லிங்கா என்கிற பென்னி குயிக்கும், ரவிக்குமாரும், ரஜனியும் கட்டிய அணை ஒரு சரித்திரம்தான்.

    

       லிங்கா படத்தின் ட்ரெய்லர் பார்த்த போதே, படம் முல்லைப் பெரியாறு அணை பற்றியதுதான் என்று தெரியவந்ததால் எப்படி ரவிக்குமார்  தமிழ் நாட்டிற்கும் கேரளாவிற்கும் இடையே புதுப் பிரச்சினைகள் ஏதும் ஏற்படாமல் படத்தைக் கையாளப் போகிறார் என்ற ஐயமும் கூடவே பயமும் படத்தை நேற்றுக் காணும் வரை இருக்கத்தான் செய்தது. பார்த்த பின் தான் அவ் ஐயமும், பயமும் மாறியது.  ரவிக்குமாருக்கும், அவருக்கு லிங்கா கதையை உருவாக்க உதவிய கதை இலாகா நண்பர்களுக்கும், இலைக்கும், முள்ளுக்கும் பாதிப்பு ஏற்படாமல் கதையைச் சொல்லிச் சென்றதற்கு முதலில் நன்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். 

      அதுமட்டுமல்ல, அமிதாப்பச்சனைப் போல் படப்பிடிப்பின் போது ஆரோக்கியப் பிரச்சினை வந்து, இனி கோச்சடையான் படத்தில் தோன்றியது போல்தான்  ரஜனி தோன்றுவாரோ என்று வருந்திய எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் விதத்தில், மிகக் குறைந்த கால அளவில் ரஜனியின் ஆரோக்கியத்திற்கு சவாலாகாத முறையில் படப்பிடிப்பை முடித்து எளிதான அதே நேரம் ரஜனியிடம் எதிர்பார்க்கும் எல்லாவற்றையும் ஒரு சேர படத்தில் கொண்டுவந்து, அமிதாப் போல் ரஜனியும் இனி படங்கள் பல செய்து சாதனை படைப்பார் என்று நிரூபித்துக் காட்டிய ரவிக்குமாருக்குப் பாராட்டுக்கள். ரஜனியைப் பற்றி என்ன சொல்ல? நம் பதிவர் நண்பர் விசுAwesome சொல்லுவது போல் தலைவர் தலைவர்தான். அவருடைய கண்களும், மூக்கும், பார்வையும், அசைவும், பாலசந்தருக்கு ஆச்சாரிய ரஜனீஷை நினைவுக்குக் கொண்டுவந்ததால் தானே பாலசந்தர் அவருக்கு ரஜனி என்ற பெயரே வைத்தார். எப்போதும், எல்லோரையும் தன் பால் ஈர்க்கும் சக்தி உடைய ரஜனி ரஜனிதான்.

 

      சந்தானம் குழுவுடன் கும்மாளம் போடும் போதும், அனுஷ்காவுடன் ஆடிப்பாடும் காட்சிகளிலும், அரசனாக வரும் காட்சிகளிலும் அணை கட்டும் பணியில் ஏற்படும் காட்சிகளிலும் அவருக்கே உரித்தான பாணியில் அசத்துகிறார்.  சத்திரத்தில் பசித்தோருக்கு உணவளித்துப் பசி போக்கும் காட்சியிலும், கிராமத்தினர் அவரைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு கிராமத்தை விட்டுத் துரத்தும் காட்சியிலும், காண்போரின் கண்களில் நீர் நிரம்ப வைக்கின்றார். படத்தின் ஒவ்வொரு ஃப்ரேமிலும் ஆர்ட் டைரக்டரும், ஒளிப்பதிவாளரும் தங்கள் திறமையைக் காண்பித்திருப்பதுக் குறிப்பிடத்தக்கது. இவற்றிற்கெல்லாம் மேலாக கிராஃபிக்ஸின் அற்புதங்கள் அங்கங்கே நிகழ்ந்து நம்மை பிரமிக்க வைக்கிறது.  பாடல்களும், இசையும் தங்கள் பங்கைக் குறைவின்றிச் செய்திருக்கின்றன.

      கலெக்டர் லிங்கேஸ்வரனை இந்தியன் என்று அறியாமல் ரயில் பயணத்தினிடையே அவரைக் கொல்ல வரும் வன்முறைவாதிகளான சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களிடம் தனியே போராடி வென்ற பின், அவர் இப்படியெல்லாம் செய்யாமல், காந்தியுடனோ, சுபாஷ் சந்திர போசுடனோ சேர்ந்து சுதந்திரத்திற்காகப் போராட அறிவுரை கூறி அவர்களை விடுதலை செய்யும் இடமும், கட்டிக் கொண்டிருக்கும் அணைக்கட்டின் உச்சியில் பறக்கும் மூவண்ணக் கொடியை வெள்ளையனான வில்லன் கலெக்டர் சுட்டு வீழ்த்தும் போது, நூற்றுக் கணக்கான அணை கட்டும் பணி செய்யும் தொழிலாளர்கள் தங்களது மார்பில் குத்தியிருக்கும் மூவண்ணக் கொடிகளைக் காண்பித்து லிங்கேஸ்வரன் தைரியமிருந்தால் அதைச் சுடச் சொல்லும் இடமும், படத்தில் வரும் அருமையானக் காட்சிகள். மட்டுமல்ல, அவை, படத்தில் வரும் காட்சிகள் இந்தியா சுதந்திரம் பெறும் முன் நடந்தவை என்பதை உணர்த்த போதுமானவையாகவும் இருக்கிறது.

http://thillaiakathuchronicles.blogspot.com/2014/03/ToVishnuNamboothiriSir.html

பென்னிகுயிக்கிற்குப் பதிலாக லிங்கேஸ்வரன் எனும் இந்திய ஐசிஎஸ் காரரை படத்தின் நாயகனாக்கினாலும், லிங்கேஷ்வரன் பென்னி குயிக்கைப் போல் சிவில் எஞ்சினியரிங்க் படித்தவர் என்பதும், தன் மாளிகை மற்றும் சொத்துக்களை மட்டுமல்ல, தன் கட்டில்கள், மற்றும் படுக்கைகளை வரை விற்றுத்தான் பென்னிக் க்விக் முல்லை பெரியாறு அணை கட்டினார் என்பது போல லிங்கேஷ்வரன் தன் அரண்மனை மற்றும் நகைகளை விற்று அணை கட்டுவதைக் காண்பித்தும், வருடங்களுக்குப் பின் பென்னி குயிக்கின் பேரக் குழந்தைகளைத் தமிழகம் அழைத்து வந்து கௌரவித்ததைப் போல லிங்கேஷ்வரனின் பேரனைக் கிராமத்தினர் மரகத லிங்கேஸ்வரர் கோவிலைத் திறக்கக் கொண்டுவருவதாகக் காண்பித்தும், பென்னி குயிக் எனும் வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து “தெயத்துள் வைக்கப்பட்ட” மாமனிதரை இலை மறையாகக் காண்பித்தது மனதுக்கு இதமாக இருந்தது.  அப்படி கடந்த நூற்றாண்டில் 2 ½ லட்சம் ஏக்கர் நிலத்தில் விவசாயம் நட்த்தவும், நான்கு மாவட்டங்களின் தண்ணீர் பற்றாக் குறையைப் போக்கவும் தன் செல்வத்தை எல்லாம் செலவிட்டு முல்லைப் பெரியாறு அணை கட்டிய பென்னி குயிக் எனும் ஒரு புண்ணியாத்மாவைத் தமிழகம் மறக்கவில்லை என்பதை உலகிற்கு உணர்த்தும் ஒரு படமும் கூட என்ற சிறப்பும் இந்த லிங்காவுக்கு உண்டு.

“குண நாடிக் குற்றமும் நாடி அவற்றுள் – மிகை

 நாடி மிக்கக் கொளல்” எனும் வள்ளுவன் வாக்கிற்கு இணங்க மேற்சொன்ன பல மிகைகள் உள்ளதால் குறைபாடுகள் இருப்பினும் படம் பார்க்கலாம் தான்.

பின் குறிப்பு :  கேரளாவில் முதல் ஆண்டு உயர் மேல் நிலை வகுப்பில் கற்பிக்கப் படும் ஆங்கிலப் புத்தகத்தில் “The Trip of Le Horla” எனும் பாடத்தில் பிரபல ஃப்ரென்ச் எழுத்தாளரான “Maupassant” தான் மேற்கொண்ட ஒரு பலூன் யாத்திரையை விவரிக்கிறார். நெட்டிலிருந்து ஒரு பலூன் ட்ரிப் பதிவிறக்கம் செய்து மாணவர்களுக்கு காண்பிக்க முடிவு செய்திருந்தேன்.  லிங்காவின் க்ளைமாக்ஸ் காட்சி அதற்கு அவசியமில்லாமல் செய்தே விட்டது.  எனவே மாணவர்களிடம் கிறிஸ்மஸ் விடுமுறையின் போது லிங்கா பார்க்க நேர்ந்தால் பலூன் யாத்திரையைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்று சொல்லியிருக்கின்றேன்.  இனி அந்தப் புத்தகம் மாறும் வரை லிங்காவை Le Horla பலூன் யாத்திரையுடன் “லிங்க்” செய்து எளிதாகப் பாடத்தை எடுக்கலாம். அபடி லிங்கா எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையிலும் உதவியாக இருக்கின்றது என்பதையும் இங்கு சொல்லியே ஆக வேண்டும்...ஹிஹி... கோபப்பட வேண்டாம் ஆசிரிய நண்பர்களே!! 

படங்கள் : இணையம்

அந்நியர்கள்

    

     தலைப்பைப் பார்த்ததும் அயல்நாட்டு மனிதர்களைப் பற்றிய பதிவோ என்ற எண்ணம் வரலாம்.  இல்லை. இது உலகம் முழுவதும் உள்ள அந்நியர்களைப் பற்றியது.  உளவியல் சார்ந்த ஒரு பதிவு. “அளவுக்கு மீறினால், அமிர்தம் மட்டுமல்ல, அன்பும் நஞ்சே!” என்ற எங்கள் இடுகைக்கு, சகோதரி மைதிலி அவர்கள் கொடுத்திருந்த பின்னூட்டம்

“நீங்க கணவர் என்று சொல்லும் முன் தோன்றிய விஷயத்தை சொல்கிறேன் தோழி! கொள்கைக்காக வாழ்கிறவர்களுக்கு ஊதியம் இரண்டாம் பட்சம். இதுபோன்ற ஒரு சூழலில் அந்த பணியை தூக்கி எறிந்து விட்டு மற்றொன்றை தேடிக்கொள்ளும் துணிவும் தெளிவும் உங்க உறுதுணையும் இருப்பது பெரிய விஷயம் இல்லையா??

ஒரு நல்ல பெற்றோராய், நல்ல முன்மாதிரியாய் இருக்கிறீர்கள் தோழி!! வாழ்த்துகள்!”

      பின்னூட்டம் மகிழ்வைத் தந்தது என்பதில் எந்த மறுதலிப்பும் இல்லை.  கொள்கைக்காக வாழ்கிறவர்களுக்கு ஊதியம் இரண்டாம் பட்சம் என்பது மிகவும் சரியே!  உயர்வான ஒரு வாழ்க்கை என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை.  உடன்பாடே!.  அதற்கு அடுத்த்தாக்ச் சொல்லியிருக்கும் விடயமும் சரியே. பெரிய விசயம்தான். ஆனால், ஒரு நாணயத்திற்கு மறுபக்கம் என்று ஒன்று இருக்கின்றதே. அது நடைமுறைக்கு, யதார்த்த வாழ்வியலுக்கு ஒவ்வாது என்பதே எனது கருத்து. நேர்மையாகவும், கொள்கைகளைக் கட்டிக்காப்பதும், அதற்காகச் சில தியாகங்கள் செய்ய வேண்டி வருவதும் நடப்பதுதான். நம்மில் பலர் நேர்மையாகவும், கொள்கைகளுடனும் இருக்கத்தானே செய்கின்றோம்!  ஆனால், யதார்த்தத்தை விட்டு விலகாமல், அதையும் மனதில் உட்கொண்டு அதே சமயம் நமது நேர்மையையும், கொள்கைகளையும் கட்டிக் காப்பது என்பது சர்க்கஸ் வித்தைக்காரர் ஒரு கயிற்றின் மேல் நடப்பதற்குச் சமமாகும். அது ஒரு தனிக் கலை. அதற்குத் தனித் திறமை வேண்டும்.  டாக்டிக்ஸ் வேண்டும். யதார்த்தத்தை உள் வாங்க மனது மறுத்தால், நம் மன நிலை பிறழ்ந்து போகும்.

      நாம் நினைப்பது போல் இந்த சமூகம் இல்லை.  சமூகத்தைப் பற்றி நாம் நம் மனதில் ஒரு கட்டம்/சட்டம் போட்டு அதற்குள் நாம் நினைப்பது போல் இந்த சமூகம் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் ஏமாற்றமே மிஞ்சும். அந்த ஏமாற்றத்தை நாம் சரியான வகையில், வழியில் கையாளத் தெரியவில்லை என்றால் நம் மன நிலை பிறழ்ந்து போகும்.

      நீங்கள் எல்லோருமே “அந்நியன்” திரைப்படம் பார்த்திருப்பீர்கள்.  அந்தத் திரைப்படத்தைப் பற்றிய விமர்சனமோ, நடிப்பைப்பற்றியக் கருத்தோ, இங்கு நான் கேட்கவில்லை. பேசப் போவது இல்லை. அதில் வரும் முக்கியக் கதாபாத்திரத்தைப் பற்றியக் கேள்வி.  அந்தப் படத்தைப் பார்த்ததும், அந்தக் கதாபாத்திரத்தைப் பற்றியத் கருத்து யாது? அந்தக் கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி என்ன எண்ணினீர்கள்? அந்தக் கதாபாத்திரம் உங்கள் மனதில் தோற்றுவித்த பாதிப்பு என்ன?

       நமக்கு முதலில் தோன்றும் எண்ணம், ஆ! எப்படி ஒரு நேர்மையான பாத்திரம்! இப்படி அல்லவா ஒவ்வொரு மனிதனும் இருக்க வேண்டும். நடக்கும் அநீதிகளைத் தட்டிக் கேட்கும் ஒரு கதாபாத்திரத்தை யாருக்குத்தான் பிடிக்காது. சமூகத்தில் நடக்கும் அநீதிகளை, குற்றங்களைத் தட்டிக் கேட்கத்தானே வேண்டும். அவன் செய்வது சரிதானே!  தவறு இல்லையே! என்றுதான் தோன்றும். ஆனால், அந்தக் கதாபாத்திரம் யதார்த்தத்த வாழ்க்கையை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல், dissociative identity disorder, பொதுவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால்; மன நிலை பிறழ்ந்து வாழும் கதாபாத்திரம். 

 

உங்களுக்குத் தெரியுமா? இது போன்றும், மன அழுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்டு, மாயையிலும், மாயத் தோற்றத்திலும் ஸ்கிசோஃப்ரினியா என்ற மன நோய்க்கு ஆளாகி, அந்நியர்கள் பலர் இந்த சமூகத்தில் வாழ்கின்றார்கள் என்று?! அவர்களும் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள்தாம். அவர்களை இந்தச் சமூகம் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. அதுவும் கிராமங்களிலும், சிறு சிறு நகரங்களிலும் இவர்களை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் வரவில்லை. பைத்தியம் என்று முத்திரைக் குத்தப்பட்டு புறக்கணிக்கப்படுகின்றார்கள். இதில் அவர்களின் தவறு எதுவுமே இல்லை என்பதுதான்.  குறிப்பிட்ட காரணம் எதுவும் சொல்ல முடியாது என்றாலும், பரம்பரை காரணமாகவும், வளர்ப்பு முறையும், சூழலும், சிறு வயதில் ஏற்படும் வரம்பு மீறிய அதிர்ச்சிகளாலும், சில சமூகங்களில் பின்பற்றப்படும் சமூக கலாச்சாரங்களினாலும், அதாவது அந்தக் கலாச்சாரங்களை, பழக்கவழக்கங்களை நம்பியும், நம்பவும் முடியாமல், அதை ஏற்றுக் கொள்ளவும், தைரியமாக மறுக்கவும் முடியாமல், குழம்பிய மன நிலையினாலும் மூளையில் ஏற்படும் ரசாயன மாற்றம்தான் காரணங்கள் என்று சொல்லலாம். நமது ஊரில் முக்கியமாக சிறு வயது முதலே சமூகக் கலாச்சாரங்கள், பழக்கவழக்கங்கள் வலியுறுத்தப்பட்டு வளர்க்கப்படுவதும், சமூகம், பெற்றோரின் புறக்கணிப்பும் சொல்லப்படுகின்றது. புள்ளியியலும் அதைத்தான் சொல்கின்றது. பருவ வயதில்தான் முக்கியமாகத் தொடங்குகின்றது. ஆனால் எப்போது, எப்படி என்பது இன்னும் மில்லியர் டாலர்  கேள்வியாகத்தான் இருக்கின்றது எத்தனை ஆய்வுகள் செய்யப்பட்டாலும். சென்ற கல்வி இடுகையில் ஆசான் விஜு அவர்கள் தனது அனுபவத்தை எழுதியிருந்தார் பின்னூட்டமாக.  அது போன்ற அனுபவங்களும் கூட ஒரு குழந்தையை பருவ வயதில் சிறிது சிறிதாக நத்தை போல் சுருங்கச் செய்து, இந்த சமூகத்திலிருந்து அந்நியராக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.  எனது வேண்டு கோள், பெற்றோருக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும், பள்ளிகளுக்கும்: தயவு செய்து பருவ வயதில் குழந்தைகளை அந்நியராக்காதீர்கள்!

 

      சென்ற வருடம் எனது மகனுக்கு வட மாநிலத்திலிருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. எங்கள் உறவினர் ஒருவர் மூலமாக எனது மகனுக்கு வந்த அழைப்பு.  அழைத்தவர் ஒரு பெண்.  அவர் வக்கீல். அவர் எடுத்துக் கொண்டிருந்த வழக்கிற்கு மருத்துவ சம்பந்தமாக ஒரு சில விடயங்களை உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டி வந்த அழைப்பு. அவரது கட்சியாளர் 13 வயதுப் பெண். தொடர்ச்சியாக்ச் சில கொலைகள் செய்திருக்கின்றார்.  போலீசில் சிக்குவதற்கு முன் கடைசியாக ஒரு அலுவலகத்தில் சென்று கொலை செய்துவிட்டு வந்து காரில் ஏறும் முன், அந்த அலுவலகத்தில் இருந்த கேமராவில் அந்தக் கொலை பதிவாகிவிட, போலீசில் பிடிபட்டாள். ஆனால், அவள் காரில் ஏறியதும் மிகவும் சாதாரணப் பெண் போன்று பேசியிருக்கின்றாள். ஆனால், தான் கொலை செய்தது அவளுக்குத் தெரியவில்லை.  போலீஸ் அவளைக் கைது செய்ய முயல, அவள் அந்நியப் பெண் ஆகியிருக்கின்றாள்.

ஆனால், இதற்கு முன்னேயே, அவள் தனக்கு ஏதோ உடம்பு அசதியாக இருக்கிறது என்று மருத்துவரிடம் செல்ல, அவளது பேச்சுக்கள் சந்தேகத்தைத் தோற்றுவிக்க, அந்த மருத்துவர் ஒரு மனோதத்துவ மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல, அவளே தான் கொலைகள் செய்ததாகவும், யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு இயக்கம் இயங்குவதாகவும் அந்த இயக்கம் தான் அவளைக் கொலை செய்யச் சொல்லுவதாகவும் சொல்ல, அந்த மருத்துவர் செய்த தவறு அவளை பரிசோதித்துவிட்டுக் கண்டுபிடித்தவுடன் அவளுக்கு மருந்து கொடுத்துத் தங்கள் மருத்துவமனையிலேயே தங்க வைத்து, போலீசில் அறிவித்து மனநிலை பாதிக்கப்பட்டோருக்கான காப்பகத்தில் ஒப்படைக்காமல், அவளுக்கு மருந்து எழுதிக் கொடுத்து வீட்டிற்கு அனுப்பியதுதான். அந்த இடைப்பட்ட கால அவகாசத்தில்தான் சில கொலைகளும், மேற் சொன்ன கொலையும், போலீசில் பிடிபட்டதும். மருத்துவர் தக்க நடவடிக்கை எடுத்திருந்தால், அந்தக் கொலைகள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கலாம்.

      அந்தப் பெண்ணின் பெற்றோர் அவளது சிறு வயதிலேயே பிரிந்திருக்கின்றனர்.  தந்தையும் குடிகாரர். அம்மாவிடம் வளர்ந்த குழந்தை, அம்மாவும் குடிப்பழக்கத்திற்கு ஆளாகியிருந்ததால் கவனிக்கப்படாமல் வளர்க்கப்பட்டதால், சிறு வயதிலேயே பல அதிர்ச்சிகளுக்கு உள்ளாகி மன நிலை பிறழ்ந்து அந்நியராகிப் போனாள். எனவே, மகனிடம் பேசிய வக்கீல் அந்த மருத்துவர் மீது வழக்கு பதிந்து, பெண்ணிற்கு ஆதரவாகப் பேசி மன நிலை காப்பகத்தில் ஒப்படைப்பதற்காக மருத்துவக் குறிப்புகள் பெறுவதற்காக மகனிடம் பேசிய போது அறிந்தவை. ஸ்கிசோஃப்ரினியாவிற்கும், dissociative identity disorder க்கும் மிகச் சிறிய வித்தியாசமே. மனம் சம்பந்தப்பட்ட சில நோய்கள் சாதாரண மனிதர்களால் எளிதில் வித்தியாசப்படுத்திக் கண்டுபிடிக்க இயலாத ஒன்று. அதை மிகவும் நிபுணத்துவம் வாய்ந்த மருத்துவரால் மட்டுமே அறியமுடியும். எனவே, சிறிய மன அழுத்தம் ஏற்பட்டு அதனால் செயல்களில் வித்தியாசம் உணர்ந்தால் உடன் ஒரு நல்ல மருத்துவரைக் கண்டுவிட வேண்டும்.  இல்லையேல் அந்நியராகிவிடலாம்.

      இவர்கள் நமது நெருங்கிய உறவினராக இருந்தால், இவர்களுடன் மன நிலை புரிந்து வாழ்வது என்பது மிகவும் ஒரு பெரிய சவால். மருத்துவக் கண்காணிப்பில் வாழ்க்கை முழுவதும் இருக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் இருப்பதால், உடன் இருப்பவர்கள் மிகவும் மனப் பக்குவத்துடன் இருக்க வேண்டும். பல நோயாளிகள் ஷாக் ட்ரீட்மென்ட் கொடுக்கப்பட்டு, சிறிது சிறிதாக மருந்து குறைக்கப்பட்டு, மிகக் குறைந்த  அளவு மருந்து கொடுக்கப்பட்டு சாதாரண மனிதரைப் போன்று வாழ மருத்துவர் உதவி புரிந்தாலும், இவர்கள் கண்காணிப்பில் இருந்து கொண்டேதான் இருக்க வேண்டும்.  இல்லையேல், மீண்டும் மன நிலை பிறழ வாய்ப்புகள் அதிகம்.

      ஒரு சில விசயங்களை தமிழில் கொடுக்க இயலாததால் ஆங்கிலத்தில் இதோ.

·         Being a loner and lacking close friends outside of the immediate family

·         Incorrect interpretation of events, including feeling that external events have personal meaning

·         Peculiar, eccentric or unusual thinking, beliefs or behavior

·         Dressing in peculiar ways

·         Belief in special powers, such as telepathy

·         Perceptual alterations, in some cases bodily illusions, including phantom pains or other distortions in the sense of touch

·         Persistent and excessive social anxiety

·         Peculiar style of speech, such as loose or vague patterns of speaking or rambling oddly and endlessly during conversations

·         Suspicious or paranoid ideas, hypersensitivity, and constant doubts about the loyalty and fidelity of others

·         Flat emotions, or limited or inappropriate emotional responses

இவர்களை சமூகம் அந்நியர்களாக்கி விடுகின்றது. குடும்பங்களிலும், குடும்பத்தாரால் புறக்கணிக்கப்பட வாய்ப்புகள் அதிகம்.  அவர்களைப் புரிந்து கொண்டு வாழ்வது வாழ்க்கை முழுவதுமே தொடரும் ஒன்று. சவாலும் கூட. இவர்கள் குடும்பத் தலைவர்களாக இருந்துவிட்டால் அந்தக் குடும்பம் பலவிதங்களிலும் கஷ்டப்பட வாய்ப்புண்டு. தாயாக இருந்தால் குழந்தைகளும் வளர்க்கப்படுவதில் கஷ்டப்படுவார்கள். இவர்களில் பலர் மத சம்பந்தப்பட்ட தத்துவங்களிலும், நம்பிக்கைகளிலும் தங்களை மிகவும் ஆழமாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டு (அதுவும் அந்தக் குடும்ப வளர்ப்பு முறையே காரணம். சில மத சம்பந்தப்பட்ட மூட நம்பிக்கைகளில் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை காரணமாக விதிக்கப்படும் ஒழுங்கு நடவடிக்கைகள்) அதற்கேற்ப தங்கள் செயல்களை மனக் குழப்பத்துடன் வடிவமைத்துக் கொண்டு தங்களையும் துன்பத்திற்குள்ளாக்கிக் கொண்டு தங்களுடன் வாழ்பவர்களையும் துன்பத்திற்குள்ளாக்குவார்கள். அந்நியன் படத்தில் வருவது போல். இவர்களில் பலர் நேர்மையையும், கொள்கைகளையும் வைத்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு விதமாக செயல்படுவர். இவர்கள் பேசுவது சரியாக இருக்கலாம்.  ஆனால், யதார்த்தத்தை ஏற்க முடியாமல் மன நிலை பிறழ்ந்து வாழ்க்கையில் தடுமாறுகின்றனர்.  எனவே பெற்றோர்களாகிய நாம், நம் குழந்தைகளை சிறு வயதிலிருந்தே வாழ்க்கையை யதார்த்தரீதியிலும், வாழ்க்கையை அனுபவித்து வாழவும் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். உற்ற நண்பர்களுடனும், வெளி உலகத்தைச் சமாளிக்கவும், விளையாட்டுகளிலும், கலைகளிலும் ஈடுபடச் செய்து எந்த விடயத்தையும் யாதார்த்த ரீதியில் அணுகக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும். பரம்பரையால் வந்தால் அது நம் கையில் இல்லை. அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்.

 

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் இவர்கள் பைத்தியம் என்று முத்திரை குத்தப்படுத்தப்பட்டாலும் பைத்தியம் அல்லர். சாதி வெறியினாலும், பதவி ஆசையினாலும், பணம் ஒன்றே குறியென்று அலையும் கூட்டங்களையும், அரசியல்வாதிகளையும் விடவா அவர்கள் கேவலமானவர்கள்? இந்தக் கூட்டம் தானே பைத்தியங்கள்!? எனவே, மன நிலை பிறழ்ந்தவர்களை நாம் கீழ்தரமாகவும், உதாசீனப்படுத்தியும் பார்க்காமல், அவர்களையும் இந்த சமூகத்தின் அங்கத்தினராகப் பார்ப்போம்.  நம்மால் அவர்களுக்கு உதவ முடியவில்லை என்றாலும், அவர்களைப் புறக்கணிக்காமல் இருக்கலாமே. அந்நியர்களாக்காமல் நம்முடன் வாழ்பவர்களாகக் கருதி அன்பு செலுத்த முயற்சிக்கலாமே!

 

(பல மாதங்களாக இந்த தலைப்பில் ஒரு பதிவு எழுத நினைத்திருந்தோம்.  இந்த மன நோய்களைப் பற்றி.  ஆனால், இந்த நோய்களைப் பற்றி அல்ல, அந்த மனிதர்களைப் பற்றி. தற்போது அதை எழுத தோழி மைதிலியின் பின்னூட்டம் தூண்டியது.  மிக்க நன்றி மைதிலி! )

     PICTURES COURTESY GOOGLE

   

கற்க கசடற.... கற்பிக்கவும் கசடற...

  

Picture courtesy - google

மாணவருக்கு உண்மையானப் பாடப்புத்தகம் ஆசிரியரே.

ஆசிரியர் தாம் படித்துத் தெரிந்து கொண்டவைகளையெல்லாம் தன்னுடைய சொந்த நடையில் மாணவருக்குச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.

சொல்லும் விஷயத்தைச் சுவையாகச் சொல்ல வேண்டும். சாதாரண வாய்மொழியாகச் சொல்பவற்றை வெகு எளிதாக மாணவரால் திரும்பச் சொல்ல முடியும்.

கோழையாக இருக்கும் ஓர் ஆசிரியர் தம்மிடம் படிக்கும் மாணவர்களை வீரர்களாக்கிவிட முடியாது.

மாணவர்களை அடிப்பது போன்ற தண்டனையே கூடாது.

வெளிக்காற்றே  படக்கூடாது என்று குழந்தைகளைப் பத்திரமாக மூடிவைத்து வளர்த்து விடுவதால் அவர்களைத் தீமைகள் பற்றாமல் விடுவதில்லை.

சிறுவர், சிறுமிகளைச் சேர்த்து வைத்துப்  போதிக்கும்போது பெற்றோரும் ஆசிரியரும் கடுமையான  சோதனைகளுக்கு  ஆளாகிறார்கள்.

உண்மையான ஆசிரியராகவும் பாதுகாப்பாளாரகவும் இருக்க வேண்டுமாயின் மாணவர்களுடைய உள்ளங்களைத் தொடவேண்டும்.

--காந்தியடிகள்

கற்றல் என்பது நமது அறிவை வளர்த்தல், விரிவாக்கல், பழக்கங்களச் செம்மைப்படுத்தல், கற்றவற்றை நடைமுறைப்படுத்தல், நமது செயல் திறனை விரிவாக்கி மெருகூட்டி வலுவாக்கல், புதிதாகப் பெற்றுக் கொளல் என்பதாகும்.

இங்கு நம் ஔவைப்பாட்டி சொல்லுவதைப் பாருங்கள்.

எழுதரிது முன்னம் எழுதிய பின்னர்

பழுதறவா சிப்பரிது  பண்பாய்  முழுதுமதை

கற்பதரிது நற்பயனை காண்பதரிது கண்டக்கால்

நிற்பதரிது தானந் நிலை

எழுதுவது என்பது அரிதான செயல். எழுதியாகிவிட்டது. அதைத் தவறின்றி வாசித்தல் அரிது. சரி வாசித்தும் ஆயிற்று. அதை முழுவதும் கற்றல் அரிது. கற்றாலும் அதன் நற்பயனைக் காணல்/உணர்தல் அரிது. கண்டாலும்/உணர்ந்தாலும் அதன்படி நிற்றல், மனவலிமையுடன் செயல்படுத்தல் அரிது!  என்ன அருமையான ஒரு அர்த்தமுள்ள பாடல்!

கல்வி என்பது கற்றல். கற்றல் என்பதன் அர்த்தத்தை நமது கல்வியாளர்கள் மறந்துவிட்டார்களோ என்ற ஐயம் அடிக்கடி எழுகின்றது. READING-வாசித்தல், STUDYING-படித்தல், LEARNING-கற்றல். வாசித்தல் என்பதன் அர்த்தம் நாம் எல்லோரும் அறிந்ததே. நமக்கு மிகவும் பிடித்தமான விசயங்களையும், செய்திகளையும், கதைகளையும் வாசிக்கின்றோம். வாசித்தலில் எந்த விதமான கட்டுப்பாடுகளும் இல்லை. கோட்பாடுகள் இல்லை. எல்லைகளும் இல்லை. வாசித்துவிட்டு நாம் பல சமயங்களில் மறந்தும் விடுகின்றோம். வாசித்தல் அவ்வளவே. படித்தல் என்பது விரும்பியும், விரும்பாமலும் ஒரு சிலத் தேவைகளுக்காக, நிர்பந்தங்களுக்காக, தேர்வுகளுக்காக, நம்மை, நம் நினைவுத் திறனை நிரூபிப்பதற்காக நாம் செய்வது. கற்றல் என்பது மேற்சொன்ன இரண்டிற்கும் முக்கியமானது என்றாலும், நம் மரணம் வரை தொடர்ந்து வர வேண்டிய ஒன்று.  கற்றல் என்பது ஒரு ப்ராசஸ். ஒரு செயல்முறை. அறிவையும், மனப் பக்குவத்தையும், புரிதலையும், செயல்முறைப்படுத்தலையும், கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டு விடை தேடுதலையும், சிந்தனைகளை வளர்ப்பதும், ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொள்வதுமாகும்.  இப்படிப்பட்டக் கற்றல் என்பது காலத்திற்கேற்ப மாறிக் கொண்டும் இருக்கும். ஆம்!  மாற்றம் என்பதுதான் மாறாத் தன்மை உடையது!

Learning is not compulsory; it is contextual. It does not happen all at once, but builds upon and is shaped by what we already know. To that end, learning may be viewed as a process, rather than a collection of factual and procedural knowledge. Learning produces changes in the organism and the changes produced are relatively permanent

ஆயின், நம் கல்வி முறையோ மதிப்பெண்களின் அடிப்படையிலானக் கல்வி முறை. குழந்தைகளை ரோபோக்களகாவும், மனனம் செய்து அதை அப்படியே பரீட்சைத் தாளில் வாந்தி எடுக்க வைப்பதாகவும் இருக்கின்றது. பல வருடங்கள் ஆனாலும் உரிய, தேவையான மாற்றங்களுக்கு உட்படாமல் தேங்கிக் கிடக்கின்றது. சுயமாகச் சிந்திக்கும் திறன், லேட்டரல் திங்கிங்க், கற்றவற்றை சமயோசித புத்தியை உபயோகித்து நடைமுறைப் படுத்துதல், குழந்தைகளின் தனித்திறமையை வளர்க்க உதவுதல் போன்றவற்றைச் செயல்படுத்துவதாக இன்னும் மாறவில்லை. கேள்விகள் எழுப்பப்படுவது வரவேற்கப்பட்டு அதைப் பற்றிய கருத்துரையாடல், விடை தேடுதல் போன்றவை ஊக்கப்படுத்தப்பட்டால்தான் மேற் சொன்ன திறன்கள் வளரும்.

அறிவுப் பூர்வமானக் கேள்விகள் கேட்பது என்பது நமது அறிவுத் திறனை வளர்க்கவும்,  விரிவடையச் செய்வதற்கும் வழிவகுக்கும். எந்த ஒரு விசயத்தையுமே ஆராய்ந்து பாராது, கேள்விகள் எழுந்தால் அதற்கானத் தீர்வைக் காண விழையாது அப்படியே கண்மூடித்தனமாக நம்புவது என்பதுதான் நமது சமூகத்திலும், குடும்பங்களிலும், கல்விக் கூடங்களிலும் இருந்து வருகின்றது. பள்ளிகளில் கேள்வி கேட்டால் வித்தியாசமாகப் பார்க்கப்பட்டு வெளியில் அனுப்பப்படுவதும், தவறென்று சொல்லப்படுவதும் வழக்கத்தில் இருக்கத்தான் செய்கின்றது.  (சென்ற இடுகையில் இது போன்று நடந்தவற்றை சில பின்னூட்டங்கள் தெரிவித்தன). கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டாலும், அதற்கான அறிவியல் பூர்வமான விடைகளோ, தர்க ரீதியிலான விடைகளோ, நடைமுறை சார்ந்த விடைகளோ சொல்லப்படுவதில்லை. கற்றல் என்பது வகுப்பறையில் கற்பிக்கப்படும் பாடங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது.

There is no end to education. It is not that you read a book, pass an examination, and finish with education. The whole of life, from the moment you are born to the moment you die, is a process of learning.

Jiddu Krishnamurti

பெற்றோரிடம், குழந்தை ஒரு கேள்வி எழுப்பினால், “எதிர்த்து என்ன கேள்வி கேட்கின்றாய், நாங்கள் எல்லோரும் எங்கள் பெரியவர்கள் சொன்னதைத்தான் பின்பற்றுகின்றோம். கேள்விகள் கேட்டதில்லை” என்ற பதில் வரும். “இதெல்லாம் கேட்கக் கூடாது, உன் வயதுக்கேற்றதல்ல, பின்னர் தெரிந்து கொள்ளலாம்” போன்ற பதில்கள் வருமே அல்லாது அந்தக் கேள்விக்கான விடைகள் தெரிந்திருந்தாலும் அதைப் பற்றி விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டும் என்ற பொறுமையோ, தெரியவில்லை என்றால் அவற்றைத் தெரிந்து கொண்டு பதில் சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணமோ இருப்பதில்லை. பள்ளிகளிலும் இப்படித்தான். இந்தக் கேள்விக்கான விடையை அடுத்த வருடம் படிப்பீர்கள், மேல் வகுப்பில் தெரிந்து கொள்வீர்கள் என்ற பதில்தான் வரும் பெரும்பாலான ஆசிரியர்களிடமிருந்து. விதிவிலக்கான ஆசிரியர்களும் இருக்கின்றார்கள் என்பதை இங்கு சொல்லியே ஆகவேண்டும்.  ஏன் நம் வலைத்தளத்தில் எழுதும் ஆசிரியப் பெருமக்கள் அதற்கு சான்று!

நம் குழந்தைகளைச் சுயமாகச் சிந்திக்க விடுவதில்லை. சுயமாக ஒரு முடிவும் எடுக்க அனுமதிப்பதில்லை.  அதனால், அவர்களால் தங்கள் எதிர்காலத்தைக் குறித்த முடிவு எடுப்பதில், அது தொழில் சம்பந்தமாக இருந்தாலும் சரி, திருமணம் சம்பந்தமாக இருந்தாலும் சரி, தனிப்பட்ட வாழ்க்கை குறித்தானாலும் சரி, ஒரு சமநிலையான, தீர்க்கமான முடிவு எடுக்கத் தெரியாமல் குழம்பிப் போய்த் தவிக்கின்றனர். பெற்றோர்களாகிய நாம் அவர்களிடம் நமது எண்ணங்களையும், குறிக்கோளையும் திணிப்பதால். நாம் குரங்காட்டி வித்தைக்காரர்களாகிப் போனதால். இந்த இடத்தில், தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் சம்பவங்களையும், வாழ்க்கையைக் குறித்தும் கூர்ந்து நோக்கி, ஆராய்ந்து கற்றல் என்பது அடி வாங்கிப் போகின்றது. கேள்விகள் கேட்டு விடை காணுதல், கலந்துரையாடல், கருத்துப் பறிமாற்றங்கள், நல்லவிதமான விவாதங்கள் நிகழும் போது, பெற்றோர்கள் குழந்தைகளின் இடையேயும், ஆசிரியர்கள் மாணவர்கள் இடையேயும் தோழமை உணர்வும், நல்ல உறவும் உருவாகும். பக்குவமான மனதும், புரிதலும் வளரும். ஆனால், இது இல்லாததால்தான் இந்த உறவு முறைகளில் பல சிக்கல்களும், விரிசல்களும், இடைவெளியும் ஏற்படுகின்றது.

வளர்ச்சி அடைந்த மேலை நாடுகளில், பள்ளி வகுப்பில், குழந்தைகள் கேள்விகள், சந்தேகங்கள் எழுப்பினால், ஆசிரியர்கள் தங்களுக்குத் தெரிந்தால் உடனெ அதைப் பூர்த்தி செய்கின்றனர். இல்லையேல் இணையத்தை உபயோகப்படுத்தி விடை பகர்ந்து தெளிவுபடுத்துகின்றனர்.  அதுவும் இயலவில்லை என்றால் அதைப் படித்துவிட்டு வந்து அடுத்த நாள் சொல்லித் தருவதாகச் சொல்லி, மறுநாள் வகுப்பிற்கு வந்து அந்தப் பதிலைத் தெளிவுபடுத்தி விட்டுத்தான் அன்றைய பாடத்திற்குச் செல்வதாகப் பலர் சொல்லிக் கேட்டிருக்கின்றோம். கல்லூரியிலும் அப்படித்தான். கேள்வி கேட்பவர்கள் பாராட்டப்படுகின்றார்கள். இது எனது மகனின் அனுபவம். அங்கும் விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம்.

இப்படிக் கேள்விகள் கேட்டு விடை காண முயல்வதும், சிந்திப்பதும், நாம் காண்பதிலிருந்தும், கேட்பதிலிருந்தும், வாசிப்பதிலிருந்தும் நமது அனுபவங்களிலிருந்தும் கிடைக்கும் பாடங்களை நுண்ணறிவு கொண்டு நோக்கும் போதுதான் கற்றல் என்பது வளர்கின்றது.  இது இறுதிவரை தொடரும் ஒன்றாகும். இந்தக் கற்றல்தான் நமக்கு மனப்பக்குவத்தையும், வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் நேர்மறை எண்ணங்களையும், சக்தியையும் கொடுக்கின்றது. நமது கல்வி இந்தக் கற்றலை வளர்க்காமல், ஏட்டுச்சுரைக்காய் போல் அமைந்ததுனாலும், மதிப்பெண் என்ற ஒரு இலக்கை நிர்ணயித்ததாலும், சமுதாயத்தில் தொழில் சார்ந்த அந்தஸ்து என்ற ஒன்று அதாவது எந்தத் துறை எளிதில் வேலைவாய்ப்பு பெற்றுத்தரும், பணம் ஈட்ட உதவும் என்ற ஒரு மனப்பான்மை மக்களிடையே புழங்கி வருவதாலும், வாழ்க்கையில் பணம் ஈட்டுவது ஒன்றே குறி என்ற இலக்கை நோக்கிப் பயணிப்பதாலும், பெற்றோரும், கல்வியும் ஒரு மாணவனுக்குத் தேவையான அடிப்படைக் கல்வியையும், வாழ்க்கையைத் திடங்கொண்டு போராடும் மனவலிமையையும், வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்ற புரிதலையும் கற்றுக் கொடுக்காததாலும், அதற்கான நல்லொழுக்கமும் போதிக்கப்படாததாலும், சமுதாயச் சீர்கேடுகளும், அவலங்களும், மேற்சொன்ன உறவு முறை விரிசல்களும் ஏற்படுகின்றன.

குழந்தைகளுக்கு கற்றல் என்பது விளையாட்டிலிருந்து, சுற்றி நடக்கும் நிகழ்வுகள் வரை எல்லாமே போதிக்கின்றது. ஒரு சிறு உதாரணம்.  நானும் எனது மகனும், அவனது சிறு வயதில், ஏணியும், பாம்பும் என்று சொல்லப்படும் விளையாட்டை விளையாடும் போது, “ஏணியில் ஏறி விட்டு திடீரென்று பாம்பின் வாயில் நுழைந்து பூஜ்ஜியதிற்கு வருவது போன்றுதான் வாழ்க்கை.  மேலே பறக்கவும் தெரிய வேண்டும், தரையில் படுக்கவும் தெரிய வேண்டும். அந்த அனுபவம், நாம் மேலே செல்வதற்கான விடா முயற்சியையும், உழைப்பையும் கற்றுக் கொடுக்கும். நாம் எத்தனை உயரங்கள் தொட்டாலும், இந்தத் தரைதான் நிரந்தரம் என்பதை மனதில் கொண்டு இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும், நம் அனுபவப் பாடங்கள் கொடுக்கும் கற்றலை உள்வாங்கி, சுயமான சிந்தனைகளுடனும், தீர்க்கமான முடிவு எடுக்கும் திறனுடனும், மரணம் வரை பயணிக்க வேண்டும்” என்று அவனுக்குச் சொல்வதுண்டு.  இப்படி, நாம் நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்விலிருந்தும் பல பாடங்களைக் கற்றுக் கொண்டு நமது வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, எதிர்கால சந்ததியினருக்கும் இந்தக் கற்றலைப் புரிய வைத்து, வாழ்க்கையை இன்பமாக நுகரச் செய்வோம்.  நாமும் கற்றலை வளர்த்துக் கொள்வோம்.

யாதானும் நாடாமால் ஊராமால் என்னொருவன்

சாந்துணையும் கல்லாத வாறு

கற்க, கற்க எல்லா நாடும் தன் நாடே, எல்லா ஊரும் தன் ஊரே என்ற பேருணர்வு உண்டாகிறது; அப்படியிருக்க, ஒருவன் சாகும் வரை கற்காதிருப்பது எதனால்?  விடை தேட வேண்டும்!

ஆல்ஃப்ரெட் நோபலின் நினைவு தினத்தில் ஆஸ்லோவில் விருது பெரும் கைலாஷ் சத்தியார்த்திக்கும், மலாலா யூசுஃப்சாயிக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

    

    

     வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவர்கள் தெய்வத்துள் வைக்கப்படுவர் என்பது எவ்வளவு உண்மையான வாக்கியம்! இன்று ஆஸ்லோவில் சமாதானத்திற்கான நோபல் பரிசு பெற்ற கைலாஷ் சத்தியார்த்தியையும், மலாலா வையும் பார்க்கும் போது அது நம் எல்லோருக்கும் புலப்பட்ட உண்மைதானே! மனித நன்மைக்குத் தேவையானச் சேவை செய்பவர்களை உலகளவில் கௌரவிக்கவும், அது போன்ற சேவை செய்து கொண்டிருப்பவர்களை ஊக்குவிக்கவும் ஆல்ஃப்ரெட் நோபல் தன் சொந்தப் பணத்தைச் செலவிட்டு பரிசுத் தொகை வழங்கும் இப் பொன்னாள் அவ் உயர்ந்த மனிதனின் நினைவு நாளும் கூட.

 அவ் உயர்ந்த மனிதனை இன் நன்னாளில் நினைவு கூர்வோம்.  தீமைக்கும், தீயவர்களுக்கும் தான் மரணம்.  நன்மைக்கும், நல்லவர்களுக்கும் மரணம் இல்லை என்ற உண்மையை இது போன்ற சம்பவங்கள் இடையிடையே பறைசாற்றத்தான் செய்கின்றது.

 

     மத்தியப் ப்ரதேசத்தில் 1954 ஆம் ஆண்டு விதிசாவில் பிறந்த கைலாஷின் சத்தியார்த்தி தான் பள்ளிக்குச் செல்லும் போது அவரது வயதுள்ள ஒரு சிறுவன் தெருவில் சுத்தம் செய்யும் வேலையைச் செய்வதைக் கண்டதும்.அதிர்ந்தே போனார். அதற்கான காரணம் வறுமை என அறிந்து மனம் நொந்தார்.  

ஆப்ரஹாம் லிங்கன் தன் சிறு வயதில் ஆடு மாடுகளைப் போல் சந்தைகளில் விற்கப்படும் கறுப்பு இன அடிமைகளைக் கண்டு நொந்தது போல்தான் அதுவும். அன்று லிங்கன், “எனக்கு அரசாள அதிகாரம் கிடைக்கும் போது, நான் இவ்வடிமை சம்பிரதாயத்தை நிறுத்துவேன்” என உறுதி எடுத்து, பின்பு, அவர் அமெரிக்காவின் ஜானதிபதி ஆனதும் அடிமைத் தனத்தை நிறுத்தியது போல், சத்தியார்த்தியும் அன்றே, படிக்க வேண்டிய சிறுவர்கள் வேலை செய்வதைத் தடுக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்திருக்க வேண்டும். இளம் வயதில் தந்தையை இழந்த சத்தியார்த்தியை அவரது தாய் மிகவும் சிரமப்பட்டுப் படிக்க வைத்து ஒரு பொறியாளராக ஆக்கியது மட்டுமல்ல, பொறியியற் கல்லூரியில் ஆசிரியராகவும் ஆக்கிவிட்டார்.  தனது 26 ஆம் வயதில் சத்தியார்த்தி தன் வேலையை உதறி குழந்தைகளின் உரிமையைப் பாதுகாக்கப் செல்வதாகக் கூறியதும், அத்தாய் பதறிப் போய் இருப்பார். எப்படியோ சத்தியார்த்தி தன் தாயின் அனுமதியைப் பெற்று அவரது ஆசியுடன் குழந்தைகளைக் காக்க கிளம்பிவிட்டார். 

      1987ல் லாகூரில் செங்கல் சூளையில் வேலை செய்த குழந்தைகளைக் காப்பாற்ற முயன்றபோது தாக்குதலுக்கு ஆளான அவர் படுகாயம் அடைந்தும் அம் முயற்சியிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை.  1983ல் பச்சன், பச்சாவோ ஆந்தோளன் (பிபிஏ) எனும் இயக்கத்தைத் தொடங்கி குழந்தைகளின் உரிமைகள் ஒவ்வொன்றாக நீதிமன்றத்தின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவந்து, குழந்தைகள் காணாமல் போனால் காவல் நிலையங்களில் உடனே எஃப் ஐ ஆர் தயாராக்க வேண்டும் என்ற சட்டத்தையும், நாடெங்கிலும் உள்ளக் குழந்தைகள் காப்பகத்தை அரசும், குழந்தைகள் நல இலாக்காவும் எப்போதும் கண்காணிக்க வேண்டும் என்ற சட்டத்தையும் அமலுக்குக் கொண்டுவரச் செய்தார். ஒவ்வொரு வருடமும் ஏறக்குறைய ஒரு இலட்சம் குழந்தைகள் காணாமல் போகும் நம் நாட்டில், இது வரை அப்படிக் காணாமல் போன குழந்தைகளில் ஏறத்தாழ 80,000 குழந்தைகளைக் காப்பாற்றி அவர்களுக்கு கல்வி அறிவூட்ட அவர் தோற்றுவித்த இயக்கத்தால் சாதிக்க முடிந்திருக்கின்றது என்பதை எண்ணும் போது வியப்பாக இருக்கின்றது. அதுமட்டுமல்ல, 2001 ல் அவர் தோற்றுவித்த பால் மித்ர கிராமம் (BMG) எனும் இயக்கம் இன்று 11 மாநிலங்களில் உள்ள 356 கிராமங்களில் பள்ளிகளைத் துவக்கி, ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு, 14 வயது வரை இலவசக்கல்வி புகட்டி வருகிறது. அவரது போற்றுதற்குரிய இத் தொண்டிற்கு கிடைத்த  பரிசுதான் இந்த நோபல் பரிசு. மதர் தெரசாவிற்குப் பின் சமாதானத்திற்காக ஒரு இந்தியர் வாங்கும் பரிசு.  ஏழு இந்தியர்களுக்குப் பின் 8 வதாக ஒரு இந்தியர் வாங்கும் பரிசு.

      கைலாஷ் சத்தியார்த்தியுடன் சமாதானத்திற்காக நோபல் பரிசைப் பங்கிடும் 17 வயதான மலாலா யூசுஃப்சாயி பெண் குழந்தைகளின் கல்வி கற்கும் உரிமைக்காகப் போராடுபவர்.  பெண்கள் கல்விக்காகக் குரல் கொடுத்த அவரை 2012 ல் தாலிபான் தீவிரவாதிகள் கொல்ல முயன்றனர். மரணத்தின் பிடியிலிருந்து இறையருளால் உயிர் தப்பிய அவர் இப்போது இங்கிலாந்திலுள்ள பர்மிங்ஹாமில் தன் குடும்பத்துடன் வாழ்கிறார். ஒவ்வொரு மதத்திற்கும் அதன் அழிவுக்கும், இழிவுக்கும் காரணமாகும் ஒன்று காலப் போக்கில் உண்டாகத்தான் செய்யும். இந்து மதத்திற்கு அது சாதிப் பிரச்னை என்றால், இஸ்லாமிற்கு அது தீவிரவாதம்.  மதங்கள் இறைவனின் பெயரால் உயிர் பெற்றவை. எனவே, அவைகள் அழிந்தாலும் இறை நம்பிக்கை ஒருபோதும் அழியாது.  இறைவனின் பெயரால் புதுப் புது மதங்கள் 1000 கணக்கான ஆண்டுகள் கடக்கும் போது உண்டாகலாம். இவற்றிற்கெல்லாம் இடையில் எல்லாக் காலகட்டங்களிலும் மனித நன்மைக்கும் மனித உரிமைகளுக்காகவும் போராடும் சத்தியார்த்தி மலாலா போன்றவர்கள் தோன்றி நன்மையின் பால் எல்லோரையும் ஈர்க்கத்தான் செய்வார்கள்.  இந் நன்னாளில் இருவரையும் வாழ்த்துவோம்!  போற்றுவோம்! அவர்களது நன்மைக்காக இறைவனை வேண்டுவோம்! 

படங்கள்: இணையம்