப் போனதும் அம்மாவிடம், “அம்மா, பால் பௌடர், இன்ஸ்டன்ட் காஃபி பொடி, சர்க்கரை மூணையும் கலந்து ஒரு பாட்டில்ல போட்டு வைச்சுக்கலாம். எப்போது வேணும்னாலும் சுடுநீர் கலந்தா போதும். நொடியில் காஃபி ரெடி.  பாலில் தண்ணி கலந்து பாட்டியிடம் மாட்டிக் கொள்ள வேண்டாமே!” என்று காப்பி அடித்த அறிவுபூர்வமான தீர்வு ஒன்றைச் சொன்னதும் அம்மா,

“பறக்காவட்டி. இனி உனக்குக் கட்டன் காஃபிதான்” என்று சொல்லி விட்டார்.

கட்டன் காஃபி கூட நன்றாகத்தான் இருக்கும். அதுவும் எங்கள் ஊர் புகழ்வாய்ந்த கருப்பட்டிக் காஃபி, பால் கலந்தும், கலக்காமலும் என்று சுவையாகவே இருக்கும். அது போல் சுக்குக்காஃபி!

திருமணத்திற்குப் பிறகு மாமியார் வீட்டில் காஃபி ராகத்தை அடக்கிப் பாட வேண்டிய நிலை. ஆனால், சும்மா சொல்லக்கூடாது. நாகர்கோவில், திருவனந்தபுரம் காஃபி எல்லாம் விட மாமியார் வீட்டுக் காஃபி, தஞ்சாவூர்க்காரர் என்பதால், சிக்கரி கலக்காத அக்மார்க் பேஷ் பேஷ்!! கும்பகோணத்து டிகிரி காஃபி. பிறந்த வீட்டில் வேறு பல அறிவுரைகள் சொல்லித்தான் அனுப்பி வைத்தார்கள்!

மதுவிற்கு மக்கள் அடிமையாவது போல் நான் காஃபிக்கு அடிமை, குடிகாரி என்று சொல்லுவார்கள் எங்கள் வீட்டில். நான் ஒன்றும் மொடாக் குடிகாரி அல்ல. எல்லோரும் 100 மில்லி, 200 மில்லி என்று ஓரிரு முறை குடிப்பார்கள் என்றால் நான் பெக் பெக்காய் (30 மில்லி) – ஸ்மால், லார்ஜ் (60 மில்லி) (இது இந்திய அளவு) என்று 4 அல்லது 5 முறை குடிப்பேன் அவ்வளவுதான்.

மதுவுடன் காஃபியை ஒப்பிட்டுப் பேசியதை நான் வன்மையாக ஆனால் மெதுவாகத்தான் –ஹிஹிஹி-கண்டித்தேன்/கண்டிக்கிறேன். எங்கள் வீட்டு காஃபி வில்லன்கள் எல்லோரும், அவர்களின் சட்டரீதியான எச்சரிக்கை “காஃபி உடல்நலத்திற்குக் கேடு” என்பதற்கு கருத்துகளைத் திரட்டி ஆதாரம் காட்டினார்கள். நானும் என் பங்கிற்கு காஃபியினால் விளையும் நன்மைகள் என்று சுட்டி விளம்பரம் தேடினேன்.

ஆனால், அவர்கள் வெல்லவும், நானும் உதார் விட்டேன். “ஹும் இதென்ன பிரமாதம். காஃபி குடிக்காமல் இருந்து காட்டுகிறேன்” என்று சூளுரைத்தேன். 5 ஐ 4, 3, 2, 1என்று குறைத்து 0 நிலைக்கும் வந்தேன். பாவம் காஃபி பொடி, ஃபில்டர் எல்லாம் என்னை ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. 10 நாட்கள் கடந்தன. காஃபி பொடி திரிக்கும் கடையின் சொந்தக்காரர், வண்டியில் போன என்னை நிறுத்தித் துக்கம் விசாரித்தார்.

“என்ன மேடம் காஃபி குடிக்கறதை நிறுத்திட்டீங்களா”? எனக்கு ஆச்சரியம். இவருக்கு எப்படித் தெரிந்தது?

“மாசம் பொறந்து 10 தேதியாகிடுச்சு. உங்களை தினம் பார்க்கறேன். நீங்க கடைப்பக்கம் வரவே இல்லையே. அதான்!”. ம்ம்ம் என் காஃபி பிரதாபம் எங்கு வரை சென்றிருக்கிறது பாருங்கள்! அவர் அருகில் வரும்போதே காஃபிப் பொடியின் வாசம் மூக்கைத் துளைத்து மூளை ந்யூரான்களை உசுப்பேத்தியது. சூளுரை நினைவுக்கு வர, தட்டி வைத்துக் கொண்டேன்.

போதாக் குறைக்கு நவராத்திரி வந்தது. போகிற வீட்டில் எல்லாம் காஃபி (ராகம்)தான். நான் ஏதோ இதுவரை சுவைத்திராத ஒன்றைப் பார்ப்பது போல் ஏக்கத்துடன் பார்த்து, மனதிற்குள் ஒற்றையா இரட்டையா போட்டு, சாலமன் பாப்பையா அவர்களை நடுவராக வைத்துப் பட்டிமன்றம் நடத்தி, அவர் “நல்லதல்ல” என்று தீர்ப்புரைக்க, நானும் மனமில்லாமல் மறுப்பேன். இப்போது என்றால் விசு(ஆசெம்)வை எனக்கு ஆதரவாகப் பேச வைத்து வென்றிருப்பேன். தோழி உமையாள் காயத்ரியின் காஃபி ரசனை கவிதையாகி...பாருங்கள் இங்கு..

அந்த நேரத்தில், என்னுடன் சிறு வயதிலிருந்து ஒன்றாக வளர்ந்த எனது அத்தை மகன், அமெரிக்காவிலிருந்து அவனது புகுந்த(?) வீட்டிற்கு வந்திருந்தான்.

“கீதா! இன்னிக்கு ஐ வில் ஜாய்ன் யு ஃபார் எ கப் ஆஃப் காஃபி இன் த ஈவினிங்க். நல்ல ஸ்ட்ராங்க் டிக்காக்ஷன் மணக்க மணக்கப் போட்டு வை.” அவ்வளவுதான். புத்தாண்டு சபதம், குடிகாரன் சபதம் போல, மணக்க, மணக்கக் கலந்த சூடான ஸ்ட்ராங்க் காஃபியின் ஆவியில் கரைந்தே போனது. அதன் பின்...

ஒவ்வொரு பயணத்தின் போதும் ஜப்பானியப் பெண்களின் மெத்தட்தான். என் அம்மாவிடம் சொன்னது போல் கடைப்பிடித்தேன். மிகவும் பயனுள்ளதாகவே இருந்தது. ஆனால், இப்போது ரயிலின் காஃபி எனும் சுடுநீருக்குப் பழகிவிட்டேன். எப்படிப் பழகினேன்?

எல்லாம் அமெரிக்கப் பயணம்தான் காரணம். அது நடந்து 15 வருடங்கள் ஆகின்றது. அங்கிருக்கும் என் உறாவினர்கள் எல்லாம் சென்னையிலிருந்த காஃபி கடையையே கேட்க, எனக்கும் சேர்த்து வாங்கிக் கொண்டேன். அப்போது ஒருவருக்கு 2 செக்கின் பெட்டிகள்  32*2=64 கிலோ கொண்டு செல்ல அனுமதி இருந்ததால், அதுவும் நாங்கள் மூவர் பயணித்ததால், பார்த்துக் கொள்ளுங்கள், ஒரு பெட்டியின் பாதி எடை காஃபிப் பொடிதான்.

சியோலில் இருந்து ஸான்ஃப்ரான்ஸிஸ்கோவிற்குப் பறக்கும் போது ஒரு கோப்பை முழுவதும் அவ்வளவாகச் சூடே இல்லாத லைட் டிக்காக்ஷன் வைத்துவிட்டுக் கூடவே மில்க் க்ரீம் உறைகள் என்று கொடுத்தார்கள். நான் முழித்தேன். விமானப் பணிப்பெண்ணிடம் எனக்குப் பால் கலந்த காஃபி வேண்டும் என்றேன். அதற்கு அவர் அந்த க்ரீம் உறையைக் காட்டிவிட்டுச் சென்றார். இரு உறை கலந்தாலும் ஹும் கட்டன் காஃபி! மகன் என்னைப் எச்சரித்தான் இனி காஃபி இப்படித்தான் என்று! மனதைத் தேற்றிக் கொண்டேன்.

அமெரிக்காவில் காஃபி கடைகளிலும் அப்படித்தான். ஒரு கோப்பை டிகாக்ஷனை அரைக் கோப்பையாக்கி அதில் மூன்று உறை க்ரீமைக் கலந்து பார்த்தேன். ஏதோ இருந்தது. அப்படிச் செய்வதற்குள் காஃபி ஆறியே போய்விடும். அங்கு பால் கலந்த காஃபியும் சுவைத்திருக்கிறேன். வீட்டுக் காஃபி பழகிய நம் மக்களுக்கு அது பிடிக்காது எனக்கு அதுவும் பிடித்துவிட்டது! வித விதமான கோல்ட் காஃபி எல்லாம் சுவத்தாயிற்று! வீட்டிலும் செய்வதுண்டு.

வித விதமாய்க் கிடைத்த காஃபி எல்லாம் குடித்துப் பார்க்க ஆசைப்பட்டதில், ஆவியைப் போல் டபுள் எக்ஸ்ப்ரஸ்ஸோ அனுபவமும் ஏற்பட்டது. ஆனால், என் முகம் இஞ்சி தின்ன குரங்கு போல் ஆகவில்லை! ஏனென்றால் நானே இனிமையானவள் ஆயிற்றே. சர்க்கரை சேர்க்காத டபுள் எக்ஸ்ப்ரஸ்ஸோவையும், அது கசந்தாலும் அதன் மணத்தை ரசித்துச் சுவைத்தேன்! எல்லா காஃபி வகையையும் ரசித்துச் சுவைத்தாயிற்று.

சர்க்கரை குறைவாக அல்லது சர்க்கரைச் சேர்க்கப்படாத காஃபியில்தான் அதன் உண்மையான மணம், கசப்பும் தெரியும், சுவையாகவும் இருக்கும்! இது என்னைப் போன்ற இனிப்பானவர்களுக்கு ஆதரவாகச் சப்பைக் கட்டு கட்டுவதாக நினைக்க வேண்டாம். அதுதான் உண்மை. காஃபியும் கசக்கும்! உண்மையும் கசக்கும்! ஹிஹிஹி. காஃபி(த)த்துவம்!!! தத்துப்பித்துவம்!

ஆப்பிரிக்கா - எத்தியோப்பாவில்

இப்போது தஞ்சாரா ரவுண்டு கட்டிக் கொண்டு வந்துகொண்டிருக்கின்றது. இன்னும் சுவைக்கவில்லை. இருந்தாலும் உலகிலேயே ஆப்பிரிக்காதான் காஃபிக்குப் புகழ்பெற்றது. எத்தியோப்பியாவில் காஃபி மிக மிக அருமையாக, உலகத் தரம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறதாம். வாழ்வில் ஒரு முறையேனும் அதைச் சுவைத்திட வேண்டுமாம். ஆஹா! விட்டுவிடக் கூடாது!  அப்புறம் சொர்கத்திற்கு ஏது வழி! 

காப்பியில் அருமையான மலையாளப் பாடல் ஒன்று

இதோ என் கையில் சுடச் சுட ஆவி பறக்கும், மணக்கும் காஃபி! வாருங்கள் காஃபி பிரியர்ஸ்! சியர்ஸ்! (கீதாவின் காஃபி ஆலாபனை முடியவில்லை ஆனால் இங்கு முடிந்தது!!!)

சுப்புத்தாத்தா... பைரவி ராகத்தைத் தொட்டு அமைந்த பாடல் உங்களுக்குக் காஃபியைச் சுவைக்க....

------கீதா

படங்கள் இணையத்திலிருந்து....

காப்(ஃபி)பி ஆலாபனை - 1

எங்கள் ப்ளாக், காஃபியின் மணம் மற்றும் சுவையை காலையில் காஃபி... மாலையிலும் காஃபி! என்று சுகமான ஆலாபனை பாடியதிலிருந்தே எனது காஃபி சுவை அரும்புகள், நரம்புகள் ஆலாபனையை மீட்டத் தொடங்கிட, அதன் பின் ஆவியின் அமெரிக்கக் காஃபியின் (அவர் லைட் காஃபிதான் குடிப்பார்!!) சோக கீத ஆலாபனையும் சேர்ந்து கொள்ள இங்கு எனது ஆலாபனைப் பதிவு....

காஃபி!. என் பாட்டி காலை 4.30 மணிக்கு எழுந்தவுடன் வறுத்து வைத்திருக்கும் காஃபி கொட்டைகளை காஃபி மெஷினில் போட்டுத் திரிக்கும் போதே அந்தச் சுகந்தமான மணத்துடன் கூடிய காஃபி ராகத்துடன் தான், சிறு வயது தொட்டே எனது காலைப் பொழுது மலரும். நானும் தினமும் பாட்டியுடன் எழுந்து அரைப்பதற்கு உதவுவேன்! உதவி என்று சொல்லுவதை விட, கமிஷன் என்ற பெயரில்  சற்றுக் கூடுதலாக காஃபி கிடைக்குமே என்பதால்தான் என்று சொல்லலாம். இது அப்பாவின் அம்மா – பாட்டி வீட்டில்.

அந்தப் பழக்கம் வளர்ந்து கல்லூரிக் காலம் வந்த போதும் தொடர்ந்தது. காலை எழுந்தவுடன் காஃபி! பின்பு கனிவு கொடுக்கும் நல்ல காஃபி! மாலையிலும் ஒரு காஃபி! என்று காஃபியை ராகமாய் சுவைப்பவள் நான்.

என் பாட்டி சொல்லுவார், “துரியோதனனுக்குத் தொடையில் உயிர் இருந்ததாம். கீதாவுக்குக் காஃபியில்தான் உயிர் இருக்கு போல” என்று. நான் காஃபி அருந்தும் போதெல்லாம் என் அப்பா தன் தலையில் அடித்துக் கொள்வார். “எப்ப பாரு அம்மைய மாதிரி காப்பி” என்று சொல்லி.

என் அம்மாவும் காஃபி பிரியை. 7 ஆம் வகுப்புலிருந்து கல்லூரி வாழ்க்கை வரை, அம்மாவின் அம்மா – பாட்டி வீட்டில் பெரிய கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை. என் பள்ளி, கல்லூரி நாட்களில், நான் முழித்திருந்து படிக்க வேண்டும் என்று ஒரு சாக்குச் சொல்லி, அம்மாவிடம் நைசாய் காஃபி வேண்டும் என்றால், என் அம்மாவும் யாருக்கும் தெரியாமல் ரகசியமாய் காஃபி தருவார், தனக்கும் அந்தச் சாக்கில் கமிஷன் கிடைக்குமே என்றுதான். மறுதினம் பாட்டியின் சிங்கக் குரல் காலையில் 4.30 மணிக்கு எங்களை எழுப்பும்.

“பால் ஏன் இவ்வளவு தண்ணியா இருக்கு? யாரு ராத்திரி திரிசமன் பண்ணினது? உண்மைய சொல்லைலனா இன்னிக்கு யாருக்கும் காஃபி கிடையாது” ஹிஹிஹி. வேறு ஒன்றுமில்லை இரவு காஃபிக்குப் பால் எடுத்ததும் பாலில் கொஞ்சம்?? தண்ணீர் கலந்து வைப்பது...

“பால்கார சுப்பம்மை கள்ளி. எம்புட்டுத் தண்ணியா பால் தந்துருக்கா பாரும்மா. இன்னிக்கு வாங்கப் போகும் போது சுப்பம்மைக்கு நல்ல டோஸ் கொடுக்கறேன்.” – எங்கப்பன் குதுருக்குள்ள இல்லை என்பது போல் என் அம்மா.

“வாடி என் பொண்ணே. சுப்பம்மைக்கு "காஃபி டோஸா"? மாட்டிண்டியா!! சுப்பம்மை கள்ளியா? இங்க வீட்டுலயே ரெண்டு கள்ளிகள் இருக்கேளே.  எனக்குத் தெரியாதா என்ன? ஒங்க திரிசமன். இன்னிக்கு ஒங்க ரெண்டு பேருக்கும் காஃபி கிடையாது” என்று டின் கட்டிவிடுவார்கள்.

பாவம் அம்மா இப்போது மேலே இருந்து நான் காஃபி அருந்தும் போது ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாராய் இருக்கலாம். “அம்மா! “சியர்ஸ்” நான் காஃபி குடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.” இப்படித்தான் தினமும்.

கல்லூரிக் காலத்தில் 1985ல் தோழிகளுடன் கன்னியாகுமரிக்குச் சென்றிருந்த போது அங்கு 3 இளம் ஜாப்பானியப் பெண்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. மொழிப் பிரச்சனையால் தோழிகள் தயங்க, எனக்கு இப்படிச் சந்திப்பவர்களுடன் அளவளாவுவதில் மிகவும் ஆர்வம் உண்டு என்பதால், அவர்கள் கேட்ட கேள்விகளுக்கும், கன்னியாகுமரியைப் பற்றியும் எங்கள் ஊர் பிரதாபங்களையும் ஆங்கிலத்தில் அளந்துவிட்டேன்.

நாங்கள் கொண்டு சென்றிருந்த புளியோதரை, வெஜிடபிள் பிரியாணி, தயிர்சாதம் எல்லாம் அவர்களுக்கும் கொடுத்தோம். வெரி டேஸ்டி என்று சொல்லி குறிப்புகள் கேட்டுக் கொண்டே சாப்பிட்டார்கள். அவர்கள் ஊர் பற்றியும் சொன்னார்கள். அவர்கள் மூவரும் இன்டெர்நாஷனல் டூரைசம், கல்சர் அண்ட் ரிலேஷன்ஷிப் படிப்பதாகவும் அதன் ஒரு பகுதியாக இந்த ஸ்ட்டி டூர் வந்திருப்பதாகவும் சொன்னார்கள். கொடுத்து வைத்தவர்கள். அவர்களும் நட்பு முறையில் எங்களையும் அவர்கள் தங்கியிருந்த அறைக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

“கோஹி/காஃபி”? என்றதும். (அவர்கள் கோஹி என்பதில் ஒரு சி/ஷி மறைமுகமாய் ஒலிப்பது போல் இருந்தது)

“ஓ காஃபி??!! யெஸ்...ப்ளீஸ்” என்றேன்.

அவசரப்பட்டுவிட்டோமோ?! ஜப்பானியர்கள் டீ தானே அருந்துவார்கள். இவர்கள் காஃபி என்கின்றார்களே! அதெப்படி தங்கும் விடுதி அறையில் அடுப்பு எதுவும் இல்லாமல் காஃபி போட முடியும் என்றும் அவர்கள் எப்படிக் காஃபி போடப் போகின்றார்கள், அவர்கள் ஊர் காஃபி எப்படி இருக்கும் என்று சுவைக்கும் ஆர்வத்திலும் நான் சுற்றும் முற்றும் பார்த்திருக்க.

“அலவலாதி” என்று என்னை என் தோழிகள் செல்லமாகத் திட்டினார்கள். அவர்கள் எல்லோருமே “சாயா” கட்சி. ஹும் அவர்களுக்குத் தெரியுமா காஃபி வாசனை?!

அப்பெண்கள் நல்ல சுவையான காஃபி வழங்கினார்கள்.

“அட! இந்த மெத்தட் கூட நல்லாருக்கே” என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

சரி, அந்த மெத்தட் என்னவாக இருந்திருக்கும் என்று யோசித்துக் கொண்டே காபி ராகத்தில் சினிமா பாடல்கள் பல அமைந்திருந்தாலும் இதோ இங்கே இரு வெவ்வேறு மன நிலையில் (மூட்) அமைந்திருக்கும் காபி ராகப் பாடல்களைக் கேட்டுக் கொண்டே நான் காஃபியைச் சுவைப்பது போல் நீங்களும் என்னுடன் சுவைத்து விட்டு எனது அடுத்த ஆலாபனைக்கு வாருங்கள்! அதுவரை....

A coffee break with Cheers!!! ஆலாபனை தொடரும்...

இது எங்கள் ப்ளாகின் துள்ளல் காஃபி ராகம்...

இது ஆவியின் அமெரிக்கக் காஃபி சோக ராகம் - ஹிஹிஹி

--கீதா

படம் - கூகுள். காணொளிகள் - நன்றி யூட்யூப்

(சகோ மனசு குமாரின் தளத்தில் பதிவு சோக்கா எழுதுங்க... சொக்கா பரிசை வெல்லுங்க...சிறுகதைப் போட்டி. இச்சுட்டியைச் சொடுக்குங்கள். 

இதையும் சொடுக்கலாம்.http://vettibloggerstories.blogspot.in/2016/04/VETTIBLOGGER-SHORT-STORIES-COMPITITION-2016.html)

விலங்குகளும் மருத்துவமும் 1 – இயற்கையின் ரகசியங்கள்

அறிவியல், இயற்கை, விந்தை உலகம் என்று பல தகவல்களின் தொகுப்புகள் இருந்தாலும் அவை எல்லாம் ஆங்கிலத்தில் இருந்ததால், தமிழில் மொழிபெயர்த்து எழுதுவதில், குறிப்பாக, அறிவியல் சார்ந்த வார்த்தைகளுக்குத் தமிழில் என்ன வார்த்தைகள் என்பதில் தயக்கம் இருந்ததால் எழுத இயலாத ஆதங்கம் இருந்து வந்தது/வருகிறது.

கல்லூரிக் காலம் வரை தமிழிலும், ஆங்கிலத்திலும் இருந்த கொஞ்சம் எழுத்தாற்றல், பேச்சாற்றல் எல்லாம் அதன் பின்னான திசை திரும்பிய வாழ்வில் காணாமல் போனது. தமிழில் இலக்கண மரபில் சந்தம் மிக்க கவிதைகள், புதுக்கவிதைகள், கட்டுரைகள் என்று எழுதியவள் இன்று, தமிழும் இல்லை ஆங்கிலமும் இல்லை என்றாகி நிற்கின்றேன்.

28 வருடங்களுக்குப் பிறகு தமிழின் மீதான ஆர்வத்தை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியில் எழுதும் போது சற்றுத் தடுமாற்றம் ஏற்படத்தான் செய்கிறது. 

தற்போது அந்த அறிவியல் தகவல்களை எல்லாம் இயன்றவரையில் தமிழில் நாமும் எழுத முயற்சி செய்யலாமோ என்ற ஓர் ஆர்வம் ஏற்படக் காரணமாக, எனக்கு மறைமுகமாகத் தங்களின் எழுத்துகள் மூலம் தூண்டுகோலாக இருப்பவர்கள் சகோதரர்/நண்பர்கூட்டாஞ்சோறு செந்தில், சகோதரிகள்/தோழிகள் க்ரேஸ், கீதாமதிவாணன், ரஞ்சனி நாராயணன். எல்லோருக்கும் இந்த மாணவியிடமிருந்து நன்றிகள், வணக்கங்கள் பல.

அவ்வப்போது என் மொழியில் இருக்கும் குறைகளை, தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டித் திருத்தும் சகோதரர் இபுஞானப்பிரகாசம் அவர்களுக்கும் நன்றிகள் பல. எழுத்தின் முன்னேற்றத்தைப் பாராட்டியும், தவறுகளைச் சுட்டியும் ஊக்கப்படுத்தும் மதுரைத் தமிழனுக்கும், ஜிஎம்பி சாருக்கும், உங்கள் எல்லோருக்கும் நன்றிகள் பல.

சரி இனி கட்டுரைக்கு வருகிறேன். என்னால் இயன்ற வரையில் தமிழில் எழுத முயற்சி செய்திருக்கிறேன். பிழைகள், குறைகள் இருப்பின் தயங்காமல் சுட்டிக் காட்டலாம். 

விலங்குகளும் மருத்துவமும் –  இயற்கையின் ரகசியங்கள் 

இயற்கை பல ரகசியங்களையும், விந்தைகளையும் தன்னுள் பொத்தி வைத்துள்ளது என்பது நாம் எல்லோரும் அறிந்ததே. மனிதன் அதனை ஆராய முற்படுகையில் அந்த ரகசியங்களும், விந்தைகளும் ஒவ்வொன்றாய் வெளியில் தெரிய வரும் போது ஏற்படும் வியப்பிற்கு அளவே இல்லை எனலாம். பெரும்பான்மையான விலங்குகளும், பறவைகளும், பூச்சிகளும் ரகசியங்களின் பொக்கிஷங்கள்.

அந்தப் பொக்கிஷங்களில் ஒன்றான, காட்டில், இயற்கையில் வாழும் விலங்குகளும், பறவைகளும் தங்களுக்கு ஏற்படும் உடல் உபாதைகளுக்குத் தாங்களே மருத்துவம் பார்த்துக் கொள்ளும் திறனை இயற்கையாகவே பெற்றிருக்கின்றன என்பதை நீங்களும் அறிந்திருப்பீர்கள்.

விலங்குகள் எப்படி இலைகள், வேர்கள், விதைகள், பழங்கள், காய்கள், கனிமங்கள் இவற்றைத் தங்களது உடல் உபாதைகளுக்குப் பயன்படுத்துகின்றன என்பதைப் பற்றி, கடந்த 30 வருடங்களாகப் பரவலாகப் பேசப்பட்டு, ஆராய்ச்சியும் மேற்கொள்ளப்பட்டு வளர்ந்து வரும் இந்த அறிவியல் துறையின் பெயர் ஜூஃபார்மகோக்னொசி Zoopharmacognosy

இயற்கையோடு ஒன்றி வாழ்ந்து வந்த/வருகின்ற மக்கள் இந்த விலங்குகளைக் கூர்ந்து நோக்கிக் கற்றுக் கொண்டவைதான் பழங்குடி மக்கள் இப்போதும் தங்கள் வாழ்வியலில் பயன்படுத்தும் மூலிகைகளும், நாட்டு மருந்துகள் என்று சொல்லப்படுவதும்.

நமது மூதாதையர் என்று சொல்லப்படும் உயர் குரங்கினம் (Primates) எப்போதுமே நம்மைக் கவர்பவை. அவை அறிவில் சிறந்தவை மட்டுமல்ல சில கடினமான பணிகளையும் செய்யும் திறன் வாய்ந்தவை. காட்டில் வாழும் குரங்கினங்களைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிகளில் ஒன்று, அவை தங்களின் மருத்துவத்தை எப்படித் தாங்களே பார்த்துக் கொள்கின்றன என்பது.

ரீசஸ் மெக்காக்

நேபால் மலைப்பகுதிகளில் வாழும் மெக்காக்(Macaque) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ரீசஸ்(Rhesus) குரங்குகள், நிலத்தில், தங்கள் நுண்மையான விரல்களால் குழி தோண்டி, ஒரு குறிப்பிட்ட ஆழம் வரை தோண்டியதும், அடி மண்ணிலிருந்து ஒரு கரண்டி அளவு மண்ணை எடுத்து உண்ணும் ஒரு வினோத பழக்கம் உடையவை. முதலில் அவை மண்ணிலுள்ள புழு, பூச்சிகளைத்தான் தின்கின்றன என்று அர்த்தம் கொள்ளப்பட்டது. பின்னர் செய்யப்பட்ட ஆராய்ச்சியில், இந்த மெக்காக் குடும்பம் வாழும் நிலப்பகுதியில் மண்ணில் கெயோலின் (kaolin) எனப்படும் ஒரு வகைப் பொருள் கலந்திருப்பதும், அந்தப் பொருள் வயிற்றுப் போக்கைக் கட்டுப்படுத்தும் தன்மை உடையது என்பதையும் அறிந்திருந்த இந்தக் குரங்குகள் அதைத் தங்களுக்கு வயிறு சரியில்லாத நேரத்தில் உண்பதாகத் தெரியவந்தது.

தென் அமெரிக்க கிளிகள் மற்றும் மக்காவ் (Macaw) இனக் கிளிகளும் கயோலின் அதிகமாக உள்ள மண்ணை உண்ணுகின்றன. இந்த கயோலின், பழங்களின் விதைகளில் உள்ள நச்சுப் பொருளை (ஆப்பிள் விதைகளில் கூட சயனைட் உள்ளதாம்) கிளிகளின் உடலிலிருந்து வெளியேற்ற உதவுகின்றது. இந்த கெயோலின்தான் பல நூற்றாண்டுகளாக, பல கலாச்சாரங்களில், மக்களுக்கு இரைப்பை சம்பம்ந்தப்பட்ட உபாதைகளுக்கு மருந்தாகப் பயன்பட்டது என்ற தகவலும் இந்த ஆராய்ச்சியில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

 வெர்னோனியா அமைக்டாலினா தின்னும் சிம்பன்ஜீ

டான்ஜானியா காடுகளில் வசிக்கும் சிம்பன்ஜீக்கள் (Chimpanzees) மிகவும் உடல் நலிந்த நிலையில், அருகில் ஓடும் எறும்புகளைக் கூடப் பிடித்து உண்ணும் நிலையில் இல்லாத போதும் அடர்ந்த காடுகளுக்குள் சில தூரம் கடினப்பட்டு தங்களை இழுத்துக் கொண்டு சென்று வெர்னோனியா அமைக்டாலினா(Vernonia Amygdalina) எனும் வெப்ப மண்டலச் செடியின் இலைகளையும் தண்டினையும் கொத்தாகப் பறித்து அதை மிகக் கவனமாக மென்று அதிலிருந்து கசப்பான ரசத்தை மட்டும் உண்ணுகின்றன. இந்த ரசம் அதன் வயிறு சரியில்லாத போது ஜீரண சக்திக்கு உதவுகின்றது. இந்தக் கசப்பான ரசத்தை உறிஞ்சிய பின் இலை நார்களைத் துப்பிவிடுகின்றன. மறு நாள் உடல் நிலை தேறி மிகவும் உற்சாகமாகி வழக்கமான உணவை உட்கொள்ளுமாம்.

Aspilia உண்ணும் சிம்பன்ஜீ

மற்ற ஆப்பிரிக்கா காடுகளில் உள்ள சிம்பன்ஜீக்கள் வழக்கமாக அருகிலுள்ள பழங்களைத்தான் உண்ணும். சில சமயம், அஸ்டர் (Aster) குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அஸ்பிலியா (Aspilia) எனும் செடியைத் தேடி இவை 20 நிமிடங்கள் நடந்து சென்று சாப்பிடுமாம். நல்ல மணமும், சுவையும் இல்லாத இந்தச் செடியினை அவை உண்ணும் போது முகம் அஷ்டகோணலாக ஆகுமாம்.  இந்தச் செடியில் சிவப்பு நிறத்தில் எண்ணெய் போன்று உள்ள திரவம்தான் காரணம். என்றாலும் இந்தத் திரவத்தில் thiarubine A, எனும் ஆண்டிபயாட்டிக் இருப்பதால் சிம்பன்ஜீக்களின் குடல் புழுக்களையும், ஒட்டுண்ணிகளையும்(parasites), பூஞ்சைகளையும்(fungi) கொல்லும் திறன் வாய்ந்த மருந்தாகச் செயல்படுகிறது. டாஞ்ஜானியா கிராம மக்கள் இந்த இரு செடிகளையும்தான் தங்கள் வயிற்று உபாதைகளுக்கும் பயன் படுத்துகின்றனர். 

ரகசியங்கள் தொடரும்...... 

(அடுத்த பதிவில் குரங்குகள் உட்கொள்ளும் மிக முக்கியமான மருந்து பற்றிய தகவலுடன்!!!)

-------கீதா

படங்கள் : இணையத்திலிருந்து.