ஆண்கள் தினம் WHICH NEVER COMES!!!

    முதல் தடவையாக, யாரோ ஒரு நல்லவர், ஆண்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்து, ஆண்களைப் பற்றி நல்ல விஷயங்களை எழுதி உள்ளார்!  அந்த நல்லவர் எங்கிருந்தாலும், எந்த நாட்டவரானாலும், வாழ்வாங்கு வாழ வாழ்த்துக்கள்!  இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது என்றால், நாடு, மொழி, மதம், இனம், கலாச்சாரம் மாறினாலும், ஆண் வர்கத்திற்கு உலகம் முழுவதும் ஒரே குரல்தான் என்பது!

ஆண் என்பவன் யார்?  

ஆண் என்பவன், சிறு வயதிலிருந்தே விட்டுக் கொடுத்து சமரசம் செய்யத் தொடங்கும், ஆண்டவனால் படைக்கப்பட்ட மிகவும் அழகான ஒரு படைப்பு!

அவன் தன் சகோதரிகளுக்காக சாக்லேட்ஸ், தின் பண்டங்கள் இன்ன பிற சாமான்களை விட்டுக் கொடுக்கின்றான்.

தனது கனவுகளை, தன் பெற்றோர்களின் முகத்தில் அரும்பும் புன்னகைக்காக, அவர்களுக்காக விட்டுக் கொடுக்கின்றான்.

தான் காதலிக்கும் பெண்ணிற்காக, தனது பாக்கெட் மணியின் பெரும் பகுதியை பரிசுகள் வாங்கச் செலவு செய்கின்றான், அவள் முகத்தில் புன்னகையைக் காண வேண்டி.

தனது மனைவிக்காகவும், குழந்தைகளுக்காகவும், தன் இளம் வயதை எந்த வித வருத்தமும், புகார்களும் சொல்லாமல், இரவு பகலாகக் கடுமையாக உழைத்து தியாகம் செய்கின்றான்.

வங்கியில் கடன் வாங்கி, தனது வாழ் நாள் முழுவதும் அதை அடைப்பதில் செலவிட்டு, அவர்களது எதிர்காலத்தைச் செழிப்பாக வைக்கத் தியாகம் செய்கின்றான்.

அவன் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாலும், தன் அம்மா, மனைவி, முதலாளி வசைபாடும் கடும் சொற்களுக்கு ஆளாகி, சகித்துக் கொள்கின்றான்.

மற்றவர்களுக்காக, அவர்களது சந்தோஷத்திற்காக, சமரசம் செய்து, விட்டுக் கொடுத்து, சகித்து வாழ்வதிலேயெ அவன் வாழ் நாள் முடிந்து விடுகின்றது.

அவன் வெளியில் போனால், அவன் அசட்டையாக இருக்கின்றான், அக்கறையில்லாதவன் என்ற பெயர்.

அவன் வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்தால், அவனுக்குச் சோம்பேறி என்ற பெயர்.

குழந்தைகளைக் கோபித்துக் கொண்டால் அவன் ஒரு மிருகம், அரக்கன் என்ற பெயர்.

குழந்தைகளைக் கோபித்துக் கொள்ளவில்லை என்றால், அவனுக்குப் பொறுப்பற்றவன் என்ற பெயர்.

மனைவியை வேலைக்குப் போக வேண்டாம் என்று சொன்னால், அவன் மனைவியை அடிமையாக எண்ணுகின்றான் என்ற சொல்லுக்கு ஆளாகின்றான்.

மனைவி வேலைக்குச் செல்வதைத் தடுக்கவில்லை என்றால், அவன் அவளது வருமானத்தில் வாழ்கின்றான் என்ற சொல்லுக்கு ஆளாகின்றான்.

தன் தாயின் சொல் கேட்டால், “அம்மா பிள்ளை” என்ற பெயர்.

மனைவியின் சொல் கேட்டால், “மனைவிக்கு அடிமை” என்ற பெயர்.

தயவு செய்து உங்கள் வாழ்வில் வரும், இருக்கும் ஒவ்வொரு ஆணிற்கும் மதிப்பு கொடுங்கள். இல்லையென்றால், உங்களுக்காக அவன் செய்யும் அவனது தியாகங்கள் உங்களுக்குத் தெரியாமல் போகக் கூடும்.

ஒவ்வொரு ஆணின் முகத்திலும் ஒரு சந்தோஷப் புன்னகை அரும்புமே!  அதற்காகவாவது, இது எல்லா ஆண்களுக்கும் அனுப்பப்பட வேண்டிய ஒரு செய்தி.  ஒவ்வொரு பெண்ணும் அவனது மதிப்பை உணர்வதற்காகவாவது இந்தச் செய்தி அவர்களைச் சென்றடைய வேண்டும்!

ஆண்கள் தின வாழ்த்துக்கள்!!!! !  (Which never comes!)

மன்னாரு கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி திண்ணைல உக்காந்து பொலம்பிக்கிட்டு இருந்தாருல்ல.....அப்ப அவருக்கு அவரோட அலை பேசில, அதான் இப்ப வாட்ஸ் அப் நு ஒண்ணு ரொம்ப பிரபலமா இருக்குல்ல அதுல இந்த செய்திய அவரு நண்பர் அனுப்பிருந்தாரு......மன்னாருக்கு முகம் முழுக்க ஒரே சந்தோஷம்..... அவ்வளவு நேரம் தெரு விளக்கு மாறி இருந்த அவரோட முகம் இத வாசிச்ச உடனே நல்ல ட்யூப் லைட் மாதிரி பிரகாசமாயிடுச்சு! உடனே இத “சோ ச்வீட்” வந்த உடனே காட்டணும்னு நினைச்சு, மனைவி வந்துக் கதவத் திறந்த உடனே உள்ள பாஞ்சு போயி  “பாரு உனக்குதான் என் அருமை பெருமை தெரில.....ஊருல இருக்கற எவனுக்கோ தெரிஞ்சு அனுப்பிருக்கான் பாரு......இப்பவாவது இத படிச்சாவது தெரிஞ்சு புரிஞ்சுக்க...”  அப்படின்னு அலை பேசிய அவங்க முகத்துக்கு நேர நீட்டாத குறைதான்....

          ஆமாங்க..ரொம்ப சரிதாங்க! நீங்க எந்தக் குறையோ குத்தமோ சொல்லாம எவ்வளவு தியாகம் செஞ்சுருக்கீங்க! உங்கள நான் நல்ல புரிஞ்சுருக்கேங்க. அதனாலதாங்க, நீங்க குறையே சொல்ல மாட்டீங்கனுதான், உங்களுக்கு ரொம்ப கஷ்டம் கொடுக்கக் கூடாதுன்னு, வரும் போதே இட்லி மாவு வாங்கிட்டு வந்துட்டேங்க.  நீங்க ரொம்ப நல்லா காரச் சட்னி செய்வீங்கல்ல! ஸோ இட்லி செஞ்சு, அந்தச் சட்னி அரைச்சுருங்க. இப்ப எனக்கு டிவில முக்கியமான ஒரு சீரியல் பாக்கணும்...” என்று சொல்லி டிவியை ஆன் செய்யவும், டோக்கொமோ விளம்பரம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.  

            அந்தப் பெண் தன் கணவன் மேல் உள்ளக் கோபத்தை வெளிக்காட்டுவது போல், கணவனின் ஷர்டுகளைக் கிழித்து நாய்க்குட்டிக்குச் சட்டை தைத்துப் போடுவதைப் போல....அதைக் கண்டு மன்னாரின் மனைவி, “ஹா சூப்பரு” என்று சொல்லி ரசித்துச் சிரித்துக் கொண்டிருக்க.....மன்னாரு அந்த விளம்பரத்தைப் பார்த்ததும். மனைவி சிரித்ததும்...அதில் ஏதோ வில்லங்கம் இருக்குமோ என்று நினைத்துத் தனது ரூமிற்கு ஓடிச் சென்று தனது ஷர்ட்டுகளை எல்லாம் எடுத்துப் பத்திரப்படுத்திவிட்டுச் சமையலறைக்குள் நுழைந்தார், அன்றைய இரவுப் பொழுது புவ்வா செய்ய!

            நுழைந்தவருக்கு அப்போதுதான், "ஒவ்வொரு வருஷமும் அகில உலக ஆண்கள் தினம்னு நவம்பர் 19 ஆம் தேதி கொண்டாடுறாங்க.  ஆனா ஏன் ஆண்களைப் பத்தி அவ்வளவு எழுதின அந்த ஆளு இதக் குறிப்பிடாம, வராத ஆண்கள் தினம் அப்படினு கொடுத்திருக்காரு? ஒரு வேள பெண்கள் தினம் மார்ச் 8 உலகம் முழுசும் ரொம்ப விமரிசையா கொண்டாடி மேடை போட்டு பேசற மாதிரி ஆண்கள் தினம் கொண்டாடப்படறது இல்லைன்றதுனால இருக்குமோ?  இருக்கலாம்." என்று தோன்ற இந்தத் தேதிய, செய்திய அவரு ஃப்ரென்ட்ஸ் எல்லாருக்கும் சொல்லிறணும் அப்படினு இதத் தட்டிவிட்டாரு.

     முதலில் ரஷ்யாவில்தான் 1960 லிருந்து பல ஆண்கள் தனியாக, பெண்கள் தினம் மார்ச் 8 கொண்டாடப்படுவது போல ஆண்கள் தினம் ஃபெப்ருவரி 23 கொண்டாட வேண்டும் என்று கிளர்ச்சி செய்து வந்தனர்.  இந்தத் தேதி ரஷ்ய நாடுகளால் அதிகாரப்பூர்வமாக அல்லாமல் அனுசரிக்கப்பட்டு வந்தது. பின்னர் ஒரு சில ரஷ்ய யூனியனில் இருந்த நாடுகள் நவம்பர் 19 ஆம் தேதியை உலக ஆண்கள் தினமாக அனுசரிக்க ஆரம்பித்தன.

அதன் பிறகு 1968ல் அமெரிக்கப் பத்திரிகையாளர் ஜோன் பி. ஹாரிஸ் என்பவர் சலினா எனும் பத்திரிகையின் தலையங்கத்தில் “சோவியத் யூனியன் தொடங்கிய அந்த முறையில் சமநிலை இல்லை.  ஆண்கள், அரசும், பெண்களும் ஆண்களைச் செய்யச் சொல்லுவதை எல்லாம் ஆண்கள் செய்து கஷ்டப்படுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட ஆண்களை கௌரவிக்கும் விதமாகப் எண்கள் தினத்திற்கு ஒத்த ஒரு தினம் இல்லை.  பெண்கள் தினத்திற்கு எதிராக இல்லை.  ஆனால், அதே சமயம் ஆண்களுக்கும் சம உரிமை கொடுக்க வேண்டும்.”  இப்படி 1990 களிலிருந்து அமெரிக்க மாகாணங்களும், உலகில் உள்ள பல நாடுகளும் நவம்பர் 19ஆம் தேதியை ஆண்கள் தினமாக அறிவித்துக் கொண்டாடத் தொடங்கின.

இந்தியாவில், 2007 ல் இந்திய ஆண்கள் உரிமை அமைப்பு, நவம்பர் 19ஆம் தேதியை ஏற்று, 2008 ஆம் ஆண்டு கொண்டாடத் துவங்கி வருடம் தோறும் கொண்டாட முடிவு செய்தது.

“In 2009, India received the first corporate sponsorship of the International Men's Day with menswear brand Allen Solly deciding to create promotional offers on IMD, and HBOdeciding to screen male-positive movies in its "Men are Back" series on 19 November.”

ஆண்கள் தினம் பற்றி முழுத் தகவல் அறிய விக்கி தளத்தைச் சொடுக்கினால் அறியலாம்.  http://en.wikipedia.org/wiki/International_Men's_Day

நாம் பெண்களையும், பெண் குழந்தைகளையும் பாதுகாப்பது பற்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் இதோ பாருங்கள் உலக ஆண்கள் தின வலைத்தளம் ஆண்களையும், ஆண் குழந்தைகளையும் பாதுகாப்பது பற்றிச் சென்ற வருடம் சொல்லி உள்ளது!

http://www.internationalmensday.com  Our theme in 2013    Keeping Men and Boys Safe.

மன்னாருக்கு இந்தத் தகவல்களை எல்லாம் மகிழ்சியுடன் அனுப்பிட்டுருக்கும் போது, ஸோ ஸ்வீட்டின் குரல் “என்னங்க இட்லி ரெடியாங்க?  இட்லியும், சட்னியும் செய்ய இவ்வளவு நேரமா? பசிக்குதுங்க.  இதான் ஆம்பிள்ளைங்களுக்கும், பொம்பிள்ளைங்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம்.”  மன்னாரு அரக்க பரக்க கிச்சன பார்த்து ஓடினாரு.  அங்க இட்லி பாத்திரத்தில தண்ணியே இல்ல.....இட்லி?  ஹாஹாஹா அப்படியே மாவா இருந்துச்சு! 

படங்கள்: இணையம்

பொறந்தாலும் பொம்பளையா பொறக்கக் கூடாதோ?...அப்படிப் பொறந்துவிட்டா?.....

     ஆண் பெண் இரு பாலருக்கும் இடையே உருவாகும் ஆழமான அன்பாம் காதல் உணர்வு அவர்கள் இருவரும் ஈருயிர் ஓருடல் என்பதை புரியவைக்கும் அற்புதமான ஒன்றும், வரும் தலைமுறைக்கு உயிர் கொடுக்கும் ஒரு புனிதமான நிகழ்வும்தான் கலவி என்பது.  இது இயற்கையின்/இறைவனின் படைப்பிலுள்ள சகல உயிரினங்களுக்கும் பொதுவான ஒன்றே.  பகுத்தறிவுள்ள மனிதர்களில், ஈடுபாடுடன் இருவரும் இணைந்தால் கிடைக்கப் பெறும் இணையற்ற இன்பம் அவர்களது ஆழமான அன்பை, அவர்களது உடல்நலம் குறைந்தாலும் கூட நிலை நிறுத்தி, ஒருவரது மரணத்திற்குப் பின்பும் மற்றவர்க்கு மருந்தாய் நின்று அவரை அவரது மரணம் வரை பேணிக் காக்கும்.

     ஆனால், இருவரில், கணவன் மனைவியாகவே இருந்தாலும், யாரேனும் ஒருவருக்கு ஈடுபாடு இல்லையென்றாலும், இணைதல் என்பது இருவருக்கும் மனதில் பயத்தையும், வெறுப்பையும், விரக்தியையும், விரோதத்தையும் மட்டுமே ஏற்படுத்தும்.  அதனால் தான் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு இரையாகும் பெண்களின் மன நிலை மோசமாக பாதிக்கப்படுகின்றது. அப்படிப்பட்ட மன நிலையில் உள்ள பெண்கள் ஒருவேளை கருவுற்றால், அதனால் பிறக்கும் குழந்தைகள்  உடல் மற்றும் மன நிலையும் iகண்டிப்பாக பாதிக்கப்பட்டதாகவே இருக்கும். அதனால்தான் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு இரையாகும் பல பெண்களும் தற்கொலை முயற்சியில் இறங்குகிறார்கள். அதே போல் ஆண்களில் பெரும்பான்மையானோர், பலாத்காரத்திற்குப் பின் ஏற்படும் பயம், விரக்தி, விரோதத்தால் அப்பெண்ணைக் கொலை செய்ய முயல்கின்றார்கள். கடந்த வருடம் டெல்லியில் ஓடும் பேருந்தில், நடந்த அந்த மிருகத்தனமான பலாத்காரமும், பலாத்காரத்திற்குப் பிறகு அப்பெண்ணைக் கடப்பாறையால் குத்தியவர்களின் ஈவு இரக்கமில்லாத மன நிலையையும் கூட இதைத்தான் காட்டுகின்றது.

நமது நாட்டில் நடக்கும் பெரும்பான்மையான குற்றங்களின் பட்டியலில் பாலியல் பலாத்காரம் 4 இடத்தில் இருக்கின்றது. 2013 வது வருட புள்ளிவிவர அறிக்கை என்ன சொல்லுகின்றது என்றால், 24,923 பலாத்கார வழக்குகள் பதிவாகியிருப்பதாகவும், அதில், 24,470 உறவினர்களாலும், தெரிந்த நபர்களாலுமே பெண்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகின்றது!. ஒரு ஆண்டில் நடக்கும் இது போன்ற சம்பவங்கள் 1.9 திலிருந்து 2.0/100,000 பேர், அதிகரித்துள்ளதாகச் சொல்லுகின்றது.

மது மற்றும் போதை மருந்துகளின் உபயோகமும், மொபைலில் எளிதாகக் காணக் கிடைக்கும் பாலியல் இச்சையைத் தூண்டும் ஆபாச வீடியோக்களும், ஊடகங்களில் காணப்படும் பாலியல் பலாத்காரங்களைப் பற்றிய அளவிற்கதிகமான வர்ணனைகளும், காட்சிகளும், அபரிதமாக உணவு உட்கொள்ளுதலும், கவர்ச்சித் தோற்றமளிக்கப் பெண்கள் தங்களது உடையில் செய்யும் மாற்றங்களும், அலங்காரங்களும், பாலியல் பலாத்காரக் குற்றவாளிகள் எளிதாகத் தப்பிக்கச் சட்டத்தில் ஒளிந்திருக்கும் ஓட்டைகளும், சமூகத்தில் நீதியை நிலைநாட்ட வேண்டியவர்களிடையே நிலவும் லஞ்சம் வாங்கும் நிலைமையும் தான் இது போன்ற பாலியல் பலாத்காரங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க வழி வகுக்கின்றன.

மேலை நாடுகளிலும், வளரும் நாடுகளிலும் கூட பாதிக்கப்படும் பெண்கள் நமது நாட்டைவிட அதிகம் தான் என்று புள்ளி விவரங்கள் சொல்லுகின்றன. அமெரிக்காவிலும், ஆப்பிரிக்கவிலும் மிகவுமே அகிதமாம். ஆனால், மேலை நாடுகளில் அதிகமாக இருந்தாலும், தற்கொலை முயற்சியில் இறங்காமலிருக்கக் காரணம், மேல் நாட்டு சமூகம் அப்பெண்களுக்கு நேர்ந்தது ஒரு விபத்து என்று எடுத்துக் கொள்வதாலும், அவர்கள் சிகிச்சை தேவைப்பட்டால், சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டு பின்னர் பழைய வாழ்கைக்குத் திரும்பி வாழ நினைப்பதும்தான். ஆனால், இத்தகையப் பெண்களின் பாதிப்பு சிறிதோ, பெரிதோ ஆவது அவர்கள் பெற்ற கல்வியறிவாலும், மன முதிர்ச்சியாலும், சுற்றி இருப்பவர்களின் ஆதரவாலும் கிடைக்கப் பெற்ற மன வலிமையைப் பொருத்துத்தான் இருக்கின்றது.

டெல்லி சம்பவமும், வழக்கும் இந்தியர்களின் கண்களைத் திறந்ததால், இந்த வழக்கு மட்டுமல்ல, அதற்கு முன்பு நடந்த பல பலாத்கார வழக்குகளும் உடனடித் தீர்வு காண வழிவகை செய்திருக்கிறது. ஒரு செடி தான் அழிந்து மற்றொரு செடிக்கு உரமாவது போல்.

2011 டிசம்பர் 24ஆம் தேதி இரவு, வங்க தேசத்திலிருந்து அரைவயிறும், கால்வயிறும் உணவுண்டு சேமித்த பணத்துடன், துணைக்குத் தன் சித்தப்பாவையும் அழைத்துக் கொண்டு, வறுமை காரணமாக புலம் பெயர்ந்து கர்நாடக மாநிலத்திலுள்ள, விராஜ்பேட்டையில் கூலி வேலை செய்யும் தன் காதல் தோழனைத் தேடி வந்தாள் 16 வயதுள்ள ஒரு பெண்.  தன் காதலன் அங்கிருந்து கேரளாவில் கண்ணூர் அருகே “இருட்டி” எனுமிடத்தில் வேலை செய்யப் போயிருப்பதை அறிந்து, அங்குச் செல்ல வேண்டி தன் சித்தப்பாவுடன், பேருந்துக்காகக் காத்திருந்த போது, அவ்வழியே சென்ற லாரியில் வந்த சில கயவர்கள், அவர்களை இருட்டியில் இறக்கி விடுவதாகச் சொல்லி ஏமாற்றி கூட்டிச் சென்று, காட்டினுள் சித்தப்பாவை அடித்துக் கட்டி விட்டு அப்பெண்ணை பாலியல் பலாத்காரம் செய்ததோடு மட்டுமல்லாமல் தொலைபேசியில் நண்பன் ஒருவனையும் வரவழைத்து அவனும் பலாத்காரம் செய்ய உதவி, பின்னர் அப்பெண்ணை விடுவிக்காமல் லாரியில் மீண்டும் ஏற்றிச் சென்றிருக்கின்றார்கள். வழியில் ஓரிடத்தில் வண்டியை நிறுத்தவேண்டி வர, அப்போது அப்பெண் லாரியிலிருந்து இறங்கி ஓடிக் கூச்சலிட்டு ஆட்களைக் கூட்டி, அவர்கள் உதவ, தப்பியிருக்கின்றாள்.

ஆனால், அதன் பின் அந்தப் பெண்ணின் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டது. அந்த நிலை அறிந்து பலரும் உதவி செய்ய முன் வந்தனர்.  கேரள அரசும் மருத்துவ உதவி அளிக்க முன் வந்தது. இந்நிலையில் இரு வருடங்கள் ஓடிட,  டெல்லி சம்பவம் செய்தித்தாளில் பெரிய அளவில் வெளி வந்ததும், பாலக்காடு சீனியர் சிட்டிசன் பாரத்தின் செயலாளரான திரு T. பரமேஸ்வரன், உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிக்கு அனுப்பிய புகாரும் சேர்ந்து வழக்கை இன்னும் தள்ளிப் போடாமல், மன நிலை குன்றி வாழும் அவ் வங்கப் பெண்ணின் வாழ்வை சீர் குலைத்த கயவர்களுக்கு உரிய தண்டனை வழங்க உதவியிருக்கின்றது. அந்த லாரியின் சொந்தக்காரர், ஓட்டுநர்கள் எல்லோருக்கும் ஆயுள் தண்டனையும், ரூ 1,25,000 அபராதமும் வழங்கப்பட்டுள்ளது.

மனிதத் தோல் போர்த்திய இந்தக் காமப் பேய்களுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையோ, அபராதத் தொகையோ, மன நிலை பாதிக்கப்பட்ட அந்த இளம் பெண்ணுக்கு அவள் இழந்த வாழ்க்கையைத் திரும்பப் பெற்றுத் தரப் போவதில்லைதான்.  இருப்பினும், இந்த அளவேனும் நீதி கிடைத்துள்ளதே என்றும், இவ்வாறு வழங்கப்படும் தண்டனைகள், இனியாவது இது போன்ற குற்றங்கள் நடக்காமல் இருக்க உதவாதா என்ற சிறிய சந்தோஷமும், நம்பிக்கையும்தான். என்னதான் சிறிய சந்தோஷமும், நம்பிக்கையும் கிடைத்தாலும், இது போன்ற சம்பவங்கள் வெளியில் தெரிய வராமலேயே பல இடங்களில் பெண்களும், சிறு பெண் குழந்தைகளும் சீரழிக்கப்படுவது நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. வெளியில் தெரியாமல் போவதற்குக் காரணம் அந்தப் பெண்கள் வெளியில் சொல்ல வெட்கப்படுவதாலும், பயத்தினாலும்தான்.

இங்கு, காமப் பேய்களின் காம இச்சைக்குப் பலியாகும் பெண்கள் ஒரு புறம்.  அதேசமயம், ஆப்பிரிக்கா, நைஜீரியாவில், மதத்தின் பெயரால், தெய்வத்தின் பெயரால் பெண் குழந்தைகள் படும் துயரை என்னவென்று சொல்வது? இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட 15 வயதுக்கு உட்பட்ட பள்ளி மாணவிகளைக் கட்த்திச் சென்று இருத்தவர்களான அவர்களை மதம் மாற்றிக், கட்டாயப்படுத்தி மணம் செய்வித்து, இப்போது அவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் கர்பம் தரித்திருக்கின்றார்களாம். மன நிலை பாதிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறிய பெண் குழந்தைகளுக்கு பிறக்க இருக்கும் குழந்தைகளும் எப்படி நல்ல குழந்தைகளாகப் பிறந்து வளர முடியும் என்பது மிகப் பெரிய கேள்விக் குறியே! அவர்களால் சமூகத்திற்கோ, பொக்கொஹராம் இயக்கத்திற்கோ எந்த நன்மையும் பயக்கப் போவதில்லை! பெண்ணாகப் பிறந்தவர்கள் பருவம் அடைந்தவுடன், அது 10 வயதாக இருந்தாலும், 12 வயதாக இருந்தாலும் சரி, உடனடியாக மணம் முடித்து குழந்தைகளைப் பெற வேண்டுமாம்.  கல்வி கற்பது பாவமாம். இது இறைவன் ஆணையாம்! 

இப்படி இறைவன் பெயரால் நடத்தப்படும் காடுமிராண்டித்தனத்திற்கு பலிகடாவாகி, சிறுவயதிலேயே தாயாகும் பெண்கள் மறுபுறம்.  இப்படிப் பெண்ணாய் பிறந்தவர்கள் உலகெங்கும் துனுபுறுத்தப்படுவதைச், சித்திரவதை செய்யப்படுவதைப் பார்க்கையில் மனதில் ஏற்படும் வலி தாங்க முடியாதது. நம் நாட்டில் இது போன்ற குற்றங்கள் செய்பவர்களை, சிறிது தாமதித்தாலும், நீதிமன்றம் தண்டிக்கின்றது.  ஆனால், நைஜீரியாவில் உள்ள இத்தகைய பாவம் செய்யும் இயக்கத்தினரை தண்டிக்கப்போவது யார்? கிடைக்குமா நீதி?  விடுதலை கிடைக்குமா அந்தப் பெண் குழந்தைகளுக்கு?  இறைவன்/காலம்தான் பதில் சொல்ல வேண்டுமோ?

பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு ஆளாகும் பெண்களுக்கும், அந்தப் பெண் குழந்தைகளுக்கும், கொடுமைகளுக்கும், சித்திரவதைகளுக்கும் ஆளாகும் பெண்களுக்கும் தோன்றுமோ “பொறந்தாலும் பொம்பளையா பொறக்கக்கூடாதோ” என்று? ஆனால், பலாத்காரத்திற்கு ஆளாகிய பெண்கள் மன நிலை பாதிக்கப்படாமல் மீண்டுவிட்டால், தற்கொலை போன்ற கோழைத்தனமான முடிவு எடுக்காமல், அவர்கள் இதனை ஒரு விபத்தாக ஏற்றுக் கொண்டுத் தைரியமாக வாழ்வை எதிர்நோக்கி வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.  எனவே “பொறந்துவிட்டா பெண் சிங்கமாய், தைரியமாய் வாழ்ந்திட வேண்டும்”! (இங்கு பொக்கொஹராமால் கடத்தப்பட்டக் குழந்தைகளைச் சொல்ல வில்லை.  அவர்களுக்கு விடுதலையே கிடைக்கவில்லையே! பின்னர் அல்லவா வாழ்க்கை)

“அரசன் அன்று கொல்வான். ஆனால், உலகில் எத்தனையோ அரசர்கள் இருந்தும் யாரும் கொல்லவில்லை. எந்த முயற்சியும் எடுப்பதாகத் தெரியவில்லை!  தெய்வம் நின்று கொல்லும்! கொல்லும்தானே?!!  காத்திருப்போம்!

படங்கள் : உதவி கூகுள் இணையம்.  புள்ளி விவரம் : உதவி விக்கிபீடியா

பந்தயங்கள் வைத்தலில் உருளுவது தலை மட்டுமல்ல தலை(மண்டை)ஓடும் தான்!!

         தன் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்காதவர்களின் தலையை வெட்டிய "ஆயிரம் தலை வாங்கிய அபூர்வ சிகாமணி"களைப் போன்றவர்கள் நம் நாட்டில் வாழ்ந்த கதைகளைப் பற்றிக் கேட்டிருக்கின்றோம். 

ஜெயிக்க வேண்டிய ஆட்டத்தைத் தோற்க வைத்துப் பந்தயக்காரர்களைக் காப்பாற்றிய அசாருதீனின் தலை உருளவில்லை.  ஆனால், அவருடைய "கிரிக்கெட் தலை" உருண்டே விட்டது. சிறிது நாட்களுக்கு முன்பு, சிறிதாகத் தலையை நுழைத்து இந்திய அணியில் இடம் பிடித்த ஸ்ரீசாந்த் தன் கர்சீஃப் மூலம் சமிக்ஞை கொடுத்துப் பந்தயக்காரர்களுக்கு உண்மையானவராக இருக்க முயன்ற போது பிடிபட்டதால், அவரது கிரிக்கெட் தலையும் உருண்டேவிட்டது. இதையெல்லாம் நாம் பல செய்தித் தாள்கள் மூலம் அறிந்ததுதான். இப்படிப் பந்தயம் வைப்பதாலும், பந்தயம் வைப்பவர்களுக்கு உதவுவதாலும் உருண்ட தலைகளும், தலைவர்களின் பதவிகள் பறி போனதும் நாம் அறிந்ததுதான். ஆனால், ஒரு பந்தயத்தால் வருடங்களாகக் கல்லறையில் எவருக்கும் எந்தவித சிரமமும் கொடுக்காமல் புதைந்திருந்த ஒரு "மண்டைஓடு" உருண்டிருக்கிறது.  இதுவரை நாம் கேட்டிராதது.

    திருச்சூர், சாலக்குடி, பரியாரம் பூவத்திங்கள் தேவாலயத்தின் கல்லறையில் ஓரிரவு, சில இளைஞர்கள் நுழைந்து ஒரு கல்லறையைத் திறந்து ஒரு "மண்டைஓட்டை" எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்கள்.  மண்டைஓடு காணாமல் போனதெல்லாம் யார் கவனிக்கப் போகிறார்கள்?  என்று நினைக்கின்றீர்கள் இல்லையா?..உங்கள் ஊகம் சரிதான்.  ஆனால், தான் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் இல்லாமல் போன அந்த மண்டை ஓடு தன் இடத்தை அடைய வேண்டும் என்று நினைத்தது போலும்! அப்படி ஒரு சம்பவமும் அதையடுத்த நாட்களில் நடந்தது. 

 பஞ்சாயத்துத் தொழிலாளர்கள், சாலையின் இரு புறமுள்ள ஓடைகளைச் சுத்தம் செய்த பொது கண்ட ஒரு பிளாஸ்டிக் பையை எடுத்துப் போட, அதிலிருந்து உருண்டு வெளியே வந்தது அந்த மண்டை ஓடு.  பிறகு கேட்கவா வேண்டும்?  காவல்துறையினரும் பொதுமக்களும், மீதமுள்ள உடலெலும்புகளுக்கானத் தேடல்கள்!  விசாரணைகள்!  இறுதியாக, அந்த மண்டை ஓடு வெளிவந்து உருண்டு எல்லோரையும் உருட்டியதற்குக் காரணமான மூன்று இளைஞர்கள் பிடிபட்டனர். 

ஒரு இரவு முழுவதும் ஒரு மண்டை ஓட்டைப் பக்கத்தில் வைத்து அந்த இரவைக் கழிக்க வேண்டும் என்பதுதான் பந்தயம். பயமின்றி கல்லறைக்குப் போய் மூவரும் மண்டை ஓட்டை எடுத்து வந்து, பந்தயத்தை ஏற்ற இளைஞர், அதைத் தன் வீட்டிற்குக் கொண்டு சென்றும் இருக்கின்றார்.  ஆனால், சிலமணி நேரங்கள் கடந்த பின்புதான், பலவித சிந்தனைகளால் பயம் வந்திருக்கின்றது. அந்த இளைஞருக்கு மட்டுமல்ல, மற்ற இரு நண்பர்களுக்கும்.  வேறு வழி?  எல்லோரும் சேர்ந்து அதை பிளாஸ்டிக் பையில் கட்டி ஓடையில் எறிந்த பின் நிம்மதியாக(?) அவரவர்களது வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். 

ஆனால் மண்டை ஓடு தன்னைத் தன் இருப்பிடத்தைச் சேரும்வரை யாரையும் விடுவாதாயில்லை.  பஞ்சாயத்துத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் பிளாஸ்டிக் பையின் உதவியால் தன்னைக் கடத்தியவர்களை அடையாளம் காட்டித் தன் இருப்பிடத்தைக் காவல்துறை மற்றும் தேவாலயத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் உதவியால் அடைந்தேவிட்டது. 

ஏனோ, காவல்துறை, பந்தயக்காரர்களான அந்த இளைஞர்களின் மீது எந்தப் புகாரும் பதியவில்லை! எச்சரித்து அனுப்பிவிட்டது.  கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டவர்களின் உறவினர்களும், இளைஞர்களின் உதவியால் மண்டை ஓடு எடுக்கப்பட்டக் கல்லறை ஏதென்று அறிந்து அங்கு அந்தத் தலை ஓட்டை வைத்ததால், நிம்மதியிழந்து விட்டார்கள் தேவாலயத்தின் காவலர்கள்! இரவுக் காவல் அவர்களுக்குக் கட்டாயமாக்கப்பட்டுவிட்டதால்! 

பந்தயம் வைத்து விளையாடுவது என்பது, “இளம் கன்று பயம் அறியாது” என்பது போல், இளம் வயதினருக்கு ஏற்படும் ஆர்வக் கோளாறுதான். என்றாலும் இப்படியுமா பந்தயம் வைத்து விளையாடுவார்கள் இளைஞர்கள்?! கற்ற கல்வி என்னாயிற்று? காவல் துறையினருக்கும், மக்களுக்கும் இந்தப் பந்தையத்தால் தலைவலி விளைவித்ததைத் தவிர்த்து, தங்கள் பொன்னான நேரத்தையும், அறிவையும் வீணாக்காமல் இருந்திருக்கலாமே என்ற எண்ணம் நமக்கெல்லாம் வருவது இயற்கைதானே!

படங்கள்: நன்றி கூகுள் இணையதளம்

பணம் வெற்றுக் காகிதமாகின்றதோ......???

                            

                       

    ஞாயிற்றுக் கிழமை.  அடுத்த ஒரு வாரத்திற்குத் தேவையான காறிகாய்களை வாங்க சந்தைக்குச் செல்லும் நாள். சென்றோம்.  விலையைப் பார்த்ததும் மயக்கம் வராத குறைதான்.  பெரும்பான்மையோர் தினமும் உபயோகிக்கும், இவை இல்லாமல் சமையல் இல்லை என்ற ஆதாரக் காய்களாகிய, வெங்காயம், தக்காளி, உருளைக்கிழங்கு இவற்றின் விலை கடந்த இரு வாரங்களுக்கு முன் இருந்ததை விட இரு மடங்கிற்கும் சற்று அதிகமாகவே இருந்தது! மற்ற காய்களின் விலையோ கேட்கவே வேண்டாம்!  விலை உயர்ந்த பெட்ரோலின் வாசம் நன்றாகவே தெரிந்தது! கூடவே விவசாயிகளின் ஒட்டிய வயிறும் கண்களில் விரிந்தது.

பூரிக்கட்டையால் அடாது அடி வாங்கினாலும் விடாது எழுவேன் என்று மனம் தளராமல், தான் வலியால் துடித்தாலும், "துன்பம் வரும் வேளையிலும் சிரிங்க"  அப்படின்னு, நம்மை எல்லாம் தமது நகைச்சுவையால் மகிழ்விக்கும் நம் மதுரைத் தமிழன், கடந்த சில நாட்களுக்கு முன், தனது வலைப்பூவில், "அட போங்கப்பா, இந்தியர்களைப் புரிஞ்சுக்கவே முடியலை" என்று பல கேள்விகள் கேட்டு  அழகான பதிவொன்று எழுதி, நல்ல காலம், அவரது மண்டை வெடிக்கும் முன் முடித்திருந்தார்!  அதில் அவரது ஒரு கேள்வி எங்கள் நினைவுக்கு வந்தது மட்டுமல்ல, மிகவுமே சிந்திக்கவும் வைத்தது!  "என்னாச்சு, விலைவாசி எல்லாம் ஏறிக்கிட்டே இருக்கு.  ஆனா, ஒரு பயபுள்ளங்களும் அதற்கு எதிரா போராட்டம் கூட பண்ணல?" இதுதாங்க அவர் கேட்ட கேள்வி! 

    உண்மைதான்! சந்தையில், அருகில் இருந்த ஒரு பெண், "அம்மாடியோவ் எப்படி விலை ஏறிப் போச்சு, எப்படிக் கட்டுபடியாகும், எப்படிச் சமாளிக்கறதுனு தெரியல" எனச் சொல்லி 1 கிலோ வாங்குபவர் போலும், இப்போது 1/2, 1/4 கிலோ என்று வாங்கிச் சென்றதைக் கண்ட போது, 1/2, 1/4 கிலோவாகக் குறைத்துக் கொள்வார்களே தவிரப் போராடப் போவதில்லை! விலைவாசி ஏற்றம் யார் வீட்டிலும் அடுப்பு எரிவதை முடக்குவதில்லை! காய்களின் விலை மட்டுமல்ல, அன்றாடத் தேவைகளான, அரிசி, பருப்புகள், எண்ணெய், எரிபொருட்கள் போன்றவற்றின் விலையும், ஏதோ அரிய பொருளின் விலை போல எகிறித்தான் உள்ளது.  அதாவது, ஆடம்பரப் பொருட்களும், அன்றாடத் தேவைப் பொருட்களும் ஒரே விலையில் விற்கப்படுவது போலத்தான் உள்ளது.  "இதோ நாமும்தான் சத்தமில்லாமல் மனம் நொந்து கொண்டே வாங்கத் தானே செய்கின்றோம்!" என்று சிந்தித்தவாறே நடந்தோம். பொருளாதாரத்தில் சொல்லப்படும் ஒரு வாக்கு நினைவுக்கு வந்தது.  "கொஞ்சம் பணம்; நிறைய பொருட்கள் அன்று.  இன்று, நிறைய பணம் கொடுத்தாலும் கொஞ்சமே கொஞ்சம் பொருட்கள்"

இந்தியாவில் வாழும் மக்கள் தொகையில் பெரும்பான்மையோர், வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழேயும், வறுமைக் கோட்டிலும், அதற்குச் சற்று மேலேயும், நடுத்தர வர்கத்தினரும்தான்!  மேல்தட்டுவர்கத்தினரும், பணக்காரக் கோடீஸ்வரர்களும் மிச்சம் சொச்சமே! வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழேயும், வறுமைக் கோட்டிலும் வாழ்பவர்களுக்கு விலைவாசி பற்றிக் கவலைப்பட வழியில்லை. முக்கியமாக விலைவாசியால் பாதிக்கப்படுபவர்கள், வறுமைக் கோட்டிற்குச் சற்று மேலாக வாழ்பவர்களும், நடுத்தர வர்கத்தினரும்தான்! இவர்கள்தான் போராட வேண்டியவர்கள் ஆனால், போராடினாலும் எந்தப் பயனும் இருக்கப் போவதில்லை என்ற எண்ணத்தில் ஒதுங்கிப் போய்விடுவர்.   

      மூச்! "எங்களுக்கு எங்கேங்க இதுக்கெல்லாம் நேரம்?  அவங்கவங்க வீட்டுப் பிரச்சினை, வயத்துப் பொழப்பு பிரச்சினை இதக் கவனிக்கவே நேரம் இல்லை!  குரல் கொடுத்தா மட்டும் அப்படியே விலையைக் குறைச்சுற போறாங்களாக்கும்? வேலையத்த வேலை" என்பதுதான் எந்த ஒரு சராசரி இந்தியனின் எண்ணமும். ஏனென்றால் நம் நாட்டில் எல்லாமே அரசியல் சார்ந்ததாக இருப்பதால்! ஆம், ஒரு பொருளாதார வல்லுனர்தானே இத்தனை காலம் பிரதமராக நம் நாட்டை ஆண்டார்?  என்ன செய்தார்? பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடிந்ததா அந்த வல்லுனரால்?  

    பணவீக்கமும், விலைவாசியும் கண்ணைக் கட்டி, வாயையும், வயிற்றையும் கட்டுதே தவிர, சராசரி பொதுஜனத்தின் பண வரவின் எண் கூடாததால், "விரலுக்கேத்த வீக்கம்" என்று சொல்லப்படும் வாசகத்தைக் கூட சொல்லுவதற்கு யோசிக்கத்தான் வேண்டும்! பண வீக்கத்தினால், விரல் வீக்கம் கூடிப் போய், ஆம்! நோட்டை எண்ணி எண்ணிக் கொடுத்து தேயிந்து காணாமல் போயிருந்தால்.. இல்லையென்றால், அளவுக்கு அதிகமா வீங்கிப் போய் வெடித்துக் காணாமல் போயிருந்தால்?

“By a continuing process of inflation, government can confiscate, secretly and unobserved, an important part of the wealth of their citizens.”  விலை ஏற்றம் என்பது, ஒரு அரசின், வெளியில் தெரியாமல் மறைமுகமாக தனது நாட்டின் மக்களின் சொத்தினை அபகறிக்கும் செயலாகும் என்று சொன்ன மிகப் பெரிய பொருளாதார நிபுணரான கேயினீஷியன் வாக்கும், 

“Inflation is the one form of taxation that can be imposed without legislation.”   விலைவாசி ஏற்றம் என்பது, மக்களின் மேல் விதிக்கப்படும், சட்டத்தில் இல்லாத, வரிவிதிப்பு என்ற மில்டன் ஃப்ரீட்மன் எனும் அமெரிக்கப் பொருளாதார நிபுணரின் வாக்கும், எவ்வளவு உண்மை என்பதை இங்குச் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை!.  எப்போதோ சொன்னவை இப்போதும் பொருத்தமாக உள்ளதால்!

எதிர்கட்சிகள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்கள் எப்போதாவது, இது போன்ற காரணங்களுக்காக, பெரும்பாலும், தேர்தலுக்கு முன், பணம் கொடுத்து தொண்டர்கள் திரட்டி பந்தல் போட்டூ உண்ணாவிரதம் இருப்பார்கள்.  இல்லை சாலையை அடைத்துக் கொண்டு, போக்குவரத்திற்கு இடைஞ்சலாகவோ, இல்லை ஒருநாள் பந்த் என்ற பெயரிலோ, போராட்டம் என்று அறிவிப்பார்கள்! எல்லா செய்தித் தாள்களிலும் படங்களுடன் செய்தி வெளியாகும்! அவ்வளவே! போராடுவதற்கும் பணம் கொடுத்தால் போராடுபவர்கள்தான் இருக்கின்றார்களே தவிர, இந்தியர்கள் தங்கள் உரிமைக்காகப் போராடுவதில்லை என்பதுதான் நிதர்சனமான உண்மை! அதனால்தான் எந்தப் போராட்டமுமே, உரிமைகள் வெல்லும்வரைத் தொடருவதில்லை! எங்கேயோ நடக்கும் போர்களுக்கும், சாவுகளுக்கும் கண்டித்துப் போராடுபவர்கள், கொடி பிடிப்பவர்கள், தங்கள் தலையாய, அன்றாட வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய உரிமைக்காகக் கண்டனமோ, போராட்டமோ செய்வதில்லை! ஒரு நாள் உண்ணாவிரதம், அதுவும் ஒரு நாள் அல்ல, ஒரு சில மணி நேரங்களே உண்ணாவிரதம் இருந்து, எலுமிச்சை ஜீஸ் குடித்து முடிப்பதல்ல போராட்டம்!  நமது உரிமையை நிலைநாட்டவும், நமது கோரிக்கை நிறைவேறும் வரையும் போராடுவதுதான் போராட்டம். 

சந்தையிலுமே நல்ல தரத்தில் இருக்கும் காய்களின் விலையும், மற்ற மளிகைப் பொருட்களின் விலையும் அதிகமாகத்தான் இருக்கின்றது.  ஒரு சில கடைகளில் சற்று விலை குறைவாக இருக்கின்றது என்று பார்த்தால், -அதுவுமே அதிகமான விலைதான் என்றாலும் சந்தைக்குள்ளேயே மற்ற கடைகளோடு ஒப்பிடும்போது குறைவு அவ்வளவே -  தரம் குறைவாகத்தான் இருக்கின்றது. 

   மொத்த வியாபாரக் கடைகளிலேயே விலை கூடியிருக்கும் போது, கணினியைத் தட்டி விற்பனைச் சீட்டைத் தரும் தனியார், சில்லறை விற்பனைக் கூடங்களில் கேட்கவா வேண்டும்? கண்ணைக் கவரும் விதத்தில், நல்ல தரத்தில்(?) காய்கள், மளிகைப் பொருட்கள்  இருந்தாலும், விலையோ "உள்ளே வராதே! எட்ட நில்" என்று சொல்லித் துரத்துகின்றது!  விலைவாசி ஏற்றத்திற்குப் போராட வேண்டும் என்று சொல்லுவது ஒரு புறம் இருந்தாலும், முதலில் நுகர்வோர் பொருட்கள் அடித்தட்டு வர்கத்தினரும் நுகரும் வண்ணம் தரம் வாய்ந்ததாக, எல்லோரும் நுகரும் விலையில் கிடைக்கின்றதா?  தரமும், பொருளாதாரமும் ஒவ்வொரு இந்தியனின் பிறப்புரிமை அல்லவா? 

தேயிலையிலிருந்து, அரிசி, பருப்புகள் வரை, எல்லாமே 3 வது, 4 வது தரம் தான் இந்தியச் சந்தையில் விற்கப்படுகின்றது.  உயர்தர முதல் தரம், இரண்டாவது தரம் எல்லாம் சராசரி, ஒரு சாதாரண இந்தியக் குடிமகன் நுகரும் விலையில் இல்லை என்பது மட்டுமல்ல அவை எல்லாமே ஏற்றுமதி செய்வதற்கே!  இந்தியாவில் பிறந்து இந்திய அன்னையின் குழந்தைகளாக, சுதந்திர இந்தியாவில் வாழும் சாதாரண மக்களுக்கே நல்ல தரமான பொருட்கள், அவர்கள் விலை கொடுத்து வாங்கி அனுபவிக்கும் விலையில், நிலையில் இல்லை என்பது அவர்களது அடிப்படை உரிமை, பிறப்புரிமையே இல்லை என்ற அர்த்தம்தானே? அடிப்படை உரிமைக்கே குரல் கொடுக்காத இந்தியர்கள் விலைவாசி எகிறுவதற்கா எகிறுவார்கள்? 

உங்களுக்கே உரிமை இல்லன்னா எங்களுக்கு உரிமை உண்டா?  போற போக்க பாத்தா எங்களுக்கும் சாப்பாடு கிடைக்காது போலருக்கே!  ஏற்கனவே எங்க இனம் நிறைய ரோட்டுலதான்...எங்களுக்கும் ரேஷன் கடை உண்டா.....

   ரேஷன் கடைகள் என்பவை பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கிய மக்களுக்காகத்தான் அரசு ஏற்படுத்தியுள்ளது. நல்ல விஷயமே!  ஆனால், அதில் தரப்படும் பொருட்கள் தரம் வாய்ந்ததா? இல்லை!  உடல் நலம் பற்றிச் சிந்திக்க வேண்டிய அரசே, உடல் நலத்தைக் கெடுக்கும் கள்ளுக் கடைகளை ஏற்படுத்தி, "மது குடிப்பது நாட்டுக்கும், வீட்டுக்கும் நல்லதல்ல" என்று கண்ணுக்குக் கூடத் தெரியாத எழுத்தில் போட்டுவிட்டு, அதிலிருந்து வருமானம் ஈட்டும் போது, அந்தக் கள்ளுக் கடைகளில் குடித்து, தானும் கெட்டு, குடும்பத்தையும் கெடுக்கும் ஆண்களின் மனைவிமார்களும் சரி, மக்களும் சரி இதற்காகக் கூடப் போராடாத போது, விலைவாசிக்காகவா போராடப் போகின்றார்கள்?  யாருக்கு வந்த விருந்தோ! இங்கிருந்து மூலதனமாக வெளிநாடு செல்லும் பொருட்கள், விளை பொருட்களாக உருமாறி இங்கு இறக்குமதியாகி, அதிக விலையில் விற்கப்படும் போது, ஃபாரின் பொருள் என்ற மோகத்தில் அதை மெச்சி, பாராட்டி, அதிக விலை கொடுத்தும் வாங்கி நுகர்கின்றோம்! இந்தியா ஒரு குப்பைக் கிடங்காகவும் மாறி வருவதும் ஒரு காரணம்தான்!

   “Price rises in India have ignited student riots, nationwide demonstrations and government collapse,” என்று  நந்தன் நிலேகனி தனது புத்தகமாகிய “Imagining India” ல் குறிப்பிட்டுள்ளார்.  எனவே போராட்டம் வருமோ? நம் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு நம் வீட்டிலேயே உரிமை இல்லாது போனால்?!  இப்படி உணவுப் பொருட்களின் விலை கூடிக் கொண்டே போனால் நம் நாட்டில் இன்னும் பலரை வறுமைக் கோட்டின் கீழ் தள்ளிவிடுமோ என்ற எண்ணமும் எழத்தான் செய்கின்றது. ஏனென்றால் நம் நாடு மட்டுமல்ல, பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கிய ஆசிய நாடுகள் எல்லாவற்றிலுமே மக்கள் இன்னும் வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழே தள்ளப்படுவார்கள் என்றுதான் புள்ளிவிவரம் கூறுகின்றது. தனியொரு மனிதனுக்கு உணவில்லையேல் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்! என்று பாடிய பாரதியின் வரிகள் உண்மையாகிவிடுமோ? வறுமை தலைக்கு மிஞ்சி ஒரு போருக்கு வழி வகுத்து விடுமோ? 

இதற்கு முக்கியக் காரணம் நமது நாட்டில் விலை/தர நிர்ணயம் இல்லாததுதான். விலைவாசி ஏற்றத்திற்குப் பல காரணங்கள் சொல்லலாம் இருந்தாலும், காரணங்களை அலசி ஆராய்ந்து, வியாபாரிகளுக்கும், உழவர்களுக்கும்,  எல்லாத் தர மக்களுக்கும் ஏற்ப விலைவாசியை நம் அரசு கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருவது இல்லை! இடைத்தரகர்கள் அதிகமாக இருப்பதும், அந்த இடைத் தரகர்கள் அரசியல்வாதிகளாகவோ, அவர்கள் சம்பந்தப்பட்டவர்களாகவோ இருப்பதால்!  அரசன் எவ்வழி அப்படித்தானே மக்களும் இருப்பார்கள்! நம்மை ஆளும் தலைவர்களும் நம்மைக் கண்டு கொள்வதில்லை!  மக்களும் இது போன்ற பிரச்சினைகளைக் கண்டு கொள்வதில்லை!  இரு கோடுகள் தத்துவத்தில் வாழ்பவர்களாகத்தான் இருக்கின்றார்கள் இந்தியர்கள்! 

நாம் வாயைப் பிளந்து பார்க்கும் மேலை நாடுகளை எடுத்துக் கொண்டால் அங்கு நுகர்வோர்கள் ராஜாக்கள்.  "Consumers are the King".  பொருட்கள் நிராகரிக்கப்பட்டுவிட்டால், உடன் அதன் காரணத்தை அறிந்து ஆராய்ந்து, அதன் தரம் உயர்த்தப்படும். இல்லையென்றால் நுகர்வோருக்கு ஏற்ற வகையில் தயாரிக்கப்படும். அதே போன்று இன்றியமையாத வேளாண்மைப் பொருட்களின் விலை அதிகமானால், உடனே அரசு அதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுத்து, (இது பொருளாதாரம் சம்பந்தப்பட்டது!  இடுகை இன்னும் நீண்டுவிடும். அதனால் தவிர்க்கின்றோம்) விலையைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்துவிடும்.  அதே போன்றுதான் விலை குறைதலும்.  ஒரு அளவுக்கு மேல் குறையவும் குறையாது!  அங்கு உழவர்கள் என்பவர்கள் ராஜாக்களாகத்தான் இருக்கின்றார்கள்.  

    நமது தமிழ்நாட்டில் உழவர்சந்தை என்ற ஒன்று இடையில் பேசப்பட்டது.  ஆனால் அது இப்போது காணாமல் போய்விட்டதோ என்று தோன்றுகின்றது!  எல்லா மாநிலங்களிலும் இருக்கின்றது ஆனால் அவை அரசின் கண்காணிப்பில் இல்லாமல், அந்தந்தப் பகுதி பெரிய வியாபாரிகள், இடைத்தரகர்கள், அரசியல் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் ஆதிக்கத்தில், இருப்பதால் கானல் நீரே!  உழவர் சந்தை என்ற ஒன்று நிரந்தரமாக, ஒவ்வொரு பகுதியிலும், இடைத்தரகர்கள் இல்லாத ஒரு சந்தையாக, உழவர்களும், பொது மக்களும் பயன் பெறும் வகையில் விலையும், தரமும் அரசால் நிர்ணயிக்கப்பட்டுக் கொண்டுவரப்பட்டால் உழவர்களும், பொதுமக்களும் பயனடைவார்கள். 

இதையெல்லாம் பார்க்கும் போது, இந்த விலைவாசி ஏற்றத்தையும் விட, நாம் இவற்றை எல்லாம் அடையத் தேவையான பொருளாதாரத்தை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள மிகவும் பிரயத்தனப்பட்டு, உழைத்து, நம்மை வருத்திக் கொண்டு நமது குடும்பத்தை நிர்வகிக்க நாம் படும் அல்லல்களுக்குக் கொடுக்கும் விலை, மிகப் பெரிய உண்மையான விலையோ என்று தோன்றுகின்றது!  காந்தித்தாத்தா சிரித்துக் கொண்டிருக்கின்றார் மதிப்பை இழக்கும் இந்தக் "காகித நோட்டில்"  தன் தலை இன்னும் இருக்கின்றதே என்று!

படங்கள் courtesy இணையம்