OLD IS GOLD - சென்னைப் பட்டினத்தில் பத்திரிகை கலாசாரக் கண்காட்சி

      

         நாங்கள் இந்தப் பதிவு எழுதக் காரணமாக இருந்த செல்லப்பா தமிழ் டயரி, இமயத்தலைவன், வலைத்தளங்களின் பதிவர் திரு ராயச் செல்லப்பா அவர்களுக்கு எங்கள் முதற்கண் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றோம்.

      சென்னை தினத்தை முன்னிட்டு, ''சென்னைப் பட்டினத்தில் பத்திரிகை கலாசாரம்" என்ற தலைப்பில் பழைய இதழ்கள், தினசரிகளின் கண்காட்சி, தரமணியில் உள்ள “ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நுாலகத்தில்” துவங்கி இருக்கின்றது. 23ம் தேதி வரை கண்காட்சி இருக்கும். காலை 10:௦௦ முதல் மாலை 5:௦௦ மணி வரை நடக்கிறது என்றும் தகவல் கொடுத்தார்.  தானும் வருவதாகச் சொன்னார் ஆனால் அவரால் வர இயலவில்லை. அவர் அளவிற்கு எழுத முடியாவிட்டாலும் ஏதோ சிற்றறிவிற்கு எட்டியவரைத் தொகுத்து எழுதியுள்ளோம்.

      வீட்டின் மிக அருகில், தினமும் நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ளும் இடம்.  ஆர்வமுடன், கூட்டம் நிறைய இருக்குமோ என்று, பல எதிர்பார்ப்புகளுடன் சென்றால், வயதான அந்தக் கட்டிடம், வயதான முதியோரைப் போல், யாரின் கவனமும் பெறாத வண்ணம் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. ஒருவேளை கண்காட்சி இல்லையோ என்ற சந்தேகம் வரும் அளவிற்கு.  பின்னர் உறுதி செய்து கொண்டு உள்ளே சென்றால், அங்கு பணிபுரிபவர்களைத் தவிர வேறு யாரும் பத்திரிகைகள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்ட இடத்தில் இல்லை.  உள்ளே புகைப்படம் எடுக்க அனுமதி இல்லை. பல பத்திரிகைகள் பெரிய பலகையில் குறிப்புகளுடன், சுவற்றில் இருந்தன.  ஒரு சில பத்திரிகைகளும், தினசரிகளும், தொட்டால் பொடியும் நிலையில் இருந்ததால் அவற்றைக் கண்ணாடிப் பேழைக்குள், ஒரு மேசையின் மேல், அருங்காட்சியகம் போல் அமைத்திருந்தார்கள்.  ஆம்! அருங்காட்சியகம் தான்.  பார்த்தவுடன் தோன்றியது, தற்போதுள்ள சென்னை பத்திரிகைக் கலாச்சாரத்தோடு ஒப்பிடும் போது “சென்னைப் பட்டினப் பத்திரிகைக் கலாச்சாரம்” OLD IS GOLD  Always! என்று! 

      அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த பத்திரிகைகள், தினசரிகள் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பு.

The Mail

The Madras Mail என்ற பெயரில், 1868, டிசம்பர் மாதம் 15 ம் தேதி (விக்கியில் 14 ம் தேதி என்றுள்ளது) சார்ல்ஸ் லாசன், ஹென்றி கோர்னிஷ் (Lawson and Henry Cornish) என்பவர்களால் தொடங்கப்பட்டு மாலை நேர தினசரி செய்தித்தாளாக வெளிவந்தது. முதலில் செகண்ட் லைன் பீச் அருகிலிருந்து வெளி வந்து பின்னர், ஃபர்ஸ்ட் லைன் பீச் அருகில் மாற்றப்பட்டு, பின்னர் மௌன்ட் ரோடில் உள்ள ஹிந்து கட்டிடத்திலிருந்து வெளி வந்தது. 1921 லிருந்து த மெயில், த மெட்ராஸ் மெயிலாக ஆர்தெர் ஹாகெள்ஸ் என்பவரால் மாறி பின்னர் எஸ். அனந்தராமக்ருஷ்ணனும் அவரதுகுடும்பத்தாராலும் நிறுவப்பட்டு 1981ல் மூடப்பட்டது.

சுதேசமித்திரன்

தென்னிந்திய மொழிகளில் வெளியான முதல் நாளிதழ்.. 1882 ஆம் ஆண்டு இதழாளர் ஜி. சுப்பிரமணிய அய்யரால், தமிழர்களுக்கு அரசியலில் ஆர்வமும், விழிப்புணர்வும் ஏற்படுத்தத் துவங்கப்பட்டது. கீழ் மற்றும் மேல் பர்மா (மியான்மர்), இலங்கை,பினாங்கு, சிங்கப்பூர், மலாய் மாநில கூட்டாட்சி, சுமாத்திரா, போர்னியோ, கொச்சின் இராச்சியம், சீனா மற்றும் தென் மற்றும் கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா என விற்பனை விரிந்திருந்தது.

1893 ல் வாரம் 2 முறை.  1897 ல் வாரம் 3 முறை.

மகாகவி பாரதியார் தனது 22ஆம் வயதில் 1904 ஆம் ஆண்டில் உதவி ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்துள்ளார். ஆனால் அரசுடன் இணங்கியிருக்க விரும்பிய சுப்பிரமணிய அய்யருடன் எழுந்த வேறுபாட்டால் 1906 இல் விலகினார். ஜி. சுப்பிரமணிய அய்யர் 1915 இல் த இந்து அதிபர் கஸ்தூரிரங்கனின் உறவினர் இரங்கசாமி அய்யங்காரிடம் மேலாண்மையை ஒப்படைத்தார். சி. ஆர். சீனிவாசனை வணிக மேலாளராகவும்- 1962 வரை - பாரதியாரை 1920 இல் மீண்டும் துணை ஆசிரியராகவும் அமர்த்தினார்.

முதல் சுதந்திரத்தினச் சிறப்பிதழ் ஆகஸ்ட் 15, 1948 ல், 24 பக்கங்களுடன் 3 அணாவிற்கு விற்கப்பட்டது. “அணா” என்பது வேறு ஏதோ ஒரு மொழியோ என்று இப்போது தோன்றக் கூடும். (ஒரு அணாவில் நான்கு பைசாக்கள்- இப்போதைய பைசா அல்ல. ஒரு அணா என்பது ஒரு ரூபாய்க்கு 16 அணாக்கள்.)  இந்திய அரசின் வெற்றிகரமான ஓராண்டு சாதனை பட்டியலிடப்பட்டது. 1970ல் மூடப்பட்டது.

 1962 இல் சீனிவாசனின் மறைவிற்குப் பிறகு இந்த நாளிதழும் புது தலைமுறை நாளிதழ்களான தினத்தந்திபோன்றவற்றுடன் போட்டியிட முடியாது 1970களில் மூடப்பட்டது.

ஜானகிராமன் எழுதிய மோகமுள் சுதேசமித்திரன் வார இதழில் தான் தொடராக வெளிவந்தது. மு. கருணாநிதி எழுதிய பரப்பிரம்மம், க.நா.சு. எழுதிய படித்திருக்கிறீர்களா போன்ற மிகச் சிறந்த கட்டுரைத் தொடர்கள் இந்த இதழில் தான் வெளிவந்தன. சுப்பிரமணிய பாரதியார், அறிஞர் வ.ரா, சுத்தானந்த பாரதியார், முனைவர் மு.வ. ஆகியோர்களின் கட்டுரைகள் குறிப்பிடத்தக்கவை.

ஜனவினோதினி

சென்னை தேசீய பாஷாவிருத்தி சங்கத்தாரால் 1869 ல் (The Mdaras School book and Vernacular literature Society) தொடங்கப்பட்டது.  30 ஆண்டுகள் வெளிவந்தது. 1922 ஜீலை முதல், வி.ராதாகிருஷ்ணன் ஐயரால் மயிலாப்பூரிலிருந்து வெளியிடப்பட்டது.  இதில் சரித்திரம், இலக்கியம், நவீன சாஸ்திரம், கதை, விவசாயம், கைத்தொழில், சுகாதாரம், மதாசாரம், விரோதம், சிறுவர், சிறுமிகளுக்கான நீதி, சித்திரம் முதலியன வெளியிடப்பட்டது.

மாதர் மனோரஞ்சனி

      “அந்தப்புரத்துத் தமிழ் இதழ்” என்ற முழக்கத்தோடு அரசாங்க நிதியுதவியுடன், சி. எஸ். ராமசாமி ஐயரால் 1899ல் மாத இதழாகத் தொடங்கப்பட்டது.  இது ஏறத்தாழ 18  ஆண்டுகள் வெளிவந்த, கல்விச் சிந்தனை, விவாகச் சீர்திருத்தம், சம உரிமைக் கோரிக்கை, இல்லறதர்மம், அடிமட்டத்தில் கிடந்த பெண்கலைக் கல்வி மூலம் எழுச்சி பெறச் செய்தல் முதலிய நோக்கங்களுக்காக வெளியிடப்பட்டது.

ஜகன்மோகினி

இதன் ஆசிரியராக இருந்தவரைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை என்றால் பெண்கள் சமுதாயத்திற்கே இழுக்கு. இவரப் பற்றிச் சொல்ல ஒரு தனி பதிவே வேண்டும் என்றாலும் இங்கு ஒரு சிறு குறிப்பு. நாவல் அரசி வை. மு. கோதைநாயகி - தமிழ்தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு புதின எழுத்தாளர். துப்பறியும் புதினம் எழுதிய முதல் தமிழ்ப்பெண் எழுத்தாளர். மேடைப் பேச்சாளர், கவிஞர், சமூகநல ஊழியர், இதழாசிரியர், இந்திய விடுதலைக்காகப் போராடியவர் என்று பல துறைகளிலும் சிறந்து விளங்கியவர்.  ‘‘நாவல்ராணி, கதா மோகினி, ஏக அரசி’’ என்று போற்றப்பட்டவர்.  மடிசாராக இருந்தாலும், பெண்ணீயவாதி. 

வை. மு. கோதை நாயகி அம்மாள், 1923 முதல் நாகசாமி ஐயர் நடத்திவந்த ஜகன்மோகினி இதழை, 1925 ல் விலைக்கு வாங்கித், தனிப் பெண்ணாக 35 ஆண்டுகள் நடத்திவந்தவர். மாத இதழ். திருவல்லிக்கேணியிலிருந்து வெளியிடப்பட்டது. ராஜாஜி, சோமசுந்தர பாரதியார், சுத்தானந்த பாரதியார், வரகவி சுப்பிரமணி பாரதியார் போன்றோர் இதில் எழுதியுள்ளனர். 

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்று நூல்கள் இவரைச் சரியாக அடையாளப்படுத்தவில்லை என்பது மிகவும் வேதனைக்குரியது. மடிசார் மாமியாக இருந்ததாலோ என்னவோ?! பள்ளிக் கல்வி இல்லாதவர். குழந்தைத் திருமணம். காந்தியடிகளின் கொள்கைகளில் தீவிரப் பற்றுக் கொண்டதாலும், தேசீயவாதியாக இருந்ததாலும் 1929 ல் அம்புஜம்மாள் தொடங்கிய சுதேசி லீக் சங்கத்தில் உறுப்பினராகச் சேர்ந்து கதர் காங்கிரஸ் பிரச்சாரத்தில் ஈடுபட்டார். 1932 ஆம் ஆண்டில், சுதந்திர இயக்கத்தில் ஈடுபட்டு, பாரதியின் பாடல்களையும் தான் எழுதிய தேசபக்திப் பாடல்களையும் பாடிக் கொண்டு கூட்டத்தை முன்னின்று நடத்தியவர். 6 மாதம் சிறை சென்றவர். 

தினமணி

       சுதந்திர தின நாள் சிறப்பிதழாக - ஆகஸ்ட் 15, 1947 – 36 பக்கம், 6 அணா. வெளிவந்த போது இந்த முதல் பக்கத்தில் மகாத்மா காந்தி அருகிலிருந்து ஜவஹர்லால் நேரு கொடியேற்றும் வரைபடம் வெளியாகியது.

தினசரி

      1944-1952.  1944-ல் டி.எஸ் சொக்கலிங்கம் தொடங்கி நடத்தினார்.  அவர் காமராஜ் தொடங்கிய நவசக்தியின் ஆசிரியராக அதன் ஆரம்ப காலத்தில் பணியாற்றினார்.

நவசக்தி

      திரு வி. கலியாண சுந்தரனார், “தேசபக்தன்” ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார்.  பின்னர் அதிலிருந்து விலதி, 1920 அக்டோபர் 22 ல் சென்னைத் தொழிலாளர்களின் ஆதரவுடன் நவசக்தி வார இதழைத் தொடங்கினார்.  கல்கி போன்ற இளம் பத்திரிகையாளர்களை உருவாக்கிய பெருமை நவசக்திக்கு உண்டு. 1924, 1925, 1926 ஆகிய ஆண்டுகளில் நடை பெற்ற ஸ்தல் ஸ்தாபனத் தேர்தல், சட்டசபைத் தேர்தல் முதலியவற்றில், காங்கிரஸ் கட்சியின் வெற்றிக்கு நவசக்தி உதவியது.  நேதாஜி காங்கிரஸில் புரட்சி செய்த போது அவரை ஆதரித்தது. 1941 ஜனவரியில் திரு.வி.க. ஆசிரியப் பொறுப்பிலிருந்து விலகினார்.  அதன் உதவி ஆசிரியர் சக்தி தாஸன் சுப்பிரமணியம் ஆசிரியர் பொறுப்பை ஏற்றார்.`

பிரசண்டவிகடன்

தேசியவாதிகளுக்கும், திராவிட இயக்கத்தவர்க்கும் தோழமையாகச் சிறந்த பத்திரிகையாளராக ஒரு சமுதாய சீர்திருத்தவாதியாக, நல்ல நாவலாசிரியராக, நல்ல நாடக ஆசிரியராக விளங்கியவர் நாரண. துரைக்கண்ணன். இவரது புனைபெயர் “ஜீவா’.  1932 ஆம் ஆண்டு “பிரசண்ட விகடன்‘ ஆசிரியர் பொறுப்பினை ஏற்றார். 1934-ல் “ஆனந்த போதினி‘யின் ஆசிரியர் பொறுப்பும் வந்தது.  நல்ல படைப்பாளரும் கூட.  இவரும், கல்கியும் தான் தமிழ் பத்திரிகை உலகில் ஆரம்பகலங்களில் நாவலுக்கென ஓர் இடம் பெற்றுத் தந்தவர்கள்.

பிரசண்ட விகடன் மூலம் “ஜீவா‘ என்ற புனைபெயரில் தமிழ் எழுத்துலகில் புதிய மாற்றத்தினை உருவாக்கினார்.

ஆனந்த விகடன்

எல்லோரும் அறிந்த ஒரு வார இதழ். எஸ். எஸ். வாசனால் 1928 இல் தொடங்கப்பட்டது. வாரம் தோறும் நூறாயிரத்திற்கும் மேலான படிகள் அச்சாகி விற்பனையாகும் இதழ்.

மணிக்கொடி

காந்தியின் கொள்கைகளைப் பரப்புவதற்காக வ.ராமசாமி, டி.எஸ். சொக்கலிங்கம் ஆகியோரின் துணையுடன் சீனிவாசன் அவர்களால் 1933 ல் ஓரணா பதிரிகையாக, வெளிவந்த வரலாற்றுப் புகழ்மிக்கதொரு தமிழ் இதழ். இது முதலில் மாதம் இரு முறையும், பின்னர் வார(கிழமை) இதழாகவும் வெளிவந்தது 1935ல் நின்று போனது. பி. எஸ். ராமையாஅவர்களின் முயற்சியால் பல்வேறு இதழ்களுடனும், நிறுவனங்களுடனும் சேர்ந்து மேலும் சில ஆண்டுகள் இவ்விதழ் வெளிவந்து 1939 ஆம் ஆண்டில் முற்றாக நின்று விட்டது.  இதைப் பற்றி எங்கள் ப்ளாகில் அழகாசச் சொல்லப்பட்டிருப்பதால் இங்கு நாங்கள் விளக்கமாகத் தரவில்லை.  எங்கள் ப்ளாக் சுட்டி இதோ.

http://engalblog.blogspot.in/2012/04/blog-post.html

சினிமா உலகம்

 "சினிமா உலகம்" - பி.எஸ் (பி.எஸ்.பக்கிரிசாமி செட்டியார்) சினிமா பத்திரிகளின் தந்தை. 1935 ல் தமிழ் புத்தாண்டு முதல், கோயம்புத்தூரிலிருந்து "சினிமா உலகம்" என்ற வார இதழை "அரையணா" விலையில் வெளியிட்டார். 16 பக்கங்கள். 1943 ல் இரண்டணா பத்திரிகை ஆகியது. இவரின் சினிமா உலகம் பத்திரிகையே திரைத்துறை பத்திரிகைகளின் முன்னோடி. இப் பத்திரிகையில் சினிமா, நாடகம், இசை பற்றிய செய்திகளும், விமர்சனங்களும் பிரசுரமாயின. எந்த நடிக-நடிகையர், கலைஞர் பற்றிய தனிநபர் துதி பாடாத பத்திரிகையாக "சினிமா உலகம்" திகழ்ந்தது. இவருடைய "சினிமா உலகில்" பொது விமர்சனங்கள் மட்டுமே வெளியிடப்பட்டன.

இவருடைய "சினிமா உலகம்" இதழில் விபுலானந்த அடிகள், தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.க., புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன், பாலபாரதி, சு.து. சுப்பிரமணிய யோகிசாமி, சிதம்பரனார், பி.ஆர். என் மணி, திருநாவுக்கரசு  முதலியோர் எழுதினர். "சினிமா உலகில்" தான் கவிக்குயில் கண்ணதாசனின் கவிதை முதலில் பிரசுரமானது. முதுபெரும் எழுத்தாளர் வல்லிக்கண்ணனும் "சினிமா உலகில்" சில சிறுகதைகளை எழுதியுள்ளார். தீரர் சத்தியமூர்த்தி, சினிமா பல்கலைக்கழகங்களில் இவ்விதழைப் பாடமாக வைக்கவேண்டும் என்று "சினிமா உலகில்" எழுதினார். 1935ல் சென்னையிலிருந்து வெளியிடப்பட்ட இப்பத்திரிகை 1947 வரை வெளிவந்தது.

சுதேசகீதங்கள்

      பாரதியார் இயற்றிய தேசியகீதங்கள் 1931, சென்னை பாரதி பிரசுராலயம் வெளியிட்டது 112 பக்கம்.  பாரதி நூல்களை வெளியிட வேண்டி அவருடைய தம்பி சி. விசுவநாதன் தொடங்கிய பாரதி பிரசுராலயம், நூல் வடிவம் பெறாத பாரதியின் படைப்புகளை வெளியிட்ட பெருமையுடையது. பாரதி பிரசுலாயம் பாரதியால் இயற்றப்பட்ட சுதேச கீதத் திரட்டு 16 பக்கங்கள் வெளியிட்டது.

சென்னை சண்டே டைம்ஸ் பிரஸ்

காங்கிரஸ், சத்தியாகிரகம், வ.ராமசாமி எழுதிய ஆண்டு நிறைவு: ஒருவருஷ காங்கிரஸ் ஆட்சி 1938 ல் வெளியிட்டது 90 பக்கம். 14.9.1937 காங்கிரஸ் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்ற பின் ஓராண்டில் செய்த சாதனைகளை விளக்கும் நூல்.  சென்னை சட்ட சபையின் கீழ் சபை, மேல் சபை உறுப்பினர்கள், மந்திரிகள் இடம் பெற்ற எம்.எஸ். சுப்பிரமணிய ஐயர் எழுதிய சத்தியாகிரக போர் வீரர் சரித்திரம் 1931, மதராஸ் வீர விஜயகலயம், பதிப்பித்தது.  தில்லையாடி வள்ளியம்மை, துர்காயரகான் அப்துல்கபார், சையத் அமீர் பாட்சா இவர்களின் வரலாறும் வெளியிடப்பட்டது. 

தமிழன்

         
        1907 ல் அயோத்திதாசரால், புதன் கிழமை தோறும், வாரப் பத்திரிகையாக “ஒரு பைசாத் தமிழன்” வெளியிடப்பட்டது.  1908 ல் ஆகஸ்ட் 26 முதல் தமிழன் என பெயர் மாற்றம் அடைந்து 7 ஆண்டுகள் வெளி வந்தது.  அவரின் மறைவுக்குப் பிறகு அவர் மகன் பட்டாபிராமன் 1914-ஜூன் 17 முதல் 1915 ஆகஸ்ட் 26.  பின் கோலார் தங்க வயல் பண்டிதமணி, ஜி.அப்பாதுரை ஆசிரியர் ஆனார் 1926 ஜீலை 7 முதல் 1934 ஜூலை 27.  நவீன இந்தியாவில் தலித் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்திய முன்னோடியாகவும், தனித்தன்மை மிக்கச் சிந்தனையாளரகாவும் மதிக்கப்படும் அயோத்திதாரச பண்டிதரின் கருத்து பரப்பலுக்கு முதன்மை களம் தமிழன்.  4 பக்கம் அன்றைய காலணா விலையில் ஃபுல்ஸ்கேப் சைஸ் அளவில் இராயப்பேட்டையிலிருந்து, பர்மா, தென்னாப்பிரிக்கா, இலங்கை, சிங்கப்பூர், ப்ரான்ஸ், இந்தோனேசியா, ஜாவா நாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டது.  இதைப் பற்றிய விவரங்கள் குணாதமிழ் வலைத்தளத்தில் முனைவர் குணசீலன் அவர்கள் கொடுத்திருக்கின்றார். அதன் சுட்டி இதோ.

http://www.gunathamizh.com/2014/05/blog-post_19.html வேர்களைத் தேடி

காந்தி இதழ்

காந்தி 1931 ஏப்ரல் 14 அன்று டி.எஸ் சொக்கலிங்கம் அவர்களால் வாரம் 2 முறை இதழாகத் தொடங்கப்பட்டது.  பின்பு 1931 செப்டம்பர் 12 முதல் வாரம் 3 முறை வெளிவந்தது. சென்னை லக்ஷ்மி அச்சகம் வார இதழாக்கியது.  பின்னர் மாதம் 2 முறையாகி முடிவில் மாத இதழாகியது.  பக்கங்களும், அளவுகளும், வெளிவரும் நாட்களும் மாறுதல் ஏற்பட்டது.  இது காந்தி பற்றிய செய்திகளையும், உலக நடப்புகளையும், சுதந்திரத்திற்கான செயற்பாடுகளையும், நாடகவழியிலான கருத்து விதைப்பும், சிறுவர்களுக்கான பக்கங்களையும் வெளியிட்டது.

      புதுமைப் பித்தனின்முதல் படைப்பு “குலோப் ஜாமுன் காதல்” பி.எஸ் ராமையா போன்றோரின் கதைகள், ம. சிங்காரவேலு, டி.என் இராமசாமி முதலானோரின் கட்டுரைகள் இவ்விதழில் வெளிவந்தன.  எ.வே ராமசாமி, வி.வரத ராஜுலு நாயுடு, ராஜாஜி, திரு.வி.க, ஜார்ஜ் ஜோசஃப், வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை, தி.சே சௌரிராஜன், சத்திய மூர்த்தி ஆகியோர் பற்றிய வ.ரா.வின் “புகழ் பெற்ற பெரியார்கள்” என்று வெளிவந்தது.

சுதந்திரச் சங்கு

      1930 ஜனவரி 26 அன்று சங்கு கணேசன் அவர்களால் காலணா பத்திரிகையாகத் தொடங்கப்பட்டது. பலமுறை ஆங்கில அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுத்தது.  பின்னர் வார இதழாக மாறியது.  சட்ட மறுப்ப் போராட்டச் செய்திகள், பெண் விடுதலை, சத்தியாகிரகம், ஹரிஜன ஆலயப் பிரவேசம் போன்ற செய்திகள், காந்தி, ரோமன் ரோ, நேரு, ராஜாஜி, சந்தானம், பட்டாபி, சீதாராமையா போன்றோரின் கட்டுரைகளாக வெளிவந்துள்ளன.

                                         சக்தி                                 வை. கோ

      மாத இதழ், சக்தி காரியாலயத்திலிருந்து 1939 ஆகஸ்ட் முதல் வை. கோவிந்தன் அவர்களால் 1939-1954 வரை 141 இதழாக வெளிவந்தது.  1951 டிசம்பர் முதல் 1953 வரை நிறுத்திவைப்பட்டது.  1950 மார்ச்சுக்குப் பிறகு பத்திரிகைக் காகிதக் கட்டுப்பாட்டுச் சட்டம் வந்ததால் சிறிய அளவில் வெளியிடப்பட்டது. இரண்டாம் உலகப் போரினால் சென்னையில் ஏற்பட்ட அபாயத்தால் காரைக்குடிக்கு மாறியது.  கட்டுரை, மொழிபெயர்ப்புக் கட்டுரைகள், மொழி பெயர்ப்புக் கதைகள், அரசியல் கட்டுரைகள் வெளிவந்தது.

அணில்

 1944 – குழந்தைகளுக்காக வை. கோவிந்தன் அவர்கள் வார இதழாகச், சென்னை சண்டே டைம்ஸ் லிருந்து ஜே எஸ் வாசனால் அச்சிடப்பட்டு, பஞ்சதந்த்திரக் கதைகள், சிறு கதைகள், மொழிபெயர்ப்புக் கதைகள், சிரிப்பு வேடிக்கைப்படங்கள் விடுகதை, அறிவியல் சோதனைகள், இடம் பெற்றன. சக்தி வை. கோவிந்தன்  தமிழகத்தின் அனைத்துப்பகுதிகளிலும், சிங்கப்பூர்-மலேசியா ஆகிய நாடுகளிலும் அணில் இதழ் விற்பனையில் சிறப்பிடம் பெற்றிருந்தது. வெளிநாடுகளுக்கு கப்பல் மூலமாக இதழ்கள் அனுப்பப்பட்டுள்ளன. இதழின் விலை தொடக்கத்தில் 15 பைசாவாகவும், பின்னர் 25 பைசாவாகவும் இருந்துள்ளது. இதில் சிறப்பு என்னவென்றால் அணில் இதழ் சார்பில் தீபாவளி மலர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. அந்த தீபாவளி மலரின் விலை 50 காசுகளாகும். 26 பக்கங்கள் கொண்ட அந்த மலரின் அட்டை வார்னிஷ் அட்டையாக பளிச்சென்று வெளியிடப்பட்டுள்ளது. வழக்கமாக வெளியாகும் அணில் இதழில் அட்டை வண்ணமாகவும், உள்ளே கருப்பு-வெள்ளையிலும் அச்சிடப்பட்டிருக்கும். ஆனால் அணில் தீபாவளி மலர் அட்டை மல்டிக்கலரிலும், உட்புறம் இரு வண்ணத்திலும் அச்சிடப்பட்டது.

கல்கி

கல்கி உலகத்தமிழர்களிடையே நன்கு அறியப்பட்ட தமிழ் வார இதழாகும். இது முதன் முதலில் எழுத்தாளர் கல்கி கி. கிருஷ்ணமூர்த்தியால் 1941 இல் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அவருக்குப் பின்னர் டி. சதாசிவம், கல்கியின் புதல்வர் கி. ராஜேந்திரன், புதல்வி சீதா ரவி ஆகியோர் ஆசிரியர்களாக இருந்தனர். தற்போது ஆசிரியராக இருப்பவர் கல்கியின் பேத்தி லஷ்மி நடராஜன் ஆவார்.

காந்தி ஆவணப் படம் இருந்தது.  செய்தி மட்டுமே. புத்தகங்களும், பருவ இதழ்களும் என்று, மிகவும் பழையதாகக் கண்ணாடிப் பேழைக்குள் வைக்கப்பட்டிருந்தன.

1.   The Madras Local Roads Mannual.

2.   சென்னை நகர வழிகாட்டி

3.   சென்னை நாகரீக விந்தை அலங்காரப் பாட்டு.

4.   சென்னை மாநகர் புத்தகங்கள்.

5.   பராசக்தி – பி ஆர். ராஜம் ஐயர்

6.   இயலிசை, இசைக்கலை உலதத் தமிழ் – எஸ் மீனாட்சி சுந்தரம்

7.   பத்மஜோதி – நா சின்னைய செட்டியார் – 2 முறை மாத இதழ்

8.   நாளிதழ்கள் – கலைரசிகன் – ஆசிரியர் – ஜெய பாண்டியன்

9.   புரட்சி கீதம் – ஆசிரியர் விஜய கணேசன்

10.  இன முழக்கம் – ஆசிரியர் கண்ணதாசன் – 20 காசு

11.  புரட்சியார் ரசிகன் – ஆசிரியர் – எஸ் வீரபத்திரன்

12.  பாரதம் – தேசீய முற்போக்கு வார ஏடு

13.  நகரசபை – ஆசிரியர் முல்லை முத்தையா

14.  Geography of The Madras Presidency -  பூமி சாஸ்திரம் - 1886

15.  நம் வாழ்வு - தமிழ் இறை மக்களின் தனிப் பெரும் வார இதழ். அங்கு

வைக்கப்பட்டிருந்த செய்தித் தாளில் வெளியாகியிருந்த கட்டுரை – இந்திய மக்களுக்குக் குடும்பக்கட்டுப்பாடு இயற்கை முறையே ஏற்றது என்ற கட்டுரை.  அப்பொழுதே குடும்பக் கட்டுப்பாடு பற்றி பேசியிருந்தது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

16.  1970ம் ஆண்டு அமிர்தசரஸ் அச்சு இயந்திரம் ஒன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது. கவர்ந்ததென்னவோ உண்மை.  புகைப்படம் எடுக்க அனுமதியில்லை.

இவ்வாறு அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த இதழ்களின் குறிப்புகளை விக்கியில், இணையத்தில் தேடினால் அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த குறிப்புகளுக்கும், விக்கியில்,இணையத்தில் கிடைத்த தகவல்களுக்கும் பல வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. எனவே இரண்டையும் ஒத்துப் பார்த்து சிலவற்றை மட்டுமே கொடுத்துள்ளோம்.  இன்னும் பல இதழ்கள் இருந்திருக்கின்றன என்று இணையம் சொல்லுகின்றது.  இருந்தாலும் அங்கு, இந்த நூலகம் சேகரித்து, பாதுகாத்து வைத்திருந்தவை மட்டுமே இங்கு சொல்லப்பட்டுள்ளது. 

நன்றி-ரோஜா முத்தையா ஆய்வு நூலகம், விக்கி
படங்கள் - கூகுள், இணையம்

காணாமற் போன குழந்தைகளைக் காணத் தவிக்கும் தூங்காத கண்கள்

ஆண்டுக்கு ஒரு லட்சம் குழந்தைகள் காணாமல் போவதாகவும், இதில் 45 சதவீத குழந்தைகள் மட்டுமே கண்டுபிடிக்கப்படுவதாகவும் நாடாளுமன்றத்தில் உள்துறை அமைச்சகம் அறிக்கை தாக்கல் செய்துள்ளது. நாடு முழுவதும் காணாமல் போகும் குழந்தைகள் பற்றிய புள்ளிவிவரங்களை மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் கடந்த வாரம் நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தது. அதன்படி கடந்த 2011ம் ஆண்டு முதல் 2014 ஜூன் வரை மொத்தம் 3.25 லட்சம் குழந்தைகள் காணாமல் போய் உள்ளன.

அதாவது ஆண்டுக்கு சராசரியாக 1 லட்சம் குழந்தைகள் காணாமல் போகின்றன. இவற்றில் 45 சதவீத குழந்தைகள் மட்டுமே திரும்ப கிடத்துள்ளன. மற்றவர்களின் கதி என்ன என்பது கேள்விக்குறியாக உள்ளது. அண்டை மாநிலமான பாகிஸ்தானில் ஆண்டுக்கு 3 ஆயிரம் குழந்தைகள் மட்டுமே காணாமல் போகின்றன. இந்தியாவில் மக்கள் தொகை அதிகம் என்றால் இதைக் காட்டிலும் அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட சீனாவில் ஆண்டுக்கு 10 ஆயிரம் குழந்தைகள் மட்டுமே காணாமல் போகின்றன.

தேசிய குற்ற ஆவண காப்பாக புள்ளிவிவரப்படி இந்தியாவில் எட்டு நிமிடத்துக்கு ஒரு குழந்தை காணாமல் போகிறது. காணாமல் போகும் குழந்தைகளில் 55  சதவீதம் பெண் குழந்தைகள். மகாராஷ்டிராவில் மட்டும் கடந்த மூன்றரை ஆண்டுகளில் 50 குழந்தைகள் காணாமல் போய் உள்ளனர். இங்கு ஆண் குழந்தைகளை விட 10 ஆயிரம் பெண் குழந்தைகள் கூடுதலாக மாயமாகியுள்ளனர். மத்திய பிரதேசத்தில் 15 ஆயிரம், ஆந்திராவில் 11 ஆயிரத்து 625, டெல்லியில் 10 ஆயிரத்து 581 பெண் குழந்தைகள் காணாமல் போய் உள்ளனர்.     நன்றி தினகரன்

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

அன்றுத் தொலைக்காட்சி பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, ரிமோட் குரங்கு ஒவ்வொரு சானலாகத் தாவி கொண்டிருக்க, தூர்தர்ஷனில் காணாமற் போனவர்களின் அறிவிப்பு ஒளிபரப்பாகியதைக் காண நேர்ந்தது.  அதைக் கண்டதும், மனமும் குரங்காகி பின்னோக்கித் தாவி 2002 ஆம் வருடம் மே மாதத்திற்குச் சென்று இளைப்பாறியது.

என் இளைய மகன் சரவண விநாயகிற்கு மொட்டை போட பழநி சென்றிருந்தோம். மொட்டை போட்டு விட்டு பழநி ஆண்டவரை வணங்கியபின் மலை இறங்கிக் காலணிகள் வைத்திருந்த இடத்தில், எறும்பு கூட புக முடியாத அளவு கூடியிருந்தக் கூட்டத்தின் இடையே, ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் ஒன்றாக இதையும் சேர்க்கலாமோ என்று எண்ணும் அளவு,  அவரவர் காலணிகளைச், சோடி மாறாது எடுத்து அணிந்த மகிழ்விலும், நல்ல தரிசனம் கிடைத்த மகிழ்ச்சியிலும் பேருந்து நிலையம் நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம்.  முன்னால் விநாயகைத் தோளில் சுமந்தபடி நின்ற ஜெயா எனும் எங்களுக்கு உதவியாக வந்த பெண்ணிடம், அருண் எங்கே என்று கேட்ட போது, முன்னால் நடந்து சென்ற என் மனைவியின் தங்கை பிந்து மற்றும் அவரது கணவர் சோமனும், 5 மாதக் குழந்தையான எனது மகள் அபிராமியைத் தூக்கிக் கொண்டு போவதாகவும், அவர்களுடன் போயிருக்கலாம் என்றாள்.  அவர்களது மகள் அகிலாவுடன், அருணும் நடந்து போயிருக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில் நாங்களும் நடந்தோம். எங்கள் முன்னால் 50 அடி தூரத்தில் நடந்து சென்ற அவர்களைக் காண முடியாத அளவு, மக்கள் அலை என்பார்களே அது இதுதான் போலும் என்று எண்ணும் அளவு மக்கள் திரள்.

நாங்கள் வேகமாக நடந்து சென்று, கைக்குழந்தையான அபிராமியை அவர்களிடமிருந்து வாங்கிக் கொண்டு, 4 வயது அருணை கையில் பிடித்துக் கொண்டு நடக்கலாம் என்று நாங்கள் இருவரும் வேகமாக நடந்தோம்.  எங்கள் முன்னால் நடந்து கொண்டிருந்த ஜெயா எங்களுடன் நடக்க சிரமப்பட்டு வேகமாக நடக்க முயன்றாள். சிறிது தூரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்த பிந்துவும், சோமனும் என் கண்ணில் பட்டதும் எனக்குச் சிறிது ஆசுவாசம் வந்தது. வேகமாக நடந்து அவர்கள் அருகே சென்ற நான் பிந்துவின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்த அகிலாவை மட்டும் கண்டதும் திகைத்து நின்றேன். 

“அருண் எங்கே?  அவன் உங்க கூட தானே......” பிறகு அவர்கள் சொன்னது எதையும் கேட்கும் நிலையில் நான் இல்லை.  திரும்பி, மலை அடிவாரத்தை நோக்கி ஓடினேன். கூடவே என் மனைவியும்.  “ஐயோ....அருண்...” என்று கூச்சலிட்டோமா என்பது கூட நினைவில்லை. கூட்டத்தினிடையே  ஓடுவது என்பது எவ்வளவு கடினம் என்பது தெரிந்தது. அவ்வாறு நாங்கள் ஓடிய போது பலரும் எங்களைப் பார்த்துத் திகைத்து நின்றதைப் பார்த்தது போல் ஞாபகம்.  மனதில் ஓடிய நினைவலைகளின் வேகத்தை உணர்ந்தேன்.  சில நொடிகளில் நம் மனதில் ஓடும் சிந்தனைகள், நம் கை நீட்டிப் பிடிக்கும் தூரத்திலுள்ள குழந்தைகள் நம் கைக்கெட்டாத தூரத்தில் காணாமற் போவது போன்று.  ஓடிய நாங்கள் செருப்பு வைக்கும் இடத்தை அடைந்த போது, யாரோ சொன்னார்கள் “ஆண் குழந்தைதானே? அழுதுகிட்டு இருந்த அவனை ஒரு அம்மா இந்தப் பக்கமாதான் கூட்டிக்கிட்டுப் போனாங்க”.  அந்த ஆள் கை காட்டிய வழியே ஓடினோம்.  ஓடும் எங்களைப் பார்த்து பலரும் “பயப்படாதீங்க.  அங்க பழம் விக்கற அம்மாதான்” என்றும், “என்ன பொம்பளை நீ...பிள்ளைய கூட்டத்துல பத்திரமா பாத்துக்கக் கூடத் தெரியாம....” என்றும் சொல்லியது எல்லாம் செவிக்குள் புகுந்து காற்றில் கரைந்தது.

காணவில்லை என்று அறிந்த இடத்திலிருந்து ஓடிய எனக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு யுகம் போல் ஆனதாலும், கண்களில் அருணின் பிம்பம் மட்டுமே நிலைகுத்தி நின்றதாலும், மனம் அவன் கிடைக்க வேண்டுமே என்று குதிரை வேகத்தில் பயணித்தது. தூரத்தில் குதித்துக் கொண்டு அழும் அருணைக் கண்டதும், குதிரை வேகத்தில் ஓடிய மனம், அவன் அருகில் சென்றதும் மூச்சிரைக்க ஒரு கணம் அயர்ந்து, மெதுவாக நிதானித்தது. மண்டியிட்டு, அவனை அணைத்துக், கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீருடன் மனம் மௌன மொழி பேசியது அவனுடன். என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத ஒரு தருணம்.  அருண் சமூகக் கிருமிகளின் கையில் சிக்காமல், ஒரு சில நிமிடங்களே என்றாலும், சுயநலம் துளியும் இல்லாமல் அவனைக் காப்பாற்றி எங்களிடம் ஒப்படைத்த அந்தப் பெண்மணிக்கு எத்தனைக் கோடி நன்றிகள் சொன்னாலும் மாளாது! மனமார்ந்த நன்றி சொல்லி திரும்பி நடந்த போது, முன்பு கண்ட அதே முகங்களிலும் மகிழ்வைக் கண்டோம். அந்த மகிழ்வின் இடையில் “இந்த மாதிரி கூட்டத்தில பிள்ளைகளை பாத்துக்கத் தெரியலனா அவங்கள ஏன் கூட்டிக்கிட்டு வரீங்க” என்று கோபப்பட்டவர்களின் வார்த்தைகள் இப்போது செவியில் இறங்கி மனதில் உறைத்தது.  உண்மைதானே என்று!

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் அது போல் ஒரு நிகழ்வு. திருவனந்தபுரம் ரயில் நிலையத்தின் அருகே ஆந்திர மாநிலத்தைச் சேர்ந்த சிலர் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். சந்தேகித்தப் போலீசார் அவர்களை விசாரிக்க, அதில் ஒரு பெண் குழந்தை ஆண் குழந்தை போல் மாற்றப்பட்டிருந்த்தை அறிந்து அக்குழந்தையை “சைல்ட் லைன்” இயக்கத்தினரின் உதவியுடன் அவர்களது மையத்திற்குக் கொண்டு சென்று விட்டார்கள்.  உடனே, ஆந்திர மாநிலத்தைச் சேர்ந்த செட்டியம்மாள் என்பவர், அது தன் குழந்தை என்று சொல்லிக் கொண்டு வந்ததும், குழந்தையின் பிறப்புச் சான்றிதழ் எங்கே என்றதும், செட்டியம்மாள் எடுத்து வருகிறேன் என்று சொல்லி நழுவி விட்டார்.

இதனிடையே, கடந்த ஜனவரி மாதம், திருவல்லா பேருந்து நிலையத்தில் செறுப்பு மற்றும் குடை பழுது பார்க்கும் சிவனும் அவரது மனைவியும் தங்களுடன் பேருந்து நிலையத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பெண் குழந்தையைக் காணவில்லை என்று புகார் கொடுத்திருந்திருக்கிறார்கள். அன்று ஆந்திர மாநிலத்தைச் சேர்ந்த சிலர் அங்கு தங்கியிருந்ததாகவும், மறுநாளே அனைவரும் அங்கிருந்து போனதை அறிந்த போலீசார், ஆந்திராவில் விசாரிக்க, அப்படியாகச் செட்டியம்மாளும், அவரது கணவரும் போலீஸ் வலையில் விழுந்தார்கள்.  விசாரணையில் குழந்தை திருவனந்தபுரம் “சைல்ட் லைன்” மையத்தில் இருப்பதாகச் சொல்ல, காவல்துறை, குழந்தையின் புகைப்படம் மற்றும் பிற விவரங்களை வைத்து அது ஆறுமாதத்திற்கு முன்பு திருவல்லா பேருந்து நிலையத்திலிருந்து திருடப்பட்ட, சிவனது குழந்தைதான் என்று முடிவு செய்து சிவனை வரவழைத்தது.  சைல்ட் லைன் மையத்தில் சிவனைக் கண்டதும், குழந்தை “அப்பா” என்று அழைத்து கட்டிக் கொண்டதாம்.  பெற்றமனங்களின் வேதனை போலவே, அக்குழந்தை மனமும் தன் “அப்பா, அம்மா”வைக் காணாமல் கடந்த ஆறு மாத காலமாக எப்படி துடித்திருக்கும்!  எப்படியோ, சிவனுக்கு அவர் குழந்தையைத் தாமதிக்காமல் நீதிமன்றம் திரும்பக் கொடுத்துவிடும்.

11 வருடங்களுக்கு முன்பு, எர்ணாகுளம் வைப்பினில் படகில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த ஒரு பெண், பக்கத்திலிருந்த ஒரு பெண்ணின் கழுத்திலிருந்த தங்கச் சங்கிலியைத் திருட, அப்பெண் கூச்சலிட, திருடிய பெண் சங்கிலியைத் தண்ணீரில் எறிய, படகை ஓட்டியவர் உடனே தண்ணீரில் குதித்து சங்கிலியை எடுத்ததால், 5 வயதான மகனுடன் அப்பெண் நீதிமன்றத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்.  குழந்தையின் உருவமும், அப்பெண்ணின் உருவமும் ஒத்துப் போகாததாலும், அக்குழந்தை பேசும் போது சில ஆங்கில வார்த்தைகள் உபயோகித்ததாலும் சந்தேகித்த நீதிபதி, அக் குழந்தையை ஸ்ரீ சத்தியசாயி அனாதைகள் இல்லத்தில் ஒப்படைக்க உத்தரவிட்டார்.  குழந்தையைத் திரும்பப் பெற அப்பெண் சிறந்த வழக்காளர்களை வைத்து வாதாடியும், இறையருளால் அக்குழந்தை அவர்கள் கையில் சிக்கவில்லை. 

வாசுதேவ் எனும் பெயருள்ள அச்சிறுவன் கடந்த +2 தேர்வில் 76% மதிப்பெண்கள் பெற்று தேறியச் செய்தி பலருக்கும் தேனாய் இனித்தது.  வாசுதேவ், ஒரு பொறியாளராய் ஆக விரும்பியதை அறிந்த திருவனந்தபுரம், வெஞ்ஞாரமூடு ராஜதானி பொறியியல் கல்லூரி உரிமையாளர் திரு பிஜு ரமேஷ், தன் கல்லூரியில் இலவசமாக வாசுதேவைப் படிக்க வைக்க முன்வந்தும் இருக்கின்றார்.  வாசுதேவின் பெற்றோர்கள் என்றேனும் ஒரு நாள் வரலாம்.  DNA சோதனை போன்றவை நடத்தி அவர்கள் வாசுதேவைத் திரும்பப் பெரும் நாள் வரவேண்டும் என நாமெல்லோரும் வேண்டுவோம்.  சிவனுக்குச் சிவானி கிடைத்தது போல், வாசுதேவும் அவனது பெற்றோர்களுக்குக் கிடைக்கட்டும்.

தமிழ் திரைப்படங்கள், மகாநதியும், சமீபத்தில் வந்த 6 மெழுகுவர்த்திகள் திரைப்படமும், இந்தப் பின்புலத்தில் எடுக்கப்பட்ட படங்களே!

நிற்க, நம்நாட்டில் செட்டியம்மாள், அவரது கணவர் போன்ற குழந்தைகளைக் கடத்தும் எத்தனையோ திருட்டுக் கூட்டங்களில் சிக்கித் தவிக்கும் குழந்தைகள் எத்தனையோ?  அவர்களை எல்லாம் எண்ணிக் கண்ணீர் வடிக்கும் பெற்றோர்கள் எத்தனை பேரோ?  பெற்றோர்களும், குழந்தைகளும், திரும்ப சேர்வது என்பது சிரமம்தான். என்றாலும் அரசும், நல்ல மனம் படைத்தவர்களும் இது போன்ற குழந்தைகளைத் திருடும் கூட்டங்களிடமிருந்து மீட்டு அவர்கள் நல்வாழ்வு வாழ வழி வகை செய்ய வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் வாசுதேவ் போன்று பல குழந்தைகளுக்கு நல்ல எதிர்காலம் கிடைக்க வழி பிறக்கும். நாமும் நம் பங்கிற்குச் சந்தேகத்திற்குரிய விதத்தில் ஏதேனும் குழந்தைகளைப் பிச்சையெடுக்கும் கூட்டங்களில் கண்டால் காவல் துறையையோ, குழந்தைகளைக் காக்கும் இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்களையோ .அறிவிக்கலாமே!

ஏனென்றால், குழந்தைகளைத் தவறவிட்டுத் துடிக்கும் மனங்களின் துயரத்தையும், காணாமற் போன குழந்தைகளைத் திரும்பப் பெரும்போது துள்ளும் மனதுகளின் மகிழ்ச்சியையும் பற்றிக் கேட்கும் போது அவர்களது வேதனையை மட்டுமல்ல குழந்தைகள் திரும்பக் கிடைக்கையில் உண்டாகும் மகிழ்ச்சியையும் உணரமுடியும்.

படங்கள் : இணையம்